ΜΕΓΕΘΥΝΣΕΙΣ

«Η κρίση είναι ευκαιρία» έλεγε συνεχώς ο πρωθυπουργός στην αρχή της προσπάθειας αυτής της κυβέρνησης για έξοδο της χώρας από την κρίση, εννιά μήνες μετά όμως αυτό που ισχύει για το πολιτικό σύστημα είναι «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα».

Με τα πάντα να αλλάζουν στο οικονομικό και το κοινωνικό πεδίο, είναι ζήτημα χρόνου – και μάλιστα λίγου χρόνου - πότε οι αλλαγές θα κτυπήσουν την πόρτα των κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ, από τη μία καλείται να διαχειριστεί τη μεγαλύτερη κρίση της μεταπολίτευσης, από την άλλη όμως καλείται να υπερασπιστεί τον …τίτλο του ως το κόμμα που διαθέτει το μεγαλύτερο βαθμό προσαρμοστικότητας στις νέες εξελίξεις. Και αυτή τη φορά, οι νέες εξελίξεις διατάσσουν, πολιτικές συμμαχίες. Η υπέρβαση της κρίσης και η εκπόνηση σχεδίου για την επαναφορά της χώρας σε δρόμο σταθερό δε μπορεί να είναι πια υπόθεση μίας πολιτικής δύναμης. Και αυτό, όσοι παλεύουν με τη Λερναία Ύδρα των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων εδώ και εννιά μήνες, το έχουν πλέον αντιληφθεί πολύ καλά.

Σήμερα όμως, η κοινωνία δεν πρόκειται να στηρίξει καμία συμμαχία εάν την εκλάβει ως ευκαιριακή, αντιθέτως θα σταθεί δίπλα σε μία προσπάθεια και αυτό που στόχο θα έχει την αναδιάταξη των δυνάμεων και κυρίως θα είναι μία ειλικρινής προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να προσαρμοστεί στα θέλω της νέας ελληνικής κοινωνίας, καλύπτοντας τις αποστάσεις.

Η ύπαρξη της Δημοκρατικής Αριστεράς του Φ. Κουβέλη και η εν αναμονή νέα πολιτική προσπάθεια της Ντ. Μπακογιάννη, αποτελούν εν δυνάμει συμμάχους του Γ. Παπανδρέου και όχι του Α. Σαμαρά. Ειδικά σε ότι αφορά την περίπτωση της Δημοκρατικής Αριστεράς, θα αποτελέσει στρατηγικό λάθος του ΠΑΣΟΚ εάν δεν αναζητήσει και δεν επιχειρήσει να βρει στοιχεία συμπόρευσης με τον Φ. Κουβέλη.

Έχω την αίσθηση ότι αυτό θα είχε ήδη συμβεί αν δεν υπήρχε η εμπλοκή του ΔΝΤ στα πράγματα, που είναι αποτρεπτικός παράγοντας για κάθε αριστερό και ο μηχανισμός στήριξης ήταν καθαρά ευρωπαϊκός. Ακόμα και έτσι όμως, για άλλη μία φορά οι δυνάμεις της Κεντροαριστεράς οφείλουν να αποδείξουν ότι διαβάζουν πιο σωστά και πιο έγκαιρα τις εξελίξεις.

Με το ΚΚΕ να απέχει συνειδητά από κάθε τέτοια συζήτηση και τον Συνασπισμό να προσπαθεί ανεπιτυχώς να αντιγράψει τη στρατηγική και πολιτική συμπεριφορά του Περισσού, αν το ΠΑΣΟΚ δεν ακολουθήσει ειλικρινή πολιτική συνεργασιών θα απομονωθεί πολιτικά με ότι και αν αυτό σημαίνει για τις αντοχές του να χειριστεί την κρίση που – δυστυχώς – δε θα μας εγκαταλείψει συντόμως…

Αυτή τη φορά η κοινωνία – η ακριβέστερα ένα κομμάτι της - θα στρέψει το βλέμμα της μόνο εάν αντιληφθεί ότι οι προθέσεις θα είναι ειλικρινείς

Ευτυχώς κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, βλέπουν σήμερα στο πρόσωπο του Φ. Κουβέλη έναν ειλικρινή και έντιμο συνομιλητή, έναν εν δυνάμει σύμμαχο και αυτό το καταθέτω χωρίς να γνωρίζω τις προθέσεις και τα σχέδια του επικεφαλής της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Το πρόβλημα είναι όμως ότι αυτή τη φορά η κοινωνία – η ακριβέστερα ένα κομμάτι της - θα στρέψει το βλέμμα της μόνο εάν αντιληφθεί ότι οι προθέσεις θα είναι ειλικρινείς και το ΠΑΣΟΚ δε θα προσπαθήσει απλώς να «καταπιεί» κάτι που γεννήθηκε στα αριστερά του, όπως έχει κάνει στο παρελθόν όντας κυβέρνηση και γι΄ αυτό – όχι αδίκως – αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Το στοιχείο που, κατά την ταπεινή μου άποψη, διαφοροποιεί την ενδεχόμενη συμπόρευση ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατικής Αριστεράς από τις προσπάθειες του παρελθόντος, είναι ότι εάν το παιχνίδι είναι έντιμο και οι εξηγήσεις καθαρές, ενδεχομένως να έχει ακριβώς την αντίθεση πορεία.

Να προσελκύσει, δηλαδή, πολίτες που από τη μία ψάχνονται διότι τίποτε στο πολιτικό σύστημα δεν τους εκφράζει και δεν τους εκπροσωπεί όπως είναι σήμερα και από την άλλη έχουν ανοικτά τα μάτια διότι δεν αποτελούν «πελατολόγιο» κανενός κόμματος. Και όχι να απωθήσει κομματικοποιημένες συνειδήσεις, που στο παρελθόν ενοχοποίησαν κάθε προσπάθεια συνεργασίας εντός της Κεντροαριστεράς, επειδή δεν ακολουθούνταν οι δικοί τους κανόνες. Δε θεωρώ ότι είναι ίδια τα δεδομένα που αφορούν ενδεχόμενη συζήτηση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη Ντ. Μπακογιάννη, οφείλω όμως να καταθέσω ότι σήμερα, στελέχη δίπλα στον Γ. Παπανδρέου θεωρούν και την κ. Μπακογιάννη μία εν δυνάμει σύμμαχο του ΠΑΣΟΚ.

Η οικονομική κρίση, αποκαλύπτει τη βαθύτερη κρίση του πολιτικού μας συστήματος στο σύνολό του. Αποκαλύπτει ουσιαστικά την αδυναμία των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και των άλλων κοινωνικών φορέων, να αναζητήσουν λύσεις που να ανταποκρίνονται στα σύγχρονα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας,.

Η συνεχής αναβλητικότητα για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις υπό τον φόβο του «πολιτικού κόστους», η αυθαιρεσία της εξουσίας, η αναξιοκρατία, η έλλειψη σχεδιασμού, η διαφθορά, με αποκορύφωμα την εξαετία Καραμανλή που «πέταξε το καράβι στα βράχια», είναι αυτά που προκάλεσαν την ακραία οικονομική κρίση που βιώνουμε.

Είναι χαρακτηριστική η διαχείριση αυτής της κρίσης. Η λέξη «συναίνεση», έγινε ισοδύναμη με την «προδοσία» αρχών της κάθε πλευράς.

Η κυβέρνηση δεν φρόντισε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια πολιτική και κοινωνική συναίνεση- αντιθέτως άνοιξε μέτωπα (εξεταστικές), που δεν συμβάλλουν προς την κατεύθυνση αυτή. Σε ανάλογο κλίμα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία θεωρούν ότι έχουν τη μεγάλη ευκαιρία για να επωφεληθούν από τη φθορά της κυβέρνησης, αδιαφορώντας για το τι θα σήμαινε αυτό για τη χώρα. Και για μεν τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς, η στάση τους είναι αναμενόμενη. Προκαλεί όμως τους πολίτες η στάση της ΝΔ, που επιχειρεί να επιβάλλει αμνησία και δεν αισθάνεται την ανάγκη να αναλάβει τις ευθύνες της.

Ακόμη και σήμερα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση φέρονται ως να μην αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης. Εξακολουθούν να πετούν τη «βόμβα» τόσο του Ασφαλιστικού, όσο και των άλλων μεταρρυθμίσεων, ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί στην «κακή τρόικα». Ορισμένοι μάλιστα υπουργοί εμφανίζονται ως εκπρόσωποι συνδικαλιστικών φορέων, που αγωνίζονται να περισώσουν τα «κεκτημένα» από τους «κακούς ξένους».

Το πολιτικό μας σύστημα αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, προκαλώντας έτσι την οργή και την αποστροφή των πολιτών, όπως δείχνουν όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις. Κυρίως όμως, μετατρέποντας την κοινωνία, σε κοινωνία μελαγχολίας, κοινωνία «υπό κατοχή», με θολό το τοπίο στο βάθος του τούνελ.

Όμως οι αιτίες είναι ακόμα βαθύτερες.

Το πολιτικό σύστημα που δημιουργήθηκε με τη μεταπολίτευση του 1974, είναι το καλύτερο που είχε μέχρι τώρα η Ελλάδα και ανήκουμε στις γενιές που έζησαν -και ζουν- την καλύτερη δημοκρατία, καθώς και τη μεγαλύτερη ευημερία.

Ωστόσο, το πολιτικό μας σύστημα απέκτησε και τις αδυναμίες κάθε πρώιμης δημοκρατίας . Με τεράστια την ευθύνη των κομμάτων -όλων των κομμάτων- δεν προχώρησε στο βάθεμα της δημοκρατίας, που προϋποθέτει συναινέσεις, κοινωνική αλληλεγγύη, ευαισθησίες και αυξημένη περιβαλλοντική συνείδηση, σεβασμό των μειονοτήτων.

Παράλληλα, παρά τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν, κυρίως μετά την είσοδό μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, δεν οργανώσαμε μια στέρεη παραγωγική βάση, με αποτέλεσμα να μετατραπούμε σε μια χώρα που παράγει πολύ λίγα και καταναλώνει πολλά. Αγκυλωμένοι σε ιδεοληψίες και σύνδρομα, δημιουργήσαμε ένα σύστημα αντιπαραγωγικό, αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο.

Η αδυναμία συναινέσεων, τόσο σε πολιτικό όσο και κοινωνικό επίπεδο, οδήγησε στη δημιουργία μιας κοινωνίας εκβιασμών, όπου οι ισχυρότερες κοινωνικές ομάδες, οι ισχυρές συντεχνίες, απέκτησαν ειδικά προνόμια σε βάρος των υπολοίπων Το περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο ο καθηγητής Γιάννης Βούλγαρης: «Προέκυψε έτσι ένα πολιτικο-διοικητικό σύστημα που χαρακτηρίστηκε από τον συγκεντρωτισμό της εξουσίας στις κορυφές, αλλά και την παράλληλη διάχυση άπειρων μικρών κέντρων θεσμικής ή άτυπης πολιτικής ισχύος... Πάνω σε αυτά τα μακράς διάρκειας χαρακτηριστικά, στη μεταπολιτευτική περίοδο επικάθησε ένα κομματικό-συντεχνιακό μοντέλο διεύθυνσης των οργανισμών του κράτους-επιχειρηματία (π.χ. ΔΕΚΟ), του κοινωνικού κράτους (π.χ. νοσοκομεία, πανεπιστήμια), αλλά και της καθαυτής δημόσιας διοίκησης… Ένα μοντέλο που παρήγαγε «διαχειριστική ανεπάρκεια, σπατάλη, διαφθορά, συντεχνιασμό και «μικροκαπετανάτα», χωρίς μαζική συμμετοχή». (ΤΑ ΝΕΑ 03/07/2010)

Η αδυναμία συναινέσεων, τόσο σε πολιτικό όσο και κοινωνικό επίπεδο, οδήγησε στη δημιουργία μιας κοινωνίας εκβιασμών, όπου οι ισχυρότερες κοινωνικές ομάδες, οι ισχυρές συντεχνίες, απέκτησαν ειδικά προνόμια σε βάρος των υπολοίπων. Μια κοινωνία άδικη, όπου οι εργαζόμενοι, οι πολίτες που προσφέρουν, απολαμβάνουν τα λιγότερα, ενώ οι άλλοι, οι κάθε λογής «αεριτζήδες» και «έξυπνοι», φοροφυγάδες κ.ά., καρπώνονται το μεγαλύτερο μέρος του παραγόμενου πλούτου.

Οι δυνάμεις αυτές που δημιούργησαν ένα πλέγμα μικρών και μεγάλων συμφερόντων, στάθηκαν απέναντι και πολέμησαν με πάθος κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια, όπως αυτή του Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό, αλλά και άλλες, όπως στην Παιδεία, τις ταυτότητες κ.λπ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα τελευταία χρόνια γίνεται συζήτηση για κρίση, ακόμη και κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Οι προβλέψεις αυτές δεν έχουν επαληθευτεί μέχρι τώρα. Ωστόσο, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι η κοινωνία απογοητεύεται όλο και περισσότερο από το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολό του, τα κόμματα και τους φορείς.

Και ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε πλήρη απαξίωση των κομμάτων και του συνόλου του πολιτικού συστήματος («όλοι είναι ίδιοι») που οδηγούν και σε ακραίες επιλογές τύπου Λεπέν ή Μπερλουσκόνι, είναι υπαρκτός και σοβαρός.

Η δημιουργία νέων κομμάτων, δεν είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε διεξόδους. Μπορεί να αποτελέσουν απλώς μια ενδοπαραταξιακή υπόθεση, χωρίς μέλλον, όπως και σε προηγούμενες περιπτώσεις, αν δεν εκφράσουν την ανάγκη της κοινωνίας για ουσιαστικές αλλαγές και απαλλαγή από τις νοοτροπίες εκείνες που μας οδήγησαν εδώ. Να συνδυάσουν την ορθή λογική, με το όραμα για μια κοινωνία αλληλεγγύης.

Η ίδρυση του κόμματος της «Δημοκρατικής Αριστεράς», αποτελεί κατ’ αρχήν τη «διόρθωση ενός λάθους», όπως επεσήμανε ο Λ. Κύρκος. Μπορεί, επίσης, να ανοίξει διεξόδους, τουλάχιστον για το χώρο της δημοκρατικής φιλελεύθερης Αριστεράς, και να παίξει το ρόλο που της αντιστοιχεί, εάν ξαναπιάσει το νήμα από εκεί που κόπηκε, συνεχίζοντας τον αριστερό εκσυγχρονισμό της πολιτικής σκέψης και δράσης.

 Ο Μιχάλης Κυριακίδης είναι δημοσιογράφος, δ/ντής Σύνταξης της «Μ» και δ/ντής Ειδήσεων στην ΕΡΑ

Η οικονομική κρίση, βρίσκει την ελληνική κεντροδεξιά να φλερτάρει με τα χαμηλότερα ποσοστά της μεταπολιτικής ιστορίας της. 

Από τη μία,το βαρύ φορτίο της πενταετίας Καραμανλή. Από την άλλη, οι αναταράξεις από την εσωκομματική αντιπαράθεση και την εκλογή Σαμαρά, με το ασαφές και πολλές φορές αντιφατικό πολιτικό στίγμα της αρχής της θητείας του και την έξοδο Μπακογιάννη, καθηλώνουν τη Νέα Δημοκρατία σε δημοσκοπικές επιδόσεις κοντά στο 20%.

Ο βασικός πυλώνας της κεντροδεξιάς, όχι μόνο δεν καρπώνεται την κοινωνική δυσαρέσκεια από τα οικονομικά μέτρα (όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην Ισπανία), αλλά η κοινή γνώμη τη φιλοδωρεί με υψηλά ποσοστά αμφισβήτησης - μερικές φορές υψηλότερα και από αυτά της κυβέρνησης.

Στη «δεξιά στροφή» που του καταλογίζουν τα φιλελεύθερα στελέχη της παράταξης, ο κ. Αντώνης Σαμαράς απαντά με το σύνθημα «αμφίπλευρη διεύρυνση». Ωστόσο, δύσκολα εγκαταλείπει τη λογική του «όχι σε όλα». Μετά το «μνημόνιο», σειρά έχουν τα «όχι» σε ασφαλιστικό και εργασιακά, χωρίς μεγάλο άγχος για διατύπωση εναλλακτικής πρότασης. Κάτι που συντηρεί τα προβλήματα κυβερνητικής αξιοπιστίας και κάνει τη φιλελεύθερη πτέρυγα να τείνει ευήκοα ώτα τόσο προς την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, όσο και προς τις κινήσεις της κυρίας Μπακογιάννη.

Στο γαλάζιο οικόπεδο, η μάχη θα δοθεί στο αν θα προλάβει ο κ. Σαμαράς να ξαναχτίσει την οικοδομή με υψηλό συντελεστή δόμησης, ή αν θα βρει μπροστά του ήδη χτισμένες μονοκατοικίες ή μεζονέτες... Η πρώην υπουργός Εξωτερικών, μετά τη διαγραφή της, φαίνεται να μετρά προσεκτικά τις επόμενες κινήσεις της και το χρόνο ανακοίνωσης των αποφάσεών της, αφού το παρελθόν έχει δείξει ότι πρωτοβουλίες για νέους σχηματισμούς στην κεντροδεξιά, συνήθως δεν μακροημερεύουν. Πολύ περισσότερο, αν έχουν ως βάση τη δημιουργία «καθαρών» ιδεολογικά κομμάτων. Τα εγχειρήματα του παρελθόντος αρκετά, αλλά βραχύβια. Η Δημοκρατική Ανανέωση (ΔΗ.ΑΝΑ) του κ. Κωστή Στεφανόπουλου, η φιλόδοξη Πολιτική Άνοιξη (ΠΟΛ.ΑΝ) του κ. Αντώνη Σαμαρά, το πολυδιαφημισμένο Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών (Κ.Ε.Π.) του κ. Δημήτρη Αβραμόπουλου και οι καθαροί ιδεολογικά «Φιλελεύθεροι» του κ. Στέφανου Μάνου, αν δοκιμάστηκαν, δοκιμάστηκαν και άντεξαν μόνο σε μία εκλογική αναμέτρηση. Πιο ανθεκτικός μέχρι σήμερα εμφανίζεται ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑ.Ο.Σ) του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη, ο οποίος, κινούμενος με τηλεοπτική λογική, προσαρμόζεται στη συγκυρία με λογική day by day.

Αρχηγός της ΝΔ ο κ. Αντώνης Σαμαράς έγινε στην πραγματικότητα στο συνέδριο του κόμματος - μέχρι τότε ήταν εκλεγμένος πρόεδρός της. Τα κομματικά όργανα πέρασαν στον απόλυτο έλεγχό του, ενώ καθίσταται κυρίαρχος στη νέα ηγετική πυραμίδα.

Ωστόσο, τέτοιου τύπου εσωτερικές διευθετήσεις, ποτέ δεν προκάλεσαν ανατροπές σκηνικού. Η μετατόπιση - σε τακτικό επίπεδο και σε επίπεδο ρητορικής - του ΛΑ.Ο.Σ. στο λεγόμενο «μεσαίο χώρο», η στάση αναμονής που τηρούν στελέχη της Καραμανλικής πτέρυγας και οι κυοφορούμενες εξελίξεις στο στρατόπεδο της κυρίας Μπακογιάννη, καθιστούν πολύ ενδιαφέρουσες τις εξελίξεις στην ελληνική κεντροδεξιά. 

Κάποτε, ο κ. Καρατζαφέρης μιλούσε για συγκατοίκηση σε μία γαλάζια πολυκατοικία. Τα ρίχτερ της ήττας του περασμένου Οκτωβρίου, την κατέστησαν μη κατοικήσιμη. Και στο γαλάζιο οικόπεδο η μάχη θα δοθεί στο αν θα προλάβει ο κ. Σαμαράς να ξαναχτίσει την οικοδομή με υψηλό συντελεστή δόμησης, ή αν θα βρει μπροστά του ήδη χτισμένες μονοκατοικίες ή μεζονέτες...

 *Ο Γ. Σταματόπουλος είναι Διευθυντής Ειδήσεων και Ενημέρωσης του ραδιοφωνικού σταθμού Flash 96.

Η συγκυρία είναι ιδανική: Κατεδαφίζεται το κράτος πρόνοιας, διαρρηγνύεται η κοινωνική συνοχή, απλώνεται η φτώχεια, βαθαίνουν οι αποκλεισμοί, μαζικοποιείται η ανεργία, παλεύουν οι τάξεις, φεύγει με ελικόπτερο ο Παπανδρέου από το Καστρί και αναδεικνύεται μία συμμαχική κυβέρνηση με νέα πρόσωπα ή με νέες ιδέες. Θα εκπληρωθεί η προφητεία;

Το ελληνικό πρόβλημα είναι η ακραία εκδοχή του ευρωπαϊκού προβλήματος. Ή, ίσως, η καρικατούρα του. Για λόγους ιστορικούς και πολιτισμικούς, οι συνέπειες της επίθεσης που δέχεται το ευρώ στη δική μας πραγματικότητα, είναι πολύ πιο άγριες από όσο οπουδήποτε αλλού, τουλάχιστον για την ώρα. Ο σημαντικότερος λόγος είναι ότι οι διαχειριστές της κρίσης, το πολιτικό προσωπικό δηλαδή, είναι εντυπωσιακά ανίκανο να κόψει τον κόμπο.

Η κυβέρνηση επέλεξε την εύκολη και οδυνηρή μέθοδο της ισοπέδωσης μισθωτών και συνταξιούχων, χωρίς μάλιστα κανέναν διαχωρισμό μεταξύ προνομιούχων και λιγότερο προνομιούχων... Παράδειγμα εργασίας: Η κυβέρνηση έδωσε μάχη με την τρόικα για το ασφαλιστικό. Δεν κατάφερε να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς συντάξεις για όλους, αλλά πέτυχε (και το διαφημίζει!) να διατηρηθούν οι συντάξεις χηρείας και άγαμων θυγατέρων. Έδωσε, δηλαδή, μάχη για να παραμείνει σε ισχύ η παράδοση της προίκας στο κορίτσι και για να συντηρηθεί το στερεότυπο της γυναίκας που κρατάει το σπίτι για να δουλεύει ο άντρας. Είναι λογικό να συνεχίσουν να παίρνουν συντάξεις χηρείας γυναίκες προηγούμενης γενιάς, που δεν εργάστηκαν και συνεπώς δεν θα μπορούσαν αλλιώς να εξασφαλίσουν αξιοπρεπή ζωή στα γεράματα. Το υπόλοιπο είναι αναχρονιστικό, αντιευρωπαϊκό και βαθιά σεξιστικό. Γιατί να μην παίρνει σύνταξη και ο χήρος του μέλλοντος, που μπορεί να έβγαζε λιγότερα από τη σύζυγό του, ή να είναι άνεργος πολλά χρόνια; Και γιατί ο άγαμος γιος έχει λιγότερα δικαιώματα από την αδελφή του;

Το αδιανόητο είναι ότι η κυβέρνηση που προστατεύει την προίκα, εκφράζει, με βάση τις τυπικές διαχωριστικές γραμμές, την πρόοδο. Μάλιστα, η Αριστερά δεν έχει αντιρρήσεις στα συγκεκριμένα θέματα, αλλά ούτε και η Δεξιά. Υπάρχει δηλαδή απόλυτη συναίνεση όταν πρόκειται για τη συντήρηση της ελληνικής οπισθοδρόμησης.

Η πολύ δημοφιλής το τελευταίο διάστημα συζήτηση για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, η εικοτολογία για συμμαχικές κυβερνήσεις στις οποίες θα μετάσχουν νέα κόμματα, γεννήματα της κρίσης και της κατάρρευσης του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού, διεξάγεται με τον ανάλογο ελαφρολαϊκό τρόπο.

Ως νέο, εμφανίζεται συνήθως το παλιό και ως καταλύτης της νέας πολιτικής αρχιτεκτονικής, επιχειρούν να αναδειχθούν αποτυχημένοι πολιτικοί που εμφανίζουν την ήττα τους ως μεγαλείο. Από την άλλη πλευρά, επιχειρηματίες που επίσης απέτυχαν στην αγορά, ή δεν έπραξαν απολύτως τίποτα πέρα από το να απολαμβάνουν την πατρική κληρονομιά, προσπαθούν να πείσουν ως επίδοξοι σωτήρες, ως οι κατέχοντες τη Θεία λύση. 

Συμβαίνουν και άλλα παράξενα: Τη στιγμή που οι αδυναμίες του καπιταλισμού έρχονται στην επιφάνεια με δραματικό για τους πολλούς τρόπο, η Αριστερά απογοητεύει τα πλήθη και χάνει μια ιστορική ευκαιρία, γιατί δεν έχει συγκροτημένη πρόταση διακυβέρνησης, διορατικότητα, επικοινωνία με τη νέα γενιά και την επάρκεια να ηγηθεί ενός εν υπνώσει κινήματος. Η αυτονόμηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας ήταν το σύμπτωμα μίας ανίατης (μέχρι στιγμής) πολιτικής πάθησης, για την οποία ο ασθενής δεν θέλει να αναζητήσει φάρμακο, από το φόβο ότι ο γιατρός θα πάρει το πάνω χέρι...

Η ελληνική παραδοξότητα ολοκληρώνεται με την καταρράκωση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που παρουσιάζει ως ιδεολογία τον δεξιού τύπου λαϊκισμό και με την εγκατάλειψη από την Κεντροαριστερά όλων των καταβολών της σε επίπεδο αρχών και αξιών.

Το ΠΑΣΟΚ πέρασε από το "λεφτά υπάρχουν" στο "δεν υπάρχει σάλιο" με εντυπωσιακή ταχύτητα και εφαρμόζει μία θεραπεία-σοκ της ελληνικής οικονομίας, που πλήττει τα μεσαία στρώματα της κοινωνίας. Την ώρα που η κυβέρνηση δεν διστάζει να κόψει μισθούς και συντάξεις των μη εχόντων, υποχωρεί στους ιδιοκτήτες βυτιοφόρων (άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων), αφήνει το λιμάνι στο έλεος του ΠΑΜΕ, καθυστερεί δραματικά στη σύλληψη του αδήλωτου πλούτου.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ απλά: Αν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της φοροδιαφυγής, λύνεται και το πρόβλημα του χρέους μέσα σε λίγα χρόνια. Και δεν αρκεί ως εξήγηση ότι δεν λειτουργούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, ότι δηλαδή δεν είναι εύκολος ο εντοπισμός των πρωταγωνιστών του οικονομικού εγκλήματος. Το δύο τρίτα της φορολογητέας ύλης, προέρχονται από μισθωτούς και συνταξιούχους. Αν η έρευνα επικεντρωθεί στο άλλο ένα τρίτο, ελεύθερων επαγγελματιών και επιχειρηματιών, χωρίς προσχήματα και χωρίς δημοσιευμένες λίστες για να απολαύσει ο λαός φρέσκο κρέας, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν αποτελέσματα. Αν το ΣΔΟΕ κάνει νυχτερινές βόλτες στα τουριστικά νησιά, θα μαζέψει σε πρόστιμα όσα χρήματα μαζεύονται από την περικοπή του επιδόματος των νοσοκομειακών γιατρών ή των δασκάλων.

Η πορεία ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας θα ήταν ταχύτατη εάν, χωρίς καμία καθυστέρηση, καταργούνταν εκατοντάδες υπηρεσίες του ελληνικού δημοσίου που δεν προσφέρουν κυριολεκτικά τίποτα στον πολίτη, διπλωματικές αρχές του εξωτερικού που δεν χρειάζονται, απαράδεκτες σπατάλες, όπως τα κρατικά αυτοκίνητα που δίνονται σε δικαστικούς και σε παπάδες (αν είναι δυνατόν!) ενώ καταργήθηκαν πλήρως στη Βρετανία, εάν δηλαδή μέσα σε λίγους μήνες δημιουργούταν ένα μικρό και επιτελικό κράτος.

Η αγωνία για τις θέσεις εργασίας, δεν αρκεί ως ερμηνεία του ελλείμματος πολιτικής βούλησης: Ας μεταταχθούν οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, για να γλιτώσουμε τα ενοίκια και τους λογαριασμούς παντελώς άχρηστων υπηρεσιών και οργανισμών. Προφανώς, οι συγχωνεύσεις που ανακοίνωσε η κυβέρνηση είναι πάρα πολύ λίγες και δειλές, όπως επίσης προφανώς, οι μειώσεις στα έξοδα των υπουργείων δεν αρκούν για να θεραπεύσουν το πρόβλημα της εξωφρενικής σπατάλης. 

Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει ακόμη για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και φυσικά για τη βαρύτατη φορολόγηση της πάμπλουτης Εκκλησίας, την οποία το ΠΑΣΟΚ δεν τόλμησε.

Η κυβέρνηση επέλεξε την εύκολη και οδυνηρή μέθοδο της ισοπέδωσης μισθωτών και συνταξιούχων, χωρίς μάλιστα κανέναν διαχωρισμό μεταξύ προνομιούχων και λιγότερο προνομιούχων και μάλιστα, όταν το βιοτικό τους επίπεδο επιδεινώνεται περισσότερο με την έκρηξη των τιμών παντού και σε όλα.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση διεκπεραιώνει τις οδηγίες των δανειστών και την προσαρμογή της χώρας σε μια νέα πραγματικότητα, η οποία μπορεί να οδηγήσει στη βαθιά βαλκανιοποίηση, τη βίαιη προτεκτορατοποίηση, ή την αναγέννηση μετά τον οικονομικό θάνατο του μέσου ανθρωπάκου.

Και στις τρεις περιπτώσεις, το ΠΑΣΟΚ δεν θα είναι πια το ίδιο. Η ένεση του ΔΝΤ μολύνει για πάντα το αίμα.