Όταν τους διαβάζαμε ήδη από τα ’70 μάλλον αποτελούσαμε μια μικρή μειοψηφία που επιπλέον μας κοιτούσαν με μισό μάτι όσοι ήταν ταγμένοι αποκλειστικά στο μεγάλο «λογοτεχνικό κανόνα». Η «επιστημονική φαντασία» άλλωστε δεν κατείχε και ιδιαίτερα σημαντική θέση στα ράφια και τις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Έπρεπε να κουβεντιάσεις με τους ήδη «μυημένους», να παρακολουθήσεις ξένα περιοδικά και περιθωριακές εκδόσεις για να παρακολουθήσεις την πορεία τους, τα νέα βιβλία τους, τις ιδέες που κατέθεταν με τα έργα τους. Κι όμως από τους συγγραφείς του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα ήταν αυτοί που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, «προέβλεπαν» τεχνολογικές συνθήκες που βλέπουμε να αναδύονται με βίαιο τρόπο στις τρεις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας. Απόγονοι του Γουέλς, του Χάξλεϊ ή του Όργουελ, διέβλεπαν είτε παρακολουθώντας εκ του σύνεγγυς τις επιστημονικές ανακαλύψεις της εποχής τους, είτε τα δυστοπικά δείγματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων, είτε ακόμη και βυθισμένοι στον κόσμο των παραισθησιογόνων, καταστάσεις που σήμερα μοιάζουν να είναι αναπόδραστες.
Έπρεπε μάλιστα να έρθει ο κινηματογράφος για να μετατρέψει τα οράματα τους σε εικόνες και ήχους για να ενδιαφερθεί το μεγάλο κοινό και να κερδίσουν τη θέση που τους άξιζε στο χώρο των ιδεών -και της γραφής. Και μέσω αυτής της τέχνης να αναδειχθεί για τους πολλούς και -πέρα από τα σύμπαντα που δημιουργούσαν, δυστοπικά ή ευοίωνα- η ποιητική, ανθρωποκεντρική, διάσταση του έργου τους, που καμία ΑΙ δεν είναι δυνατόν να μας προσφέρει.
Δύο από αυτούς τους πρωτοπόρους οραματιστές γεννήθηκαν σαν σήμερα, στις 16 Δεκεμβρίου: Ο Άρθουρ Κλαρκ το 1917 και ο Φίλιπ Ντικ το 1928.
Ας τους ακούσουμε:
««Πριν σας γοητεύσουν τα υπέροχα gadget και οι μαγευτικές οθόνες βίντεο, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι η πληροφορία δεν είναι γνώση, η γνώση δεν είναι σοφία και η σοφία δεν είναι προνοητικότητα. Η μία προκύπτει από την άλλη και τις χρειαζόμαστε όλες», Άρθουρ Κλαρκ
«Το πραγματικό μέτρο ενός ανθρώπου δεν είναι η νοημοσύνη του ή το πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει σε αυτή την παράξενη κατεστημένη συνθήκη που ζούμε. Όχι, το πραγματικό μέτρο ενός ανθρώπου είναι το πόσο γρήγορα μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες των άλλων και πόσο από τον εαυτό του μπορεί να δώσει», Φίλιπ Ντικ
(Άρθουρ Κλαρκ, Φίλιπ Ντικ και δύο από τις εμβληματικότερες μεταφορές έργων τους στη μεγάλη οθόνη: «Οδύσσεια: 2001» και «Blade Runner»)