Βλέποντας και το δεύτερο επεισόδιο της εκπομπής του Αλέξη Παπαχελά για τη «17 Νοέμβρη» κατέληξα σε δύο συμπεράσματα. Το πρώτο αφορά το «υλικό» της εκπομπής. Περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία μιας πολύ καλής αστυνομικής σειράς. Διαλυμένες διωκτικές αρχές που τα στελέχη τα υπεύθυνα για τη δίωξη της τρομοκρατίας άλλαζαν, με πελατειακά κριτήρια, κάθε φορά που άλλαζε η πολιτική τους ηγεσία -με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία συνέχεια και συνέπεια στο έργο τους. Ένα πολιτικό περιβάλλον και πολιτικούς ηγέτες -στην πλειοψηφία τους- που είτε χρησιμοποιούσαν την τρομοκρατία με στόχο από τη μια την επιβεβαίωση των ιδεολογικών επιλογών τους και από την άλλη να ταυτίσουν τους τρομοκράτες με τον πολιτικό τους αντίπαλο είτε έλεγαν ό,τι τους έκοβε το μυαλό τους στα καλά καθούμενα. Τις αμερικανικές, τέλος, υπηρεσίες πληροφοριών -την «πανίσχυρη» CIA- να αλληλοσπαράσσονται μεταξύ «ρεαλιστών» και «γερακιών» με αποτέλεσμα οι δεύτεροι επιμένοντας να «αποδείξουν» πως πίσω από τη «17 Νοέμβρη» κρύβονται συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις να αποπροσανατολίζουν και να υπονομεύουν στην ουσία οποιαδήποτε επιχειρησιακή έρευνα. Με λίγα λόγια το σενάριο της σειράς είναι έτοιμο.
Το δεύτερο, ωστόσο συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα έχει μάλλον μεγαλύτερη σημασία: υπ’ αυτές τις συνθήκες -πολιτικές, επιχειρησιακές, ντόπιες ή διεθνείς- το ότι οι πολιτικές εξελίξεις κατέληγαν κάθε φορά, με κάποιον τρόπο, να τις υπερβούν, επιβάλλοντας στην ουσία, μια σταθερά δημοκρατική πορεία μάλλον πρέπει να οφείλεται είτε στο ότι υπάρχει όντως κάποιος «θεός της Ελλάδας» είτε στο ότι κατά τη διάρκεια αυτής της κατασυκοφαντημένης Μεταπολίτευσης αναπτύχθηκαν κάποια κοινωνικά «αντισώματα» τα οποία -ακόμη και κόντρα στους πολιτικούς φανατισμούς- κατάφερναν να τους υπερβούν και να συνεχίσει η χώρα τη δημοκρατική της πορεία. Και μια που δεν πολυπιστεύω σε «θεούς» μάλλον γέρνω προς στην ύπαρξη αυτών των «αντισωμάτων» -ελπίζοντας πως συνεχίζουν να υπάρχουν και να λειτουργούν.
ΥΓ Θεωρώ περιττό να αναφερθώ στις αρλούμπες που ξεστόμισε ο κατά συρροή δολοφόνος Κουφοντίνας, παρομοιάζοντας τον εαυτό του με τον Γκεβάρα. Μια που θεωρώ πολύ σοβαρότερο το ότι αφέθηκε για τόσα χρόνια να δρα ανενόχλητος. Αλλά εδώ παίζουν ρόλο κάποια όχι πια «αντισώματα» αλλά τα ακριβώς αντίθετα τους: κάποια σκοτεινά «ανακλαστικά» της ελληνικής κοινωνίας, που είτε με τους ακραίους πολιτικούς φανατισμούς είτε με το ρόλο που συχνά-πυκνά παίζουν τα ΜΜΕ έρχονται από καιρού εις καιρόν στην επιφάνεια. Και αυτό όντως αποτελεί και σήμερα κίνδυνο -γι αυτό, άλλωστε, και οφείλουμε πάντα να το αντιπαλεύουμε.