Οι περισσότεροι Αμερικανοί πιστεύουν ότι η Βόρεια Κορέα είναι ένας τρελός τόπος, με έναν τρελό ηγέτη που απειλεί με παγκόσμια καταστροφή.Αυτή η άποψη φυσικά είναι σχεδόν απόλυτα λανθασμένη και εξηγεί εν μέρει γιατί η σημερινή δημόσια συζήτηση για το τι να κάνουμε με μια πυρηνική Βόρεια Κορέα είναι τόσο απογοητευτική, γράφει στο Politico ο Jon Wolfsthal.
Κάθε άλλο παρά τρελός, ο Κιμ Γιονγκ Ουν ήταν μεθοδικός και αρκετά προσεκτικός στην ανάπτυξη των πυρηνικών και πυραυλικών του προγραμμάτων δείχνοντας ότι αποθαρρύνεται από την συντριπτική στρατιωτική ισχύ της Αμερικής, και τουλάχιστον δεν βιάζεται καθόλου να πυροδοτήσει στρατιωτική σύγκρουση – τουλάχιστον όχι ακόμα.
Αλλά τι πιστεύει ο Κιμ για τις ΗΠΑ; Αν συνεχίσουμε να βασιζόμαστε, όπως δεκαετίες τώρα, σε αναχαίτιση για να αποτρέψουμε μια μεγάλη σύγκρουση στην κορεατική χερσόνησο, θα βοηθήσει λίγο να μάθουμε ποιον προσπαθούμε να αναχαιτίσουμε και τι πιστεύει για την Αμερική, λέει ο John Wolfsthal.
Σαν ανώτερος σύμβουλος στο Λευκό Οίκο επί Ομπάμα, υπεύθυνος για τον συντονισμό της πολιτικής μη επέκτασης των πυρηνικών, λέει ο Jon Wolfsthal, «έχω σκεφθεί πολύ αυτό το θέμα προσπαθώντας να διασφαλίσουμε ότι οι πράξεις και τα λόγια μας θα έστελναν στην Πιονγιάνγκ το σωστό μήνυμα διπλωματίας και αποτροπής».
Μετά από 30 χρόνια προσπάθειας να μην γίνει πυρηνική η Βόρεια Κορέα έχουμε επιδείξει κάποια μοτίβα. Μοτίβα πάνω στα οποία βασίζεται ο Κιμ για να καθοδηγήσει τις αποφάσεις του, όπως αντίστοιχα και εμείς γι’ αυτόν. Ξεκινήσαμε την προσπάθεια στα τέλη της δεκαετίας του 80, και από τότε πέντε πρόεδροι προσπάθησαν χωρίς τελική επιτυχία να πετύχουν τον στόχο της μη πυρηνικής Βόρειας Κοράς. Και για να είμαστε ειλικρινείς η εικόνα που σχηματίζουν αυτά τα μοτίβα είναι πολύ απογοητευτική.
Τι έχει μάθει λοιπόν ο Κιμ με βάση ό,τι έχουν πει και κάνει οι ΗΠΑ αυτές τις τρεις δεκαετίες:
Πρώτον, η Αμερική θέλει συμφωνία. Οι ΗΠΑ λένε ότι είναι απαράδεκτο να έχουμε πυρηνικό όπλο, αλλά φαίνεται να το δέχονται. Εξακολουθούμε να είμαστε εδώ. Όταν μας έπιασαν να λέμε ψέματα για την παραγωγή πυρηνικών υλικών στις αρχές του ’90, η Ουάσιγκτον επέβαλε κάποιες κυρώσεις, αλλά μετά κάναμε συμφωνία. Όταν την παραβιάσαμε, η Αμερική επέβαλε κυρώσεις αλλά το 2005 ξαναπροσπάθησε να κάνει συμφωνία. Ακόμα και στα χρόνια του Ομπάμα, η Αμερική είπε ότι θα συζητούσε αν συμφωνούσαμε ότι η συζήτηση θα αφορούσε την αποπυρηνικοποίηση. Έτσι, η Αμερική θέλει συμφωνία, και το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να περιμένουμε μέχρι να έρθει η συμφωνία που θα μας αρέσει. Το διαπραγματευτικό μας πλεονέκτημα ενισχύεται μέρα τη μέρα.
Δεύτερον, η Αμερική λέει ότι η απομόνωσή μας χειροτερεύει, αλλά όλο και περισσότερο χρήμα εισρέει. Η Κίνα συνεχίζει να αγοράζει κάρβουνο, οι εργάτες μας εξακολουθούν να πηγαίνουν στην Αφρική και την Ασία και να στέλνουν χρήμα πίσω, οι πωλήσεις όπλων στην Αφρική και αλλού φέρνουν πολύ χρήμα. Ναι οι κυρώσεις μπορεί να να πλήξουν εδώ κι εκεί, αλλά είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση απ’ ό,τι πριν μια δεκαετία. Γιατί να σταματήσουμε λοιπόν; Η Κίνα μπορεί να χρειαστεί να δεχθεί κάποιες νέες κυρώσεις εδώ κι εκεί, αλλά έχουμε αρκετές συμφωνίες πάνω στο τραπέζι για να τα βγάλουμε πέρα.
Τρίτο, η Αμερική μιλά για στρατιωτικές επιλογές, αλλά δεν πρόκειται να αρχίσουν πόλεμο μαζί μας. Τουλάχιστον όχι επίτηδες. Αν δεν μας επιτέθηκαν όταν δεν είχαμε πυρηνικά και πυραύλους που φτάνουν στο έδαφός τους, δεν πρόκειται να το κάνουν τώρα. Η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου δεν πρόκειται να ρισκάρει τα πάντα για να καταστρέψει εμάς τους μικρούς. Και οι Νοτιοκορεάτες είναι πλούσιοι. Δεν θα αφήσουν τις ΗΠΑ να επιτεθούν αν αυτό σημαίνει την δική τους καταστροφή. Αν συνεχίσουμε την πίεση βήμα το βήμα, μπορούμε να συνεχίσουμε την τελειοποίηση των οπλικών συστημάτων μας και μπορούμε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την συμφωνία που τόσο πολύ επιθυμούν.
Τέταρτο, η Αμερική χάνει έδαφος στην περιοχή. Όσο περνάει ο καιρός η Κίνα γίνεται ισχυρότερη και η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία θα πρέπει να αποφασίσουν με ποια πλευρά είναι. Η Κίνα δεν πάει πουθενά ούτε και μεις. Ακόμα και η μακροπρόθεσμη τάση πάρει δεκαετίες, έχουμε χρόνο. Η Κίνα το έχει ξεκαθάρισε ότι η κατάρρευσή μας είναι μεγαλύτερη ανησυχία από τις προκλήσεις μας. Δυναμώνουμε καθώς η Αμερική χάνει έδαφος από την Κίνα και οι σύμμαχοί τους δείχνουν όλο και πιο πολύ στρες. Αν μπορέσουμε να ενισχύσουμε αυτή την διαδικασία, ακόμα καλύτερα.
Τέλος, αν εγκαταλείψουμε τα πυρηνικά μας όπλα δεν μας μένει τίποτε. Η Αμερική έκανε συμφωνά με τον Καντάφι να εγκαταλείψει τα πυρηνικά της και δείτε που κατάντησε η Λιβύη. Το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν σταμάτησε την ανάπτυξη όπλων, και του άλλαξαν το καθεστώς. Με τα πυρηνικά ελέγχω το πεπρωμένο μου, χωρίς αυτά πάω χαμένος.
«Ξέρουμε ότι ο Κιμ τα πιστεύει αυτά; Οχι. Μαντεύω με βάση την εμπειρία δεκαετιών.
Κανένας Αμερικανός αξιωματούχος δεν έχει συζητήσει με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας.» λέει ο αρθρογράφος.
Ο Κιμ έχει μάθει αρκετά και έχει και τις συμβουλές του πατέρα. Προφανώς βλέπει τον Ντόναλντ Τραμπ όπως και τους προκατόχους του – σαν ένα πρόεδρο που δεν του αρέσουν οι πυρηνικές δυνατότητες της Βόρειας Κορέας αλλά με λίγες ρεαλιστικές επιλογές για να τις σταματήσει…Ίσως αυτός ο καινούργιος να μιλάει πιο δυνατά και μπορεί να πάρει κάποια ρίσκα αλλά με την καινούργια πιο ευέλικτη κυβέρνηση στη Νότια Κορέα, η τρέχουσα πορεία μοιάζει πολύ με τις προηγούμενης. Ο πόλεμος με τη Βόρεια Κορέα θα είναι τρομακτικός. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα τον προκαλέσει. Και παρά την συμβατική άποψη ο Κιμ δεν είναι τρελός. Φαίνεται να έχει μελετήσει καλά τις ΗΠΑ, ίσως καλύτερα απ΄ ό,τι αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση Τραμπ.
Ο Jon Wolfsthal είναι σύμβουλος του Global Zero, πρώην ειδικός σύμβουλος και διευθυντής για το πρόγραμμα μη επέκτασης των πυρηνικών και τον έλεγχο των όπλων στο Λευκό Οίκο. Ηταν παρατηρητής της αμερικανικής κυβέρνησης στις πυρηνικές εγκαταστάσεις της Βόρειας Κορέας το 1995-96.