«Επειδή σήμερα ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία ψευδείς πραγματικότητες κατασκευάζονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τις κυβερνήσεις, τις μεγάλες εταιρείες, τις θρησκευτικές ομάδες, τις πολιτικές ομάδες... Γι' αυτό ρωτώ, στα γραπτά μου, τι είναι πραγματικό; Επειδή μας βομβαρδίζουν ασταμάτητα με ψευδοπραγματικότητες που κατασκευάζονται από ανθρώπους που χρησιμοποιούν πολύ εξελιγμένους ηλεκτρονικούς μηχανισμούς. Δεν δυσπιστώ στα κίνητρά τους, δυσπιστώ στη δύναμή που αποκτούν μέσω αυτών. Έχουν τεράστια δύναμη. Τη δύναμη να δημιουργούν ολόκληρα σύμπαντα, σύμπαντα του νου. Το ξέρω καλά. Κάνω το ίδιο». Και έκανε το «ίδιο», γράφοντας. Σε μια εποχή -περισσότερο από μισό αιώνα πριν- που μόνο κάποιοι “μυημένοι” τον διάβαζαν. Την ίδια εποχή που ελάχιστοι κατανοούσαν για ποιες δυστοπικές εξελίξεις μιλούσε.

Γεννήθηκε στο Σικάγο και άρχισε να γράφει τις «περιφρονημένες» από τους οπαδούς του «λογοτεχνικού κανόνα» ιστορίες του επιστημονικής φαντασίας ήδη από είκοσι τριών χρονών. Η ζωή του μόνο ομαλή δε μπορεί να χαρακτηριστεί: περνώντας για κάποιο μικρό διάστημα από το Κομμουνιστικό Κόμμα βρέθηκε σε συνέχεια στο αντικομουνιστικό στρατόπεδο, στον «ελευθεριακό αναρχισμό», στις εκδηλώσεις κατά του πολέμου του Βιετνάμ, για να βρεθεί μετά από δύο «εκλάμψεις» στο χώρο των παραφυσικών φαινομένων με τη βοήθεια της χρήσης ναρκωτικών. Παρόλα αυτά δεν έπαψε να γράφει και να περιγράφει είτε τους κινδύνους που περιέκλειαν οι τεχνολογικές εξελίξεις, είτε τις μορφές και τους τρόπους με τους οποίους η μνήμη ανακαλεί το παρελθόν, είτε τους κόσμους εναλλακτικής Ιστορίας όπου το Κακό κυριαρχούσε. Τονίζοντας πως «Το βασικό εργαλείο για τη χειραγώγηση της πραγματικότητας είναι η χειραγώγηση των λέξεων. Αν μπορείς να ελέγχεις το νόημα των λέξεων, μπορείς να ελέγχεις τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν αυτές τις λέξεις».

Τελικά έγινε γνωστός περισσότερο όχι από τα 45 μυθιστορήματα και τα 121 διηγήματα που έγραψε αλλά από τις μεταφορές ορισμένων από αυτά στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ανάμεσα στα οποία θα ξεχωρίζαμε τέσσερα τουλάχιστον: το “Blade Runner” του Ρίντλεϊ Σκοτ, το “Total Recall” του Πωλ Βερχόφεν, το “Minority Report”του Στίβεν Σπίλμπεργκ, και την εξαιρετική τηλεοπτική σειρά “Ο Άνθρωπος στο Ψηλό Κάστρο” των Φρανκ Σπότνιτζ και Ρίντλεϊ Σκοτ.

Ο Φίλιπ Ντικ πέθανε σαν σήμερα, στις 2 Μαρτίου του 1982, επιμένοντας μέχρι τέλους πως «είναι παράξενο πως κάποτε όπως και τώρα η πραγματικότητα μπορεί να συνδεθεί με την παράνοια». Αλλά και πως: «Για μένα, το απόλυτα ηρωικό χαρακτηριστικό των απλών ανθρώπων είναι να λένε “όχι” στον τύραννο και να αποδέχονται με ηρεμία τις συνέπειες αυτής τους της στάσης».