Κάποτε ο Τάσος Γιαννίτσης, με τον νόμο του, προσπάθησε να κάνει ένα συμμάζεμα. Πολύ συχνά ακούγεται το κλισέ «παραλύει η χώρα λόγω της απεργίας». Η μόνη φορά που πραγματικά παρέλυσαν τα πάντα ήταν όταν επρόκειτο να ψηφιστεί ο νόμος Γιαννίτση. Ουσιαστικά, το πιστοποιητικό γέννησης της ελληνικής κρίσης δεν γράφει 2010, γράφει 2001. Τότε που δεν πέρασε η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, τονίζει με έμφαση ο Πάνος Τσακλόγλου.

Σε συνέντευξή του στην Athens Voice, o καθηγητής του ΟΠΑ και μέλος του Συμβουλίου Νομισματικής Πολιτικής της ΤτΕ και πρώην υφυπουργός Εργασίας καιΚοινωνικής Ασφάλισηςμιλάει για ανθρώπινο κεφάλαιο, αξιολόγηση στην εκπαίδευση, αγορά εργασίας και το στοίχημα της επιστροφής των νέων στην Ελλάδα.

Όπως σημειώνει, με την εξελιξη αυτη «το κακό ήταν διπλό. Από τη μία, η Ελλάδα άρχισε να παράγει μεγάλα ελλείμματα στο ασφαλιστικό πριν ακόμη φανούν οι συνέπειες της δημογραφικής γήρανσης του πληθυσμού. Από την άλλη, σε μεγάλο βαθμό, μετά την υποχώρηση της κυβέρνησης, σταμάτησαν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, κάτι που οδήγησε σε σταδιακή χειροτέρευση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας».

«Τελικά, κάναμε ό,τι έκαναν οι άλλες χώρες, προσθέτει,  αλλά με τον πιο επώδυνο τρόπο, στην περίοδο των μνημονίων. Βεβαίως, έτσι μπήκαν τα δημοσιονομικά μας σε μια τάξη. Πλέον, οι διαθέσιμες αναλογιστικές προβλέψεις δείχνουν ότι βρισκόμαστε σε σταθερή πορεία και το ασφαλιστικό σύστημα είναι βιώσιμο. Αρκεί να τηρούμε τους κανόνες. Αυτούς που έχουμε ήδη ψηφίσει. Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι περισσότερο. Αλλά να τους τηρούμε».

¨ολόκληρη η συνέντευξη στην Athens Voice