ΜΕΓΕΘΥΝΣΕΙΣ

Έχει και την κωμική της πλευρά αυτή η συζήτηση περί αναγνωρισιμότητας. Και ποιος κυρίως την προωθεί. Εκείνοι που ετάζουν νεφρούς και καρδίας για το ποιος σ’ αυτόν τον τόπο τη διαθέτει και ποιος όχι .

Δεν είναι μόνο η περίπτωση Καμίνη. Σε όλη τη χώρα, μόλις προκύπτει κάποιος μη ελεγχόμενος που υποτονθορύζει το ενδιαφέρον του για τα δημόσια πράγματα, σπεύδουν τα άθλια μικροκάναλα , οι λαθρόβιες εφημερίδες που υπηρετούν, υποτίθεται, την παράδοση, ακολουθούν οι έντρομοι «ηρακλείς» του διακομματικού τοπικού πολιτικού συστήματος και τον τελειώνουν: «Μα αυτόν δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του!» Όλη η ζωή της χώρας έγκλειστη ανάμεσα σε ένα αποστεωμένο πολιτικό σύστημα και στα ΜΜΕ της διαπλοκής.

Δεν είναι μόνο η περίπτωση Καμίνη. Αλλά είναι τόσο προκλητική.

Ζώντας σε μια ασφυκτική κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, έχει καταργηθεί κάθε έννοια διάκρισης. Σπάνια κάποιος πολίτης μπορεί να ξεφύγει από την αφάνεια. Αν κάνει το καθήκον του, αν διακρίνεται σε κάτι, είναι αυτός ο κύριος λόγος να τον κρατήσουν στο περιθώριο. Ακόμη χειρότερα, διαμαρτύρονται και επί πλέον. «Δεν υπάρχουν διαθέσιμες προσωπικότητες». Οπότε, λογικό είναι να καταφύγουν στις «αναγνωρίσιμες» καραβάνες του συστήματος, που κάνουν και τους δύσκολους . Δες τε τους υποψήφιους Περιφερειάρχες…

Και να που ο κ. Καμίνης, που καλύπτει με τον καλύτερο τρόπο την έννοια της ολοκληρωμένης προσωπικότητας, τόλμησε το δικό του παρόν.

Και τότε, έπεσε ο τρόμος και ο φόβος. Το σύστημα κλονίζεται. Είναι έξω από τις προδιαγραφές των ΜΜΕ. Φούντωσαν οι φήμες ότι οι συσχετισμοί μεταξύ των «κορυφαίων» στελεχών δεν ελέγχονται. Και μετά, βρέθηκε η λύση. Ήρθαν οι δημοσκοπήσεις της «έγκυρης» ναυαρχίδας των ΜΜΕ. Δεν είναι αναγνωρίσιμος. Κάτω ο Καμίνης, πάνω η Φώφη.

Οι κουτοπόνηροι της εθνικής του μπάσκετ κινήθηκαν στην παλιά ρότα τού «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Και εκτός από το ότι την πάτησαν, τροφοδότησαν και τη διεθνή κοινή γνώμη με στερεότυπα ότι οι πιο αχρείοι, είναι οι Έλληνες.

Το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ, έγκλειστοι στο μικρόκοσμό τους, είναι πιο προχωρημένοι. Κινούνται στη ρότα «σκοπός είναι τα μέσα». Δηλαδή οι ίδιοι. Όχι η βελτίωση της Αθήνας, αλλά ποιος θα είναι ο Δήμαρχος. Όχι η χώρα, αλλά οι υποτίθεται αναγνωρίσιμοι του συστήματος. Είναι τέτοιος ο πανικός τους, ώστε αν δεν υπήρχε ο κ. Καμίνης, έπρεπε να τον εφεύρουμε. Να δούμε, τι θα πει ο κ. Παπανδρέου της πολιτικής των αξιών; Θα τολμήσει;

Το καλοκαίρι φεύγει, οι διακοπές τελειώνουν και οι πολίτες βρίσκονται ξανά μπροστά στην δύσκολη πραγματικότητα.

Τα μηνύματα που έρχονται είναι αντιφατικά.

Το σταθεροποιητικό πρόγραμμα, στο σκέλος τουλάχιστον της μείωσης των δαπανών, φαίνεται να επιτυγχάνει. Κάποιες διαρθρωτικές αλλαγές προχωρούν.

Η νοοτροπία της κοινής γνώμης σταδιακά αλλάζει και υπάρχει μεγαλύτερη συνειδητοποίηση της σκληρής πραγματικότητας από τους πολίτες.

Οι δηλώσεις παραγόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι ενθαρρυντικές για την Ελλάδα, ενώ και το κλίμα στον διεθνή τύπο έχει αλλάξει θετικά.

Όμως όπως δήλωσε και ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης έχουμε κερδίσει κάποιες μάχες, όχι όμως τον πόλεμο.

Στο σκέλος της είσπραξης των δημοσίων εσόδων υπάρχει μεγάλη υστέρηση.

Η φοροδιαφυγή και η φοροκλοπή συνεχίζονται.

Οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί δεν έχουν βρη τον βηματισμό τους.

Στον τομέα της ανάπτυξης υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση.

Μαγαζιά και επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο.

Το φάσμα της ανεργίας πλανάται πάνω από χιλιάδες ανθρώπους.

Και εκκρεμεί πάντοτε η κατάρτιση και εξαγγελία ενός ενθικού αφηγήματος που θα δώσει προοπτική και ελπίδα στην κοινωνία και ενός κοινωνικού πακέτου που θα αποτρέπει την εξαθλίωση των φτωχών κοινωνικών στρωμάτων.

Είναι φανερό λοιπόν ότι η κυβέρνηση θα βρεθεί μπροστά σε δύσκολες προσπάθειες και δύσκολες αποφάσεις.

Δεν έχει άλλο δρόμο από το να πετύχει, αφού στην χώρα δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση.

Πρέπει γρήγορα να προχωρήσει στις αλλαγές στην σύνθεση, τη δομή και την λειτουργία της που θα την κάνουν μια πραγματικά κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.

Και ασφαλώς υπάρχει μπροστά μας η εφαρμογή της μεγάλης μεταρρύθμισης του «Καλλικράτη».

Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να στηρίξει όχι στενά κομματικές υποψηφιότητες αλλά υποψηφιότητες βγαλμένες από τα σπλάχνα της κοινωνίας.

Η έστω και καθυστερημένη στήριξη του νυν δημάρχου Πύργου Μάκη Παρασκευόπουλου, ενός ανθρώπου βγαλμένου από την κοινωνία, υποδείγματος χρηστής διαχείρισης, που συσπειρώνει τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ αλλά έχει πρόσβαση και στην Αριστερά και στην φιλελεύθερη κεντροδεξιά, αποτελεί θετική εξέλιξη.

Στην Αθήνα είναι αναγκαία η στήριξη του συνηγόρου του πολίτη Γιώργου Καμίνη που θα σηματοδοτήσει την συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ, Δημοκρατικής Αριστεράς και Οικολόγων Πράσινων και θα συμβάλλει έτσι στην αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού.

Όπως και στην Θεσσαλονίκη βέβαια του Γιάννη Μπουτάρη.

Δύσκολα θα με χαρακτήριζε κάποιος εχθρό του Ισραήλ. Το αντίθετο μου καταλογίζουν. Δεν συμπλέω με την άκριτη υποστήριξη που επιδεικνύει η πλειοψηφία στην παλαιστινιακή πλευρά, πιστεύω ότι έχει τεράστια ευθύνη ο Αραφάτ για το αδιέξοδο στο Μεσανατολικό και δεν τρέφω ίχνος συμπάθειας για τους ισλαμιστές της Χαμάς.

Είναι φυσικό, μπαίνοντας στο Σεπτέμβρη, το ενδιαφέρον να στραφεί στο σημαντικό γεγονός των αυτοδιοικητικών εκλογών που σηματοδοτούν την έναρξη μιας τεράστιας διοικητικής μεταρρύθμισης της χώρας.

Αν και δεν λείπει το καθημερινό ζεστό κρύο που μας διαπερνά παρακολουθώντας τις εξελίξεις για την αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας. Και όντως υπάρχουν καθημερινά θετικές και αρνητικές εξελίξεις. Οι θετικές αφορούν στην συνέχιση των θεσμικών αλλαγών που επιχειρεί η κυβέρνηση και οι αρνητικές στο διαρκές έλλειμμα in situ διακυβέρνησης που οδηγεί σε πολύ ανησυχητικά αποτελέσματα. Υπάρχει μια εξαίρεση με σημασία. Η έκβαση της απεργίας των ιδιοκτητών φορτηγών δημοσίας χρήσεως. Η σχετικά εύκολη λύση της απεργίας , παρά την διαπιστωθείσα αδυναμία της κυβέρνησης να υλοποιήσει στην πράξη την επιστράτευση, δείχνει ότι η κοινωνία μας είναι έτοιμη να δεχθεί τις αναγκαίες, εδώ και χρόνια, αλλαγές. Αρκεί βέβαια η κυβέρνηση να αξιοποιήσει ως αρχή μιας νέας πορείας αυτό το γεγονός και να μην επαναπαυθεί στις δάφνες της.

Για να γυρίσουμε στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Η προετοιμασία κα τα πρώτα μηνύματα δείχνουν ότι το πολιτικό σύστημα παραμένει στην πεπατημένη των δικών του φθαρμένων επιλογών. Οι Περιφέρειες κυρίως, αλλά και οι μεγάλοι Δήμοι που δημιουργούνται, αποτελούν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την ανάδειξη νέων δυνάμεων που θα μπορέσουν να υλοποιήσουν την μεταρρύθμιση. Και απότι φαίνεται το ενδιαφέρον περιορίζεται στις υποψηφιότητες ο οποίες, όλως τυχαίως ,προέρχονται από τα πιο φθαρμένα υλικά του πολιτικού μας συστήματος.

Από αυτή την άποψη η πρωτοβουλία της Δημοκρατικής Αριστεράς για την υποψηφιότητα Καμίνη είναι το μόνο παρήγορο νέο. Η πρωτοβουλία αυτή πιστώνεται στα υπέρ της Δημοκρατικής Αριστεράς σε ένα τομέα που υστερεί. Στον τομέα των πολιτικών πρωτοβουλιών. Επί πλέον υπηρετεί , μετά και την ανακοίνωση των οικολόγων-πράσινων περί αποδοχής της υποψηφιότητας Καμίνη, την προσπάθεια κάλυψης του υπάρχοντος πολιτικού κενού. Την δημιουργία δηλαδή, έστω στο χώρο της αυτοδιοίκησης, έστω πιλοτικά, μιας ποιοτικής αριστερής και οικολογικής προσπάθειας ενάντια στο μέτωπο που στάσιμο-λαϊκισμού που συγκροτούν το ΚΚΕ, η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά και ο ΣΥΡΡΙΖΑ.

Μένει στο ΠΑΣΟΚ να αναλάβει τις ευθύνες του και να μην επαναλάβει την αστοχία της Θεσσαλονίκης στις προηγούμενες εκλογές (και τώρα βρίσκεται μπροστά στο ίδιο δίλημμα στην συμπρωτεύουσα) για το καλό της Αθήνας αλλά και γενικότερα της Αυτοδιοίκησης και των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα μας.

Καλό, το πιο δύσκολο, Φθινόπωρο.

Το ελληνικό καλοκαίρι, εκτός από τις άλλες ιαµατικές ιδιότητές του, είναι φτιαγµένο για να αλλάζει και τη θέαση των πραγµάτων. Το σπάσιµο του ρυθµού, η ραθυµία της ζέστης, η συµµετοχή στην παγκόσµια δηµοκρατία της παραλίας, το αλάφρωµα της καθηµερινότητας, η ευεξία του φωτός, όλα αυτά (µε µια βασική προϋπόθεση, γιατί η µοναξιά είναι ακόµα πιο ασήκωτη το καλοκαίρι) όχι µόνο γεµίζουν τις µπαταρίες µας, αλλά καθαρίζουν και το µυαλό µας. Ακόµα και σε καιρούς κρίσης και Μνηµονίου.

Ισως, µάλιστα, ιδίως σε καιρούς κρίσης και Μνηµονίου. Γιατί, παρότι το ελληνικό καλοκαίρι δεν µπορεί να µας κάνει ούτε να ξεχάσουµε ούτε να υποτιµήσουµε τη δυσκολία των στιγµών και τον ανήφορο του άµεσου µέλλοντος, η αλλαγή µατιάς διευκολύνει µία σειρά από χρήσιµες συγκρίσεις και σχετικοποιήσεις. Τι είναι αίφνης υγιέστερο: η άγνοια της πραγµατικότητας, η εξαπάτηση από την εξουσία και η κρυφή πορεία προς τον τοίχο, ή το σπάσιµο του αποστήµατος, η συνειδητοποίηση των ευθυνών και η αρχή µιας πορείας αντιµετώπισης πραγµατικών και βαθύτατων προβληµάτων; Ποια είναι επωφελέστερη για τον τόπο: µια κυβέρνηση που παρ’ όλες τις ατέλειές της, τις αντικειµενικές δυσκολίες και τις τρικλοποδιές που βάζει στον εαυτό της (µε την ιδιαίτερα άνιση σύνθεσή της, τη µετεκλογική επανάληψη του «λεφτά υπάρχουν», την αυτοακύρωση της πρωτοπόρας διαδικασίας επιλογής αξιωµατούχων, την επιµονή, σήµερα, σε εξαγγελίες «κοινωνικών µνηµονίων») έχει πάρει περισσότερο από σοβαρά την υπόθεση των µεταρρυθµίσεων, ή µια κατάσταση (για να µη σταθώ µόνο στο Βατερλώ της τελευταίας νεοδηµοκρατικής διακυβέρνησης) διαρκούς τέλµατος, αποφυγής κάθε κίνησης και ρήξης, µετάθεσης της ευθύνης και απονάρκωσης της κοινωνίας; Και τι, τελικά, είναι (αποστρέφοµαι την έκφραση, αλλά τη χρησιµοποιώ ακριβώς για να απαντήσω στους καταχραστές της) «εθνικά αξιοπρεπέστερο»: να συνεχίζαµε τον εγκλεισµό σε µια προ πολλού χαµένη εθνική µοναξιά και περηφάνια, χάνοντας το ένα µετά το άλλο τα τρένα της συλλογικής προόδου και εφευρίσκοντας ως άλλοθι παγκόσµιες συνωµοσίες εναντίον µας, ή τώρα που αποφασίσαµε να ζητήσουµε και να χρησιµοποιήσουµε την (τσιγγούνικη, είναι η αλήθεια) αλληλεγγύη των εταίρων µας στον κόσµο, χάνοντας ασφαλώς πολλά περιθώρια κινήσεων αλλά διατηρώντας το σηµαντικότερο, το δικαίωµα στην επιβίωση και την αναδηµιουργία;

Με την απόσταση µιας κάποιας ανάσας µπορούµε να δούµε το δεκάµηνο που πέρασε (ένα δεκάµηνο στο οποίο αλλάξαµε εργατικό δίκαιο, αλλά δεν βρήκαµε γραµµατέα για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις) ως αυτό που είναι. Πέρα από τα µεγάλα αλλά άγονα διλήµµατα που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλουν: Ελλάδα της υποτέλειας ή της προσκόλλησης στον «ανάδελφο» χαρακτήρα της, του λαού της ή του κεφαλαίου, υπέρ ή κατά του Μνηµονίου.

Ζούµε την αρχή µιας νέας, δύσκολης, άδικης από πολλές απόψεις αλλά αναπόφευκτης και δυνητικά δηµιουργικής σελίδας. Ενας νηφάλιος ισολογισµός θα έδειχνε αµέσως τα προβλήµατα: εξοικονόµηση αλλά όχι έσοδα – σφίξιµο αλλά όχι εξορθολογισµός του κράτους – βαριές θυσίες αλλά βέβαιη ύφεση – σιωπηρή κοινωνική αναµονή αλλά όχι συναίνεση. Μπορούµε και πρέπει – προσωπικά το έχω κάνει και θα συνεχίσω – να ζητάµε περισσότερα από την κυβέρνηση: περισσότερη οµοιογένεια, περισσότερη καθαρότητα, περισσότερη αξιοκρατία, περισσότερη φαντασία, περισσότερη τόλµη. Οπως όµως είναι παράλογο να εξισώνουµε δέκα µέρες διακοπών µε εντεκάµισι µήνες δουλειάς, έτσι είναι άδικο να θεωρούµε ότι τα πολλά που µένουν να γίνουν (το µοίρασµα των βαρών, η δικαιοσύνη, η ανάπτυξη, η ανάταση) έχουν ήδη εξουδετερώσει το µεγάλο νέο αυτού του καλοκαιριού: την επανεµφάνιση µιας αίσθησης συλλογικής προσπάθειας. Για να µείνει βέβαια ζωντανή αυτή η αίσθηση και να δώσει αποτελέσµατα απαιτούνται χειµώνες εντελώς άλλων ρυθµών.

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι μύθος ότι δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο. Ισως έχουμε αυτήν την αίσθηση επειδή οι περισσότεροι δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο είναι σε διακοπές, με αποτέλεσμα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση και ειδησεογραφία στις εφημερίδες να είναι φτωχά. Θύμα αυτού του μύθου (;) έπεσε τον Δεκαπενταύγουστο του 1940 ανταποκριτής μεγάλης αθηναϊκής εφημερίδας, που βιάστηκε να προεξοφλήσει ότι «οι εορτασμοί διά την Μεγαλόχαρην έλαβαν χώραν και εφέτος εις την Τήνον με την συνήθη λαμπρότητα και ηρεμία, παρουσία πλήθους κόσμου. Ουδέν ανεφέρθη».

Εχασε τον τορπιλισμό της Ελλης και μαζί έχασε και τη δουλειά του. Τον Αύγουστο πηγαίνουν για διακοπές, όπως όλοι οι θνητοί, και οι ηγέτες των χωρών που έχουν έναν λόγο παραπάνω για την πορεία του πλανήτη. Εκεί ελπίζουν να βρουν την ησυχία τους. Ακόμα και ηγέτες χωρών όπως η Ελλάδα, με τα τόσα προβλήματα, δικαιούνται να κάνουν χωρίς τύψεις διακοπές στην Πάρο. Μόνο που εκεί αποκλείεται να βρουν την ησυχία τους από τα συνεχή πηγαινέλα ενδιαφερομένων για τον ανασχηματισμό ή για τα χρίσματα. Ακόμα και οι τρομοκράτες αντί να αξιοποιήσουν τη χαλαρότητα των ημερών, πέφτουν θύματα της καλοκαιρινής ραστώνης. Τα κρούσματα παγκοσμίως είναι αισθητά μειωμένα. Μόνο οι Ταλιμπάν και η ηγεσία της Βορείου Κορέας συνεχίζουν ακάθεκτοι, γιατί ο φανατισμός και η παράνοια δεν πάνε διακοπές. Οι πρώτοι εκτέλεσαν, αφού πρώτα τη μαστίγωσαν διακόσιες φορές, έγκυο γυναίκα, κατηγορούμενη για μοιχεία. Ο μοιχός, ως συνήθως, διέφυγε και μάλλον παρασημοφορήθηκε. Η ηγεσία της Βορείου Κορέας διώκει ποινικά τους ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας γιατί διέσυραν το αγαθό αυτό καθεστώς με την απόδοση τους στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Αποτελεί την ιδανική χώρα εγκατάστασης των χούλιγκαν που ξυλοκόπησαν τον Μπάγεβιτς.

Μόνο η φύση δεν πάει διακοπές και εκδικείται σκληρά τους κατ’ επάγγελμα και καθ’ έξιν βιαστές της, χωρίς να κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε υπερδυνάμεις και πάμπτωχες χώρες. Επτά χιλιάδες νεκροί στη Μόσχα, φωτιές γύρω από πυρηνικές εγκαταστάσεις, πρωτοφανής καύσωνας, ξηρασία και δολοφονικές πυρκαγιές στη χώρα του αλαζόνα Πούτιν. Στην Κίνα, τη χώρα με τον πιο άγριο κρατικό καπιταλισμό, εκατοντάδες άνθρωποι θάφτηκαν κάτω από τη λάσπη στην επαρχία Γκανσού. Χίλιοι εξακόσιοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από φονικές πλημμύρες στο Πακιστάν και δεκατρία εκατομμύρια αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης. Το ρήγμα στην πετρελαιοπηγή της BP επιτέλους έκλεισε και ο Ομπάμα καλείται να μείνει σταθερός στην απόφασή ανάκλησης νέων αδειών εξόρυξης πετρελαίου.

Εψαξα πολύ για να σας μεταφέρω μια ευχάριστη, ελπιδοφόρα είδηση. Τη βρήκα στα πολύ ψιλά του ξένου Τύπου. Ιδρύθηκε κατακαλόκαιρο στο Ισραήλ ένα εβραϊκό-αραβικό κόμμα με την επωνυμία «Ισότητα στο Ισραήλ», που υπόσχεται να καταπολεμήσει τον εθνικισμό, τις κοινωνικές διακρίσεις και τον ρατσισμό. Αυτά τα υπόσχονταν αμιγώς εβραϊκά και αμιγώς αραβικά κόμματα του Ισραήλ και, όπως είναι φυσικό, αποτύγχαναν γιατί είχαν εκ γενετής το σπέρμα της διαίρεσης. Δεν ξέρω πόσες δυνατότητες επιτυχίας έχει το νέο σχήμα. Πιθανώς ελάχιστες. Και μόνο, όμως, το γεγονός ότι βρέθηκαν Αραβες και Εβραίοι αποφασισμένοι να συνυπάρξουν και να αγωνιστούν για κοινές πανανθρώπινες αξίες είναι μια ελπιδοφόρα παρακαταθήκη.

Τελικά, παρά το πολύ μελάνι που χύθηκε, δεν είχαμε μια ξεκάθαρη άποψη των κομμάτων της αντιπολίτευσης για τις δύο εκβιαστικές κινητοποιήσεις των ιδιοκτητών φορτηγών δημοσίας χρήσεως και των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας.

Η καθαρή θέση περιλαμβάνει τοποθέτηση επί της ουσίας των θεμάτων που προβάλλουν οι κινητοποιούμενοι και δεν περιορίζεται σε κρίση για την απεργιακή μεθοδολογία. Η ΝΔ, για παράδειγμα, συμπάσχει για το πλήγμα που δέχθηκε ο ελληνικός τουρισμός αλλά ταυτοχρόνως «κατανοεί τα αιτήματα των απεργών» και καλεί «επιτέλους την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να προχωρήσει σε διάλογο ώστε να βρεθεί λύση».

Αλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Καλό πράγμα ο διάλογος αρκεί η ΝΔ να μας πει προς ποια κατεύθυνση θα αναζητηθεί η λύση. Προς την κατεύθυνση του ανοίγματος του επαγγέλματος των ιδιοκτητών φορτηγών επ’ ωφελεία της ελληνικής οικονομίας και του δημοσίου συμφέροντος ή προς την αντίθετη; Προς την κατάργηση ή τη διατήρηση των προνομίων των ελεγκτών;

Το ΚΚΕ τα είπε όλα και τίποτε. Δεν ταυτίζεται με όλα τα αιτήματα των απεργών αλλά δεν μπαίνει στον κόπο να εξειδικεύσει τη διαφωνία του. Σε δήλωσή του παραλλήλως υπερασπίζεται τα συμφέροντα γενικώς των μικροϊδιοκτητών.»Δεν αρκεί να είναι κάποιος κατά των επιπτώσεων της αγοράς, πρέπει να είναι κατά της ίδιας της αγοράς», ήταν ο χρησμός της Αλέκας Παπαρήγα. Δηλαδή, αν καταλάβαμε καλά, η λύση είναι η κρατικοποίηση των δημόσιων μεταφορών και των αερομεταφορών.

Ο συνήθως λαλίστατος και με μία τουλάχιστον εξυπνάδα ανά δήλωση εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ κ. Αϊβαλιώτης αυτήν τη φορά ήταν σύντομος και ομιχλώδης: «Οι πιέσεις της τρόικας δεν πρέπει να οδηγούν σε βεβιασμένες αποφάσεις». Δηλαδή; Πάλι η τρόικα φταίει, επειδή μας ζητάει να ανοίξουμε τα κλειστά επαγγέλματα, αίτημα που υπάρχει εδώ και χρόνια στο πρόγραμμα των κομμάτων εξουσίας; Τι σημαίνει βεβιασμένη; Πόσα χρόνια ακόμα πρέπει να περιμένουμε;

Ο ΣΥΝ, απασχολημένος με το κεφαλαιώδες ερώτημα αν ο Αλαβάνος ή η Σακοράφα αποτελούν καλύτερη επιλογή για τη συγκρότηση ενός αντιευρωπαϊκού και αντιΔΝΤ μετώπου, απαξίωσε να ασχοληθεί με το θέμα. Με τέτοια αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ μένει με μόνο -αλλά καθόλου ευκαταφρόνητο- αντίπαλο τα προβλήματα του τόπου.

Το ενθαρρυντικό από αυτή την υπόθεση βρίσκεται στις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Αυτήν τη φορά δεν εκδηλώνονται με τη συνήθη δυσαρέσκεια για τις επιπτώσεις της απεργίας στο κοινωνικό σύνολο. Η αντίδραση αυτή δεν είναι πάντοτε υγιής και γενικευόμενη καθίσταται προβληματική γιατί δύσκολα θα βρει κάποιος απεργιακή κινητοποίηση που να μη δυσκολεύει τη ζωή του κ. Μίχαλου ή του κ. Κασιμάτη. Οχι, δεν είναι εκεί η ουσία του προβλήματος. Αν οι ιδιοκτήτες φορτηγών ή οι ελεγκτές είχαν δίκιο, οι πολίτες παρά την ταλαιπωρία τους θα μπορούσαν να δείξουν από κατανόηση έως αλληλεγγύη.

Οι πολίτες όμως ξέρουν ότι επί της ουσίας αυτές οι κινητοποιήσεις είναι αδικαιολόγητες. Η περιπέτεια της χώρας που έφτασε στα όρια της χρεοκοπίας -πέραν των άλλων- και από εγωιστικές συμπεριφορές και συντεχνιακές πιέσεις έκανε πολύ κόσμο να αναθεωρήσει μια χαλαρή στάση απέναντι σε εκφυλιστικά φαινόμενα. Γι’ αυτό και η παντελής απουσία αντιδράσεων στο σκληρό μέτρο της επιστράτευσης.

Η απόφαση της κυβέρνησης για επίταξη των φορτηγών και βυτιοφόρων Δ.Χ. και των υπηρεσιών των οδηγών τους είναι απόλυτα σωστή.

Επιτέλους πρέπει να μπει αποφασιστικός φραγμός στον εκβιασμό διαφόρων συντεχνιών που αδιαφορούν τελείως για την σωτηρία της χώρας και το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι η εξυπηρέτηση των ξεπερασμένων από την κοινωνική εξέλιξη αντικοινωνικών μικροσυμφερόντων τους.

Είναι αδιανόητο μια χιλιάδα περίπου ιδιοκτητών να παραλύουν την οικονομική ζωή της χώρας, να αναστέλλουν την λειτουργία επιχειρήσεων και την δουλειά εργαζομένων, να τινάζουν στον αέρα τον τουρισμό στην πιο κρίσιμη περίοδό του, να παρεμποδίζουν την ελεύθερη κίνηση των πολιτών.

Το ίδιο ισχύει και για την λευκή απεργία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας.

Κάποιοι φαίνεται ότι δεν έχουν καταλάβει ότι μια ολόκληρη περίοδος πέρασε οριστικά.

Η δύναμη των πραγμάτων έχει κάνει παρελθόν την Ελλάδα του τσαμπουκά, των συντεχνιακών διευθετήσεων, των πελατειακών εξυπηρετήσεων, της περιφρόνησης του δημοσίου συμφέροντος.

Δίνουν μάχες οπισθοφυλακών που είναι εκ των προτέρων χαμένων.

Το κόστος όμως για την χώρα από την ανεύθυνη συμπεριφορά τους μπορεί να είναι μεγάλο.

Γι’ αυτό απαιτείται αποφασιστική αντιμετώπισή τους.

Η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων είναι βασική προϋπόθεση για να αρχίσει μια νέα αναπτυξιακή πορεία για την χώρα.

Και η σκληρή προσπάθεια για την σταθεροποίηση της χώρας δεν πρέπει να μπαίνει σε κίνδυνο, ειδικά τώρα που φαίνονται τα πρώτα θετικά αποτελέσματά της.

Είναι όρος επιβίωσης της χώρας το μνημόνιο να τηρηθεί απαρέγκλιτα.

Οι ανεύθυνες κραυγές δεξιών και αριστερών κατά του μνημονίου δεν συνοδεύονται από εναλλακτική πρόταση και άρα είναι αερολογίες για μικροκομματική εκμετάλλευση.

Πέραν του μνημονίου βέβαια χρειαζόμαστε ένα σχέδιο για τη χώρα που θα δίνει ώθηση στην ανάπτυξη, θα δημιουργεί νέες ευκαιρίες επενδύσεων και θέσεων δουλειάς, θα συνδυάζει την ανάπτυξη με την προστασία του περιβάλλοντος, θα κτυπά τις σπατάλες, την φοροδιαφυγή και τα συντεχνιακά προνόμια, θα δίνει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα για την άρση των κοινωνικών αδικιών και θα δημιουργεί ένα δίχτυ ασφαλείας για την αποφυγή της κοινωνικής εξαθλίωσης των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Το να επεμβαίνει κάποιος στα δημόσια πράγματα και να επιχειρεί να επιβάλει τις απόψεις του κρυμμένος πίσω από την ανωνυμία για να αποφύγει τον έλεγχο και να μην αναλάβει τις ευθύνες του αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την Δημοκρατία.

Αυτό ισχύει βέβαια πρώτα και κύρια για τους φασιστικής νοοτροπίας τρομοκράτες που μέσα στο σκοτάδι και κρυμμένοι από τις μάσκες τους αυτοαναγορεύονται σε υπέρτατους δικαστές και αφαιρούν ανθρώπινες ζωές, διαλύουν οικογένειες, σπέρνουν τον πόνο, κρίνουν αμετάκλητα το σωστό και το λάθος, παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, προσπαθούν να σταματήσουν την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών.

Ισχύει όμως και για διάφορα μπλογκς στο διαδίκτυο, όπως το troktiko, που διακινούν ειδήσεις, χωρίς να δηλώνουν την ταυτότητα των διαχειριστών τους και χωρίς να αναλαμβάνουν έτσι την ευθύνη για αυτά που λένε.

Μέσα στην ανωνυμία δεν υπάρχει κανένας έλεγχος για την αξιοπιστία αυτών που μεταδίδονται και έτσι επέρχεται χειραγώγηση εκατομμυρίων ανθρώπων που τα επισκέπτονται καθημερινά.

Άνθρωποι που εξυβρίζονται και συκοφαντούνται δεν έχουν καμμία δυνατότητα να βρουν το δίκιο τους.

Αν στραφούν νομικά κατά του φημολογούμενου διαχειριστή του μπλογκ, αυτός δηλώνει ότι δεν έχει καμμία σχέση με το μπλογκ και το θέμα τελειώνει.

Και όμως στην περίπτωση του «troktiko» απεδείχθη ότι αυτός εναντίον του οποίου υποβάλλοντο μηνύσεις; και ηρνείτο ότι έχε κάποια σχέση, ήταν τελικά ο διαχειριστής του μπλογκ. Πίσω από την ανωνυμία ενδεχομένως κρύβονται κάποια συμφέροντα που μέσα από την κατασκευή ειδήσεων προωθούν τις θέσεις τους ή πλήττουν αντίπαλα συμφέροντα.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι η υποχρέωση επωνυμίας πλήττει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στο διαδίκτυο.

Κατ’ αρχήν όμως εδώ έχουμε διακίνηση ειδήσεων και όχι ιδεών και άρα υπάρχει ανάγκη δημόσιου ελέγχου της αξιοπιστίας τους.

Έπειτα η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών δεν μπορεί να πλήττει το δικαίωμα των πολιτών να υπερασπίζονται την τιμή και την υπόληψή τους.

Το «troktiko» καλεί όσους θίγονται να γράφουν σε κάποια διεύθυνση στην Μονρόβια της Λιβερίας!

Αλήθεια γιατί κρύβονται τόσο;

Εκτός από την φυσική δολοφονία υπάρχει και η ηθική.

Στην δημοκρατία όποιος διατυπώνει δημόσιο λόγο οφείλει να το κάνει επώνυμα και να είναι έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες του.

Όλα τα άλλα υπονομεύουν τους στοιχειώδεις κανόνες της κοινωνικής συνύπαρξης και της δημοκρατικής λειτουργίας και οδηγούν σε καταστάσεις ζούγκλας και πολέμου όλων εναντίων όλων.

Διαμορφώνουν δε ένα κλίμα λαϊκισμού, καταδικών χωρίς απολογία, αυτόκλητων δικαστών και Ζορό, που ακραία του έκφραση είναι η βάρβαρη τρομοκρατία που αφαίρεσε με τόσο βάναυσο τρόπο την ζωή του Σωκράτη Γκιόλια.

Το σκηνικό της ευρωπαϊκής κρίσης μεταφέρθηκε ξαφνικά στη Βουδαπέστη. Η νέα κυβέρνηση διάλεξε ένα δρόμο που είναι σίγουρα διαφορετικός, αλλά εξαιρετικά αμφίβολο αν είναι παραδειγματικός. Και που δεν θα κριθεί μόνος αυτός στην πράξη, αλλά θα κρίνει και τις ευρωπαϊκές αντοχές σε μια σειρά από μέτωπα.

Πρώτα τα γεγονότα: η –εκτός ευρωζώνης- Ουγγαρία ήταν η χώρα που περισσότερο είχε δοκιμαστεί στις αρχές της κρίσης. Σε σημείο που η προ των εκλογών του φετινού Μαϊου κυβέρνηση (σοσιαλιστικών αποχρώσεων) είχε συνάψει το 2008 συμφωνία δανεισμού με το ΔΝΤ υπό ειδικούς όρους. Η συμφωνία λήγει το Οκτώβριο του 2010 και η τελευταία δόση του δανείου, ύψους 20 δις ευρώ, είναι ακόμα εκκρεμής και υποκείμενη στην έγκριση των δανειστών. Οι δανειστές αυτοί –καθοδηγούμενοι από το ΔΝΤ- ζήτησαν στα μέσα Ιουλίου τη λήψη πρόσθετων μέτρων (αυστηρής λιτότητας) για την εκταμίευση. Η νέα (συντηρητική) ουγγρική κυβέρνηση, που είχε εκλεγεί με βάση υποσχέσεις «αποδέσμευσης» από τη «μέγγενη» και επιβεβαίωσε τις προθέσεις της αυτές αμέσως μετά τη νίκη της, διαφώνησε με τα νέα μέτρα. Οι διαπραγματεύσεις δεν οδήγησαν σε αποτέλεσμα, η εκταμίευση της τελευταίας δόσης έχει παγώσει, όπως σε κάποιο βαθμό και οι αγορές (πτώση του φιορινιού, αύξηση των ουγγρικών ασφαλίστρων κινδύνου –CDS-, αποτυχία σε δημοπρασία τρίμηνων κρατικών ομολόγων αμέσως μετά την αναγγελία του μπλοκαρίσματος). Η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει και φοβάται για διάχυση της «ουγγρικής κρίσης» -και στάσης.

Πάσα ομοιότητα με περιπτώσεις άλλων χωρών, όπως αυτή στην οποία ζείτε, είναι παραπλανητική. Στην ουγγρική περίπτωση οι διαπραγματεύσεις και ο δανεισμός έγινε μόνο με το ΔΝΤ και μετά την κυβερνητική αλλαγή η νέα κυβέρνηση αποφάσισε μονομερώς να αλλάξει στάση. Κρίσιμη, επίσης, διαφοροποίηση: ελληνικού τύπου «Μνημόνιο» δεν φαίνεται να υπάρχει. Τούτο μόνο δικαιολογεί τις δηλώσεις του Ούγγρου Πρωθυπουργού στις 20 Ιουλίου ότι η μόνη υποχρέωση της χώρας του, την οποία προτίθεται να τηρήσει, είναι να συγκρατήσει το έλλειμμα στο 3,8% του ΑΕΠ το 2010 και ότι, από κει και πέρα, «η συμφωνία δεν υποδεικνύει πώς θα πρέπει να επιτύχουμε αυτόν τον στόχο», η δε «επιλογή των μέτρων και ο χρόνος εφαρμογής τους είναι αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης». Ενδιαφέρον είναι ότι η διαφωνία ουγγρικής κυβέρνησης – ΔΝΤ, αφορούσε την αντίθεση του δεύτερου στην πρόθεση της πρώτης να φορολογήσει βαριά τις τράπεζες, να μειώσει τις αποδοχές του (ορισμένου από την προηγούμενη κυβέρνηση) διοικητή της κεντρικής τράπεζας και να διορίσει τα πρόσωπα που αυτή επιθυμούσε στις οικονομικές θέσεις κλειδιά.

Διεθνής Ρομπέν των Δασών, λοιπόν, της αντίστασης έναντι του Σερίφη-ΔΝΤ, η Ουγγαρία; Τίποτα δεν είναι λιγότερο σίγουρο. Πρώτον, γιατί όταν αναλαμβάνεις τη διακυβέρνηση, αναλαμβάνεις και τις δεσμεύσεις των προκατόχων σου, στη δε ουγγρική περίπτωση, πέρα από τη δανειστική συμφωνία καθεαυτή, τέτοια υποχρέωση ήταν η διαρκής συνεννόηση και συναπόφαση με το δανειστή (τον Ιούνιο, ενώ κλιμάκιο του ΔΝΤ είχε μεταβεί στη Βουδαπέστη για προγραμματισμένη συνάντηση με τον πρωθυπουργό, αυτός ήταν στη Νότια Αφρική, για ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο ουδόλως συμμετείχε η χώρα του). Και, δεύτερο και κυριότερο, γιατί η «αντίσταση», στην ουγγρική περίπτωση, δίνει ανησυχητικά την αίσθηση προκαλύμματος λαϊκισμού και εθνικισμού.

Οι κραυγές για «εθνική απελευθέρωση» συνδέονται με την ταχύτατη συγκρότηση ενός Κράτους – Fidesz (το όνομα του κυβερνητικού κόμματος), που αγνοεί τους κανόνες του διεθνούς παιχνιδιού, βάζει παντού τους διόλου «καθαρούς» ανθρώπους της, αναγκάζει κάθε Υπουργείο να κρεμά στον τοίχο το κυβερνητικό πρόγραμμα και ετοιμάζεται για την ψήφιση ενός νόμου «ελέγχου» των μέσων ενημέρωσης. Κρίμα που όλα αυτά απαγορεύουν να καταστεί η Ουγγαρία ένα αξιόπιστο δοκιμαστήριο για τη ζωή με δανεικά αλλά χωρίς Μνημόνιο.

Στη σημειολογία της συμπεριφοράς του Νεοέλληνα το δάκτυλο κατέχει περίοπτη θέση. Ετσι, ατάκα του καλοκαιριού ανακηρύσσεται αυτή του Δημήτρη Ρέππα για το δάκτυλο προς τους εργαζόμενους, που επισείει απάντηση πέντε δακτύλων, το γνωστό φάσκελο.

«Καλά τους τα είπε ο Ρέππας, που με το κωλομνημόνιο μας στέγνωσαν», φώναζε μια κυρία δίπλα μου στον μανάβη. Και πρόσθεσε: «Μαύρο σε όλους, κανένας στις κάλπες». Γιατί, βλέπετε, το κακό με τις ατάκες είναι ότι δεν χωρούν αναλύσεις και αποχρώσεις. Δεν νοείται «λιγότερο μνημόνιο», όπως ίσως θα ήθελε να υποδηλώσει ο κ. Ρέππας, σε αντίθεση προφανώς με αυτούς που κουνάνε το δάκτυλο και θέλουν αυστηρή εφαρμογή του. Το φάσκελο θα αφορά όλους.

Γι’ αυτό η κυβέρνηση, αντί να λέει ότι και οι δύο έχουν δίκιο, πρέπει να αποφασίσει τι επιλέγει. Διαβλέπω ότι διάφοροι είναι έτοιμοι να οχυρωθούν πίσω από ατάκες όπως «το ΠΑΣΟΚ θα υπάρχει και μετά το μνημόνιο» και αν δυσκολέψουν τα πράγματα το φθινόπωρο να ακουμπήσουν το δάκτυλο στο μηνίγγι και να πουν βαθυστόχαστα «εμείς σας τα λέγαμε». Και ως προς την ανάγκη να υπάρχει το ΠΑΣΟΚ και μετά το μνημόνιο, καμία αντίρρηση. Η προϋπόθεση είναι να υπάρχει η χώρα και έτσι ξαναγυρίζουμε στην εφαρμογή του μνημονίου. Εκτός αν πιστέψουμε το εμβατήριο «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» και ελπίσουμε ότι τελευταία στιγμή κάπως θα τα βολέψουμε. Ή, αν τα πράγματα δεν είναι τόσο σοβαρά οπότε έχει δίκιο η κ. Παπαρήγα όταν λέει να εφαρμόσουμε γραμμή «όχι, δεν πληρώνω».

Ενίοτε οι εργαζόμενοι στρέφουν το δάκτυλο κατά του εαυτού τους και βγάζουν τα μάτια τους, όπως έκαναν όταν παρεμπόδισαν το 2001 τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού. ‘Η κάνουν άλλες χειρονομίες, αν αληθεύει η εξωφρενική πληροφορία, που δεν διαψεύδεται πάντως από τη ΔΕΗ και το συνδικάτο εργαζομένων. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, υπό την απειλή ότι «η χώρα θα βυθιστεί στο σκοτάδι», οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ εξασφάλισαν από τη διοίκηση έκτακτη οικονομική ενίσχυση για το ταμείο τους ίση με το ποσό που θα εξοικονομηθεί από τη μείωση των αποδοχών τους, περίπου 150 εκατ. ευρώ.

Εξαίρεσαν δηλαδή με το έτσι θέλω εαυτούς από τις ρυθμίσεις που ισχύουν για όλους τους εργαζόμενους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Θέλω να πιστεύω ότι η είδηση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή ότι θα ανακληθεί η απόφαση. Αλλιώς πρέπει να αναθέσουμε στον παραστατικό Δημήτρη Ρέππα να μας περιγράψει με το δάκτυλο τι μας κάνουν η διοίκηση και το συνδικάτο της ΔΕΗ.

Αν ισχύει μια τέτοια απόφαση, διερωτώμαι με ποιο ηθικό δικαίωμα μπορεί η κυβέρνηση να καταγγέλλει την αντικοινωνική συμπεριφορά του ΠΑΜΕ. Πώς θα κοιτάξει στο πρόσωπο τους άλλους εργαζόμενους οι οποίοι, επειδή δεν έχουν την ευχέρεια να κατεβάσουν τον διακόπτη, σηκώνουν ένα μεγάλο βάρος από την προσπάθεια της χώρας να επιβιώσει. Αν δίκιο είναι το δίκιο του Δεητζή, γιατί να μην είναι του εργάτη, του συμβολαιογράφου, του δικαστή που δεν θέλει να απογραφεί, του ένστολου, του συνταξιούχου, που στο κάτω κάτω έχει περισσότερο δίκιο από όλους; Τι θα μείνει αν αρχίσει το ξήλωμα;

Η ελληνική κυβέρνηση έκανε παρέμβαση υπέρ της Ιταλίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το θέμα της αφαίρεσης του σταυρού από τις σχολικές αίθουσες.

Όπως είναι γνωστό το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με πρωτόδικη απόφασή του έκανε δεκτή προσφυγή και διέταξε την αφαίρεση του σταυρού από τις σχολικές αίθουσες της Ιταλίας με το σκεπτικό ότι η ύπαρξή τους πλήττει το δικαίωμα των γονέων να καθορίζουν την θρησκευτική πίστη των παιδιών τους και το δικαίωμα των παιδιών να διαμορφώνουν μόνα τους τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

Η Ιταλία άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής και η ελληνική κυβέρνηση μαζί με άλλες κυβερνήσεις έκαναν παρέμβαση υπέρ της Ιταλίας.

Η ενέργεια αυτή της κυβέρνησης έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις προγραμματικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ για απολύτως διακριτούς ρόλους μεταξύ κράτους και εκκλησίας και για την πλήρη κατοχύρωση του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους.

Έρχεται σε αντίθεση και με δήλωση του πρωθυπουργού αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης ότι η Ελλάδα θα σεβασθή την οποιαδήποτε απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.

Η Ελλάδα με την έλευση μεγάλου αριθμού μεταναστών έχει γίνει πολυπολιτισμική κοινωνία όπου στους κόλπους της συνυπάρχουν πολλές θρησκείες.

Εξ’ άλλου η εξέλιξη της κοινωνικής ζωής και η ένταξη στην Ε.Ε., έχουν σπάσει τον κοινοτικό ταυτοτισμό και οι άνθρωποι επιλέγουν πλήθος θρησκευτικών πεποιθήσεων και φιλοσοφικών στάσεων απέναντι στη ζωή.

Είναι απαράδεκτο λοιπόν το σχολείο να επιβάλει αυταρχικά είτε μέσω των συμβόλων είτε μέσω της προπαγάνδας μια ωρισμένη θρησκευτική πίστη.

Γι’ αυτό και επιτροπή του ΠΑΣΟΚ υπό την Μαρία Δαμανάκη, στην οποία μετείχαν και εγώ μαζί με τον Νίκο Αλιβιζάτο, τον Ανδρέα Λοβέρδο κ.α., είχε προτείνει το μάθημα των θρησκευτικών να πάψει να έχει κατηχητικό χαρακτήρα και να αποκτήσει θρησκειολογικό.

Η πρόταση αυτή είχε γίνει δεκτή από το ΠΑΣΟΚ.

Ώφειλε επομένως η κυβέρνηση να περιμένει χωρίς καμμία παρέμβαση την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Αλλά και γενικότερα η βαθειά οικονομική και κοινωνική κρίση που περνά η χώρα μας δεν πρέπει να οδηγήσει σε συντηρητική αναδίπλωση στα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Ισλανδία, εν μέσω της οικονομική κατάρρευσής της, είχε το θάρρος να ψηφίσει νόμο που καθιέρωνε τους γάμους ομοφυλοφίλων.

Και η κατά δήλωσή της ομοφυλόφιλη σοσιαλίστρια πρωθυπουργός της έσπευσε να κάνει πρώτη χρήση του νόμου αυτού.

Οφείλει λοιπόν και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να υλοποιήσει άμεσα τις δεσμεύσεις της για τα ανθρώπινα δικαιώματα:

- Να πάρει νομοθετικές πρωτοβουλίες για την κατοχύρωση των διακριτών ρόλων κράτους –εκκλησίας, του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους, της παροχής ανεξίθρησκης εκπαίδευσης.

- Να επεκτείνει όπως είχε δεσμευθή το σύμφωνο συμβίωσης και στους ομοφυλόφιλους.

- Να κατοχυρώσει τα δικαιώματα των θρησκευτικών, εθνικών, πολιτισμικών, γλωσσικών, φιλοσοφικών μειονοτήτων.

Δεν πρέπει να υποτιμάμε τα καλά νέα –ακόμα και όταν το αποτέλεσμα δεν έχει ακόμα κριθεί. Η πορεία ορισμένων δεδομένων της ελληνικής οικονομίας, η σταδιακή αποκατάσταση ενός μέρους της διεθνούς αξιοπιστίας της, οι επίσημες δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων και η πρόσφατη πειραματική έξοδος της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές αποτελούν αναμφισβήτητα θετικές εξελίξεις, προσδιοριστικές ίσως ακόμα θετικότερων. Μόνο που δεν φτάνουν. Και αλίμονο αν θεωρήσουμε ότι τα σημαντικά βήματα έχουν ήδη γίνει.

Ειδικά για την έκδοση και πώληση εξάμηνων έντοκων γραμματίων του ελληνικού Δημοσίου, είχα υποστηρίξει ότι εμπεριείχε ένα ρίσκο και ότι έπρεπε να κριθεί όχι με βάση την βέβαια υπερκάλυψη αλλά με βάση το επιτόκιο και τον εν γένει ψυχολογικό αντίκτυπο. Το επιτόκιο 4,65%, που τελικά διαμορφώθηκε, είναι μία ακριβώς μονάδα υψηλότερο από αντίστοιχη πώληση ισπανικών ομολόγων της 1ης Ιουλίου και οριακά κατώτερο (εδώ κυρίως μετριέται η εμπιστοσύνη) από το 5% με το οποίο δανειζόμαστε από το «ευρωπαϊκό σκέλος» του μηχανισμού βοήθειας. Αν προσθέσουμε τη μικρή χρονική διάρκεια και τη βεβαιότητα της κάλυψης από τον μηχανισμό βοήθειας, το αποτέλεσμα δεν είναι καταπληκτικό. Σε επίπεδο εντυπώσεων, πάντως, ο στόχος επιτεύχθηκε: η δημοπρασία έγινε δεκτή από τις αγορές και μεταδόθηκε από τις ηγεσίες ως ευκαιρία επιβράβευσης μιας σημαντικής προσπάθειας –και αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια καλύτερη δυναμική για τα καθοριστικά οικονομικά και πολιτικά μέτωπα.

Γιατί το κρίσιμο, σε αυτή τη φάση αλλά και μακροπρόθεσμα, δεν είναι τα συμβολικά νεύματα αγορών και αξιωματούχων (που, το ξαναλέω, έχουν και αυτά τη σημασία τους), αλλά η αρχή βελτίωσης και της πραγματικής οικονομίας. Αυτή θα προσδιορίσει το αν και πώς (ας απαλλαγούμε προσωρινά από το άγχος του πότε) θα σταθούμε στα πόδια μας. Από αυτή την άποψη δεν πρέπει να ξεχνάμε ή να υποτιμάμε ούτε ότι το ελληνικό Δημόσιο συνεχίζει να μην εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του προς τους πιστωτές του (με αποκορύφωμα την παρατεταμένη μη επιστροφή του ΦΠΑ), ούτε το αμείωτης έντασης κλείσιμο μαγαζιών και επιχειρήσεων, ούτε την απόλυτα ενδεικτική συρρίκνωσης αύξηση της ανεργίας, ούτε τη χαμηλή απορροφητικότητα κοινοτικών πόρων, ούτε τις δυσκολίες αντιμετώπισης της πραγματικής φοροδιαφυγής. Για όλα αυτά, καθώς και για τη στοχευμένη μόχλευση της ανάπτυξης, απαιτείται πολιτικό σχέδιο, πέραν του Μνημονίου. Αλλιώς οι σταγόνες που αρχίσαμε να μαζεύουμε στο ποτήρι θα μείνουν σταγόνες στο πέλαγος της ύφεση

Ο Ιούλιος είναι ο μήνας των φορτισμένων επετείων.

Αμερικάνικη και Γαλλική επανάσταση, Ιουλιανά, Κυπριακή τραγωδία, μεταπολίτευση.

Και στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που ζούμε μια βαθύτερη αίσθηση της Ιστορίας μας είναι απαραίτητη

Γι’ αυτό αντί για άρθρο δημοσιεύω ένα ποίημά μου:

Ιστορία

Να γίνεις το χέρι ή το πόδι του γίγαντα,

να έχεις μια ψευδαίσθηση ευθύγραμμης ροής,

να εκραγούν τα κύτταρά σου σαν πυροτεχνήματα,

να λυώσεις σαν μέταλλο στου σύμπαντος τη φωτιά.

Στρατιώτες βρώμικοι που ρεύουν

στα χαρακώματα της «Ζωής εν τάφω»

και οι άλλοι με τα κρυοπαγήματα και τα μουλάρια

να κολυμπούν ψειριασμένοι στο «Πλατύ Ποτάμι».

Κι’ αυτοί που λούζονταν και χτενίζονταν

πριν τους πάρει το σκοτάδι στις Θερμοπύλες,

κι’ οι Έλληνες κι’ οι Σλάβοι μπροστά

στο κάστρο της Καλαμάτας.

Κι’ ο Κολοκοτρώνης ψηλά στο κάστρο της Καρύταινας

να μπάζει τα αγρίμια στην Ιστορία

κι’ ο Μαυροκορδάτος να φέρνει σύνταγμα στο ανταριασμένο χάος

κι’ ο Ανδρούτσος άγιος, φονιάς και προδότης.

Ένα κορμί αγριεμένο,

γεμάτο αποστήματα και δύσοσμες πληγές,

ζητούσε ένα όχημα για κάποιο άκτιστο φως.

Το Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο φόρεσε άσπρο χιτώνα.

Οι κόκκινες σημαίες ήταν απλώς το πρόσχημα.

Στο τέλος του δρόμου ήταν το φωτεινό σκοτάδι.

«Και το μακρά και το σιμά για με πια είναι ένα».

Το ότι το Ασφαλιστικό θα ήταν μεγάλος κάβος, το ξέραμε. Το ότι θα γινόταν σημείο κρίσης του Μνημονίου και τεστ συνοχής της πλειοψηφίας, αυτό το πέτυχε η κυβέρνηση. Συνειδητά ή ασυνείδητα έθεσε τον εαυτό της σε δοκιμασία σε δύο τουλάχιστον μέτωπα.

Στο μέτωπο αυτής καθεαυτής της κρίσιμης και απόλυτα απαραίτητης μεταρρύθμισης, οι χειρισμοί που έγιναν μειώνουν και τη σημασία και την ορατότητά της. Πέρα από τα τεχνικά, που και αυτά φαίνεται να παρουσιάζουν προβλήματα (πολύ πειστικές οι αναλύσεις του Ματσαγγάνη στη «Μεταρρύθμιση»), τα πισωγυρίσματα, οι συνεχείς αλλαγές, τα ενοχικά σύνδρομα, το κρύψιμο πίσω από το Μνημόνιο, δημιούργησαν στην πολιτική τάξη αλλά και στην κοινωνία μια αίσθηση «τραβάτε με κι ας κλαίω» που είναι και ανεύθυνη (χωρίς βαθιά αλλαγή στο ασφαλιστικό, σε πολύ λίγα χρόνια το ελληνικό κράτος δεν θα μπορούσε να πληρώνει συντάξεις) και ανεδαφική (κάθε καθυστέρηση δημιουργεί όρους για βέβαια επιδείνωση, όπως περίτρανα αποδεικνύει η σύγκριση με την προσπάθεια Γιαννίτση). Παράλληλα, αλλά είναι λιγότερο σημαντικό, η αίσθηση αυτή δημιουργεί ίσως και ερωτηματικά περί της γενικής μεταρρυθμιστικής αξιοπιστίας της κυβέρνησης στα μάτια των εταίρων-συνδιαχειριστών της «τρόικας».

Το Ασφαλιστικό θα (μπορούσε να) ήταν επίσης ευκαιρία να ξεκαθαρίσει με τρόπο πολιτικά και παιδαγωγικά πειστικό η σχέση του Μνημονίου με τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης. Ναι, το Μνημόνιο θέτει πλαίσια, χρόνου και αποτελέσματος, συχνά ασφυκτικά. Όχι, όμως, δεν περιέχει τέτοιο βαθμό εξειδίκευσης που να αποκλείει επιλογές και χειρισμούς από την κυβέρνηση με βάση τις αρχές της, την ιδεολογία της και την αίσθησή της για το δίκαιο. Παράδειγμα: επιτάσσεται συγκεκριμένη εξοικονόμηση, αλλά όχι η αναγκαστική ισοπέδωση των χαμηλότερων συντάξεων. Πολεμώντας ή υπερασπίζοντας ανεμόμυλους (το ίδιο το Μνημόνιο, που προσδιορίζει πολλά πράγματα, δεν μπορεί να αλλάξει, αλλά δεν είναι και οι ταμπλέτες του Μωυσή), μεγάλο μέρος της πολιτικής τάξης απλώς δεν κάνει το εκ των περιστάσεων καθήκον της. Το καθήκον αυτό συνίσταται στην αναζήτηση ή ανακάλυψη των δικαιότερων και αποτελεσματικότερων, εντός του Μνημονίου, τρόπων για να επέλθουν οι απαραίτητες δομικές αλλαγές χωρίς να συνθλιβεί ο κοινωνικός ιστός της χώρας.

Βρισκόμαστε έτσι σήμερα μπροστά στη δυσάρεστη κατάσταση, μια απαραίτητη, το ξαναλέω, μεταρρύθμιση να προκαλεί αποστροφή και σε πολλούς από τους κυβερνητικούς βουλευτές που ετοιμάζονται να την ψηφίσουν, να δημιουργεί ένα λαϊκό μέτωπο κατά του Μνημονίου και να συσπειρώνει, με διαφορετικό τρόπο, όλες τις συνιστώσες της αντιπολίτευσης. Πιστεύω ότι δεν ήταν νομοτελειακό να εξελιχθούν έτσι τα πράγματα.

Το ιδανικό για μια χώρα είναι να έχει ισχυρή, πολιτικά και όχι μόνο αριθμητικά, κυβέρνηση και αξιόπιστη αντιπολίτευση. Ας μην αναζητάμε ιδανικές καταστάσεις στην Ελλάδα του 2010. Το περισσότερο που μπορούμε να περιμένουμε είναι να βελτιωθεί το πρώτο σκέλος. Η κυβέρνηση πράγματι το παλεύει. Ξεκίνησε χωρίς ολοκληρωμένο σχέδιο, ταλαντεύτηκε ανάμεσα σε δύο γραμμές, άργησε να συνειδητοποιήσει την δραματικότητα της κατάστασης και ως εκ τούτου είχε μηδενικά περιθώρια διαπραγμάτευσης με την τρόικα. Όμως τελικά πήρε μέτρα, και πολλά από αυτά δεν είναι μόνο αναγκαία αλλά και δίκαια. Αν μάλιστα πάψει να τα υπερασπίζει σε στυλ Μάλαμα δηλαδή « άλλα θέλω και άλλα κάνω, πώς να σας το πω» ,τόσο περισσότερες συγκαταθέσεις θα συγκεντρώσει. Ο Παπανδρέου έχει ακόμα πίστωση χρόνου. Η αρχική εμπιστοσύνη έχει εξελιχθεί σε ανοχή αλλά και αυτό δεν είναι λίγο, όταν έχουμε να κάνουμε με τέτοιο αναποδογύρισμα της προεκλογικής ρητορείας. Αρωγός σε αυτήν την ανοχή είναι η ΝΔ του κ. Σαμαρά. Δε ξέρω πόσο ενισχυμένος βγήκε από το συνέδριο ο αρχηγός της ΝΔ , το βέβαιο είναι ότι απευθύνεται σε ένα συνεχώς συρικνούμενο ακροατήριο. Δεν στέκομαι τόσο στις απογοητευτικές μετρήσεις, αυτές θα μπορούσαν να ανατραπούν στο μέλλον. Είναι όμως αδύνατον να υπάρξει μέλλον όσο συνεχίζεται- με εντεινόμενους μάλιστα ρυθμούς- η εγκατάλειψη του κεντροδεξιού χώρου υπέρ της λαϊκής δεξιάς. Όσο η ΝΔ αποκτά χαρακτηριστικά Πολιτικής Άνοιξης όχι μόνο στον προγραμματικό της λόγο αλλά και στην ανθρωπογεωγραφία ( χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δυο επιλογές για την θέση του γραμματέα) τόσο αναπόφευκτα θα περιορίζεται το ιδεολογικό και πολιτικό της εύρος.

Αντιλαμβανόμενοι τον κίνδυνο έδωσαν στο συνέδριο όρκους πίστης στο κέντρο, το «οποίο δεν χαρίζουν σε κανένα», μόνο που η πολιτική εκτός μεγαλόστομων διακηρύξεων απαιτεί κυρίως ανάλογες πράξεις. Και στην κατάσταση που είναι η χώρα, η ταμπακέρα είναι πολύ μεγάλη για να την ξεπερνάς με σιωπή ή με γενικόλογες αναφορές περί «άλλου μείγματος πολιτικής», η ανακοίνωση της σύστασης του οποίου παραπέμπεται συνεχώς στο μέλλον. Η πλατωνική εκ του ασφαλούς αντίθεση στο μνημόνιο μόνο θυμηδία προκαλεί, εφ’ όσον ο κ. Σαμαράς σπεύδει να δηλώσει ότι δεσμεύεται στην εφαρμογή του.

Αλλά και η όποια κριτική του στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μένει μετέωρη και προκλητική από την ώρα που αναδιπλώθηκε και κατάργησε και τις μικρές αποστάσεις που κρατούσε από την κυβέρνηση Καραμανλή, βασική υπαίτιο για την κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα. Το χειροκρότημα υποδοχής στο Συνέδριο του πρώην πρωθυπουργού και πρωταίτιου της οικονομικής καταστροφής της χώρας υπενθύμισε στον κ. Σαμαρά ότι η ΝΔ είναι καραμανλικό κόμμα και ότι η περίοδος των αφορολόγητων δηλώσεων τύπου «δεν χρωστάω σε κανένα» παρήλθε ανεπιστρεπτί.

«Το πρόβλημα με τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» έλεγε ο Γκέρχαρντ Σρέντερ « είναι ότι από την εφαρμογή τους μέχρι να αρχίσουν να αποδίδουν μεσολαβούν εκλογές». Όπως πορεύεται η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αποτελέσει την εξαίρεση στον κανόνα και να αντέξει. Με την προϋπόθεση ότι εκτός από τα μέτρα έκτακτης ανάγκης θα επεξεργαστεί και μια σοσιαλδημοκρατική ατζέντα ισορροπίας ανάμεσα στην δημοσιονομική πειθαρχία και την ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο Νίκος Μπίστης είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου τουΠΑΣΟΚ

 

Πόσο στοιχίζει στη χώρα η κυβέρνησή της; Το κυβερνητικό κόστος, σε σχέση με το όφελος που παράγεται για τους πολίτες, είναι δύσκολο να αποτιμηθεί. Γι’ αυτό, άλλωστε, η έννοια του κόστους μεταφέρεται αυτούσια στο πεδίο της πολιτικής, εκεί όπου οι πολιτικοί κρίνονται από τους πολίτες στο πλαίσιο των δημοκρατικών θεσμών.

Όμως, στη σημερινή Ελλάδα, όπου οι μεταβολές των μακροοικονομικών και μικροοικονομικών μεγεθών δεν βρίσκονται απλώς στο προσκήνιο, αλλά γίνονται αισθητές στο πετσί της κοινωνίας, το ερώτημα αναζητά διαφορετικές απαντήσεις. Ή, τουλάχιστον, αναζητά την αντικατάστασή του με συγγενή ερωτήματα, που είναι ευχερέστερο να συζητηθούν. Τέτοια ερωτήματα, από εκείνα που αφορούν μόνο το παρόν και το μέλλον, είναι: Κάνει η κυβέρνηση ό,τι είναι δυνατόν για να βγάλει τη χώρα από την κρίση; Και πιο συγκεκριμένα, επενδύει όλες τις δυνάμεις της στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση ενός συνολικού προγράμματος ανάταξης της οικονομίας; Ακόμα, και επειδή υπό τις συνθήκες του παρόντος και του άμεσου μέλλοντος η ψυχολογία αποκτά μεγάλη σημασία, εμπνέει η κυβέρνηση τους πολίτες (ή, έστω μια κρίσιμη μάζα των δυναμικών στρωμάτων της κοινωνίας) για την από κοινού υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, είναι μάλλον αρνητική. Και για να επικεντρωθούμε στο τελευταίο, το στίγμα δίνεται από τη μόνιμη επωδό των δηλώσεων του πρωθυπουργού: «Τα μέτρα είναι άδικα αλλά αναγκαία». Αν τα μέτρα είναι άδικα, τότε κάθε αντίσταση στην εφαρμογή τους είναι δικαιολογημένη. Διότι οι άνθρωποι, δεν είναι τέκνα της ανάγκης. Η υπέρβαση της αναγκαιότητας είναι σύμφυτη με την ηθική φύση της ανθρώπινης υπόστασης. Και η πολιτική είναι μια έκφραση της φύσης αυτής. Συνεπώς, στην απόφανση του πρωθυπουργού, υπάρχει μια ανυπέρβλητη αντίφαση που ακυρώνει το πολιτικό του πρόσωπο και ακρωτηριάζει την πολιτική του λειτουργία.

Όμως τι άλλο θα μπορούσε κάποιος (πολιτικά υπεύθυνος) να πει; Δεν είναι δύσκολο να το σκεφτεί κανείς. Θα μπορούσε να πει ότι τα μέτρα (όπως τα πρόσφατα για το Ασφαλιστικό και τα εργασιακά) έχουν στοιχεία μιας υπέρτερης δικαιοσύνης. Δηλαδή, ότι παρά την όποια «τοπική» αδικία τους, διορθώνουν ευρύτερες και βαθύτερες αδικίες, με τις οποίες η ελληνική κοινωνία είχε απλώς αποδεχθεί να συμβιώνει, ενσωματώνοντάς τις σε μια στρεβλή περί δικαίου αίσθηση. Ότι, μέσα στις δραματικές περιστάσεις, διορθώνονται παγιωμένες αδικίες μεταξύ κοινωνικών ομάδων, αλλά και του συνόλου της κοινωνίας προς τις μελλοντικές γενιές – και μάλιστα προς τις άμεσα επερχόμενες, το πρώτο κύμα των οποίων χτυπά τώρα την πόρτα της αγοράς εργασίας.

Θα μπορούσε, δηλαδή, κάποιος (πολιτικά υπεύθυνος) να πει ότι ο δρόμος προς τη δικαιοσύνη περνά από την ανάταξη της μεγαλύτερης αδικίας, με τρόπο που μπορεί να είναι επώδυνος, να προσλαμβάνεται ως άδικος – και να είναι, από τη σκοπιά των επί μέρους βίων πολλών ανθρώπων. Η δικαιοσύνη δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Και οι επιλογές του δικαίου είναι δύσκολες, όταν στη ζυγαριά του πρέπει να μπει από την ίδια μεριά ένα «μέρισμα αδικίας».

Αυτά θα μπορούσαν να εκφραστούν από ανθρώπους με καθαρό μυαλό και ισχυρή πολιτική πεποίθηση, που πατάνε γερά στα πόδια τους και έχουν την ατσάλινη βούληση να λυγίσουν τα πλαίσια της έξωθεν επιβεβλημένης οικονομικής πολιτικής, ώστε να τους δώσουν ένα βιώσιμο σχήμα. Δηλαδή, από πολιτικούς που έχουν επενδύσει όλο τους το είναι στη σωτηρία της χώρας. Και δε μοιράζουν το χρόνο τους ανάμεσα στην κυβερνητική ενημέρωση και τις περιηγήσεις ανά την υφήλιο για συναντήσεις με τριτοκοσμικούς ηγέτες και άλλους περίεργους «σοσιαλιστές», από εκείνους που έχουν ξεμείνει στα αζήτητα της ίδιας τους της πατρίδας.

Σκηνές από την μεγάλη εναρκτήρια συγκέντρωση του νέου κόμματος των Ανανεωτικών.

Πρόσωπα της απελευθέρωσης, βετεράνοι της ανανέωσης, γελαστοί μεσήλικες, νεότεροι, νεολαίοι γυναίκες και άνδρες της ελληνικής κοινωνίας. Πολλοί, μέλη, φίλοι, σύμμαχοι με νηφάλιο πάθος.

Ήταν όντως μια ατμόσφαιρα ανθρώπων που διέφυγαν από μακρά αιχμαλωσία και ανοίγονται στους ορίζοντες της ελευθερίας και της ευθύνης.

Απελευθερώθηκαν από ένα περιβάλλον που αυτάρεσκα θεωρούσε τις κοινοτοπίες ως επαναστατικές ιδέες.. . Ιδιαίτερα την περίοδο Αλαβάνου Τσίπρα.

Αλλά ας μη μείνουμε εκεί.

Τα πρώτα βήματα δείχνουν ούριο άνεμο. Οι πολίτες του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, σε σημαντικά ποσοστά φαίνεται να έχουν θετική διάθεση για την πρωτοβουλία τους. Όλοι, παρά το βαρύ κλίμα, ζητάμε δημιουργικές αλλαγές.

Φυσικά υπάρχουν δυσκολίες. Το ζητούμενο είναι μια εύστοχη πολιτική γραμμή που θα επιτρέψει στην Δημοκρατική Αριστερά, ενισχύοντας την πολιτική της αυτονομία, να συμβάλλει και στην αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος και στον επανακαθορισμό της δυναμικής των προοδευτικών δυνάμεων και κυρίως στην έξοδο της χώρας από το τούνελ της παρακμής. Εκεί που όλα κρίνονται

Αξίζει πάντως να σημειώσουμε ότι στην εναρκτήρια ομιλία του Φώτη Κουβέλη δυο επισημάνσεις διαμόρφωσαν κλίμα καθολικού ενθουσιασμού στο πολυπληθές ακροατήριο.

Η πρώτη όταν τόνισε με έμφαση ότι για την Δημοκρατική Αριστερά δεν είναι αυτονόητα δίκαια όλα τα αιτήματα .

Και η δεύτερη όταν καταδίκασε την «αριστερίστικη τρόμο-αριστερά»…

Η απελευθέρωση δεν έκανε ποτέ κακό…

Καλό κουράγιο και καλό καλοκαίρι σε όλους

Η απεργία της 29ης Ιουνίου πρέπει να προβληματίσει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Σύμφωνα με όλες τις πηγές στις πορείες πήραν μέρος 10.000 άτομα έναντι 50.000 που είχαν πάρει μέρος στην προηγούμενη κινητοποίηση.

Είναι φανερό ότι οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις έχουν φθίνουσα πορεία.

Οι εργαζόμενοι πείθονται ότι η συμμετοχή σε τελετουργικού χαρακτήρα ασκήσεις αγωνιστικής γυμναστικής καμμιά βελτίωση δεν πρόκειται να φέρει στην ζωή τους.

Στον βαθμό μάλιστα που η Γ.Σ.Ε.Ε. και ΑΔΕΔΥ δεν έχουν επεξεργασθεί συγκεκριμένες ρεαλιστικές προτάσεις, που παίρνοντας υπ’ όψη τους την τραγική οικονομική συγκυρία της χώρας και τα ασφυκτικά πλαίσια που αυτή δημιουργεί, θα προσπαθούν να επιτύχουν το καλύτερο δυνατό για τους εργαζόμενους.

Και ταυτόχρονα δεν προσέρχονται σε διάλογο με την κυβέρνηση για την προώθηση των θέσεων αυτών.

Ταυτόχρονα τρία στοιχεία αμαυρώνουν κάθε τέτοια κινητοποίηση:

α) Η μόνιμη πια παρουσία ενός μπλοκ λούμπεν στοιχείων που μοναδικό στόχο έχουν, κρατώντας ελληνικές σημαίες, να εισβάλλουν στην Βουλή και που εκφωνούν μονίμως εχθρικά προς την Δημοκρατία συνθήματα.

Είναι φανερό ότι συντονίζονται από κάποιο ακροδεξιό κέντρο αποσταθεροποίησης και αυτό πρέπει να διερευνηθεί.

β)Η τακτική του ΠΑΜΕ να υποκαθιστά τους εργαζόμενους με ολιγάριθμες ομάδες κρούσης επαγγελματικών στελεχών του ΚΚΕ και να καταλαμβάνει λιμάνια, κτήρια κ.λπ.

Να δηλώνει δε ανοιχτά ότι δεν σέβεται το Σύνταγμα και τους νόμους και ότι αδιαφορεί για την σωτηρία της ελληνικής οικονομίας και για το μεροκάματο χιλιάδων εργαζομένων.

γ)Η παρουσία των γνωστών κουκουλοφόρων που σε κάθε διαδήλωση μεταβάλουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό το κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης σε πεδίο μάχης.

Οι ηγεσίες της Γ.Σ.Ε.Ε. και της ΑΔΕΔΥ πρέπει να προβληματισθούν.

Πρέπει να επεξεργασθούν ρεαλιστικές προτάσεις και να προσέλθουν σε διάλογο με την κυβέρνηση.

Και πρέπει να βρουν σύγχρονους, ευφάνταστους και πρωτότυπους τρόπους αγωνιστικής διεκδίκησης.

Υ.Γ. Για την υπαναχώρηση της ΕΣΗΕΑ, τη συμμετοχή των δημοσιογράφων στην απεργία και το κλίμα συσκότισης που επιβλήθηκε στην χώρα δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα. Τα είχε πει η ΕΣΗΕΑ όταν δεν συμμετείχε στην προηγούμενη απεργία.