Κάθε φορά που ανοίγει η συζήτηση για μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό ζήτημα, έρχεται στο προσκήνιο με δυσανάλογα επιτακτικό τρόπο το θέμα της εξίσωσης των ορίων συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών. Είναι προφανής η μεγάλη αντίφαση που υπάρχει ανάμεσα στη διεκδίκηση των ίσων ευκαιριών για τις γυναίκες και στη διεκδίκηση των μειωμένων χρόνων απασχόλησης. Είναι ξεκάθαρο ότι και τα δύο μαζί, δεν μπορούν να συμβούν.
Το αίτημα για την πρόωρη συνταξιοδότηση των γυναικών, τις καταδικάζει σε μια εσαεί απασχόληση σε βοηθητικές και αναλώσιμες θέσεις εργασίας. Και αυτό, επειδή κανένας εργοδότης, ούτε καν το ελληνικό δημόσιο, δεν έχει την πολυτέλεια να «επενδύσει» σε μια γυναίκα, η οποία στην πιο παραγωγική της ηλικία, θα συνταξιοδοτηθεί. Εντύπωση προκαλεί όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο ρόλος των γυναικείων οργανώσεων, οι οποίες, υποτίθεται ότι κόπτονται -μεταξύ άλλων- και για τα δικαιώματα της εργαζόμενης γυναίκας. Στην επιχειρηματολογία τους, αναφέρονται -και σωστά- στους πολλαπλούς ρόλους των γυναικών στη σύγχρονη κοινωνία. Και επιλέγουν τον αγώνα για να τις απαλλάξουν από τον μοναδικό, ίσως, ρόλο, αυτόν της εργαζόμενης, που διασφαλίζει την προσωπικότητά τους, την οικονομική τους αυτονομία, την κοινωνική τους αξιοπρέπεια. Αν θέλουν να βοηθήσουν πραγματικά τις γυναίκες στην πρόσβασή τους στην αγορά εργασίας και τη διατήρηση της θέσης απασχόλησης (που γίνεται διαρκώς δυσκολότερη, αφού είναι τα πρώτα θύματα των όποιων περικοπών), θα έπρεπε οι διεκδικήσεις τους να επικεντρώνονται στη δημιουργία δομών που θα βοηθήσουν τη σταδιακή εγκατάλειψη των παραδοσιακών γυναικείων ρόλων, ώστε να ενισχύεται η δυνατότητα και η ικανότητά τους για εργασία και καριέρα.
Η δημιουργία παιδικών σταθμών με πραγματικά ωράρια, ολοήμερων και καλοκαιρινών σχολείων (δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τι μεγάλο πρόβλημα δημιουργείται στην οικογένεια εργαζομένων γονιών με τα παιδάκια του δημοτικού στους τρεις καλοκαιρινούς μήνες, που δεν λειτουργούν τα σχολεία), μπορούν να απαλλάξουν την εργαζόμενη μητέρα από τη «λάντζα» του μεγαλώματος των παιδιών και να της επιτρέψουν να ασχοληθεί με αυτό που σήμερα είναι πολυτέλεια χρόνου, την ουσιαστική διαπαιδαγώγησή τους.
Παράλληλα, η λειτουργία δομών όπως ΚΑΠΗ, Βοήθεια στο Σπίτι, κ.λπ., μπορούν να διευκολύνουν και να την απαλλάξουν από τον παραδοσιακό ρόλο της νύφης που θα πρέπει να γηροκομήσει τους ηλικιωμένους, αφού αυτό επιβάλλει η μεσογειακή μας οικογένεια. Μια ανταποδοτική και δίκαιη λύση, θα ήταν, ένα μέρος από το όφελος που θα αποκομίσουν τα ασφαλιστικά ταμεία από την πλήρη εξίσωση των ορίων ηλικίας ανδρών και γυναικών, να επενδυθούν σε αυτού του είδους τις υποστηρικτικές προς την εργαζόμενη γυναίκα υπηρεσίες.
Με τον τρόπο αυτό, πολλοί από τους λόγους της κόπωσης των γυναικών στα 50 τους χρόνια, θα είχαν εξαλειφθεί. Ως παράπλευρο όφελος, αλλά όχι ήσσονος σημασίας, θα είχαμε περισσότερα υπεύθυνα και αυτοεξυπηρετούμενα παιδιά και θα ξεφεύγαμε από το πρότυπο της ελληνικής παιδοκεντρικής οικογένειας.
Θα είχαμε παράλληλα λιγότερες υστερικές μαμάδες, μικρότερα ποσοστά γυναικείας κατάθλιψης και περισσότερες γυναίκες να διεκδικούν επί ίσοις όροις το δικαίωμα στην κοινωνική τους καταξίωση.
* Η Λέλα Παπαγιαννοπούλου είναι αγρο-οικονομολόγος, εργαζόμενη 26 χρόνια και μητέρα ενός παιδιού 23 ετών.
Mη χρησιμοποιείς κεφαλαία γράμματα στον τίτλο αλλά και γενικά - εκτός βέβαια από το πρώτο γράμμα, ή, κατά περίπτωση, για επικεφαλίδες μέσα στο κείμενο. Άφησε μια κενή σειρά μεταξύ των παραγράφων.
Παρακαλώ συμπλήρωσε όλα τα πεδία που σημειώνονται με αστερίσκο. Μέγιστος επιτρεπτός αριθμός χαρακτήρων: 6,000
Το σχόλιό σου θα εμφανιστεί μετά από έλεγχο της σύνταξης της ιστοσελίδας.
