* Στο μάθημα της ψυχιατρικής στην ιατρική σχολή γίνεται ένα απλό αλλά αποκαλυπτικό πείραμα.

Οι φοιτητές χωρίζονται σε δυάδες. Ένα αντικείμενο τοποθετείται ανάμεσά τους και ο καθηγητής ζητά από τον καθένα να περιγράψει, σε δέκα γραμμές, τι βλέπει. Όταν οι περιγραφές διαβαστούν, προκύπτει κάτι εντυπωσιακό: καμία δεν μοιάζει με την άλλη. Είναι σαν οι φοιτητές να παρατηρούσαν διαφορετικά αντικείμενα. Το συμπέρασμα είναι προφανές: ακόμη και όταν όλοι κοιτούν το ίδιο πράγμα, ο καθένας βλέπει τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας.

* Κάπως έτσι μπορεί να δει κανείς και το πρόσφατο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Μια εικόνα πολύ διαφορετική από αυτή που παρουσιάζεται επικοινωνιακά. Γιατί πίσω από την αφήγηση περί «ανανέωσης» και «νέας γενιάς», αναπαράχθηκαν πρακτικές που υποτίθεται ότι ανήκουν στο παρελθόν. Συγκεκριμένα:

• Ξεκίνησε συνεδριακή διαδικασία χωρίς σαφές πολιτικό ταυτοτικό ντοκουμέντο.

• Η εκλογή συνέδρων έγινε χωρίς επικαιροποιημένο και διαφανές μητρώο μελών.

• Άλλαξε ο τρόπος εκλογής συνέδρων, μετατρέποντας ένα συνέδριο μελών σε αντανάκλαση εκλογικών μηχανισμών.

• Δεν υπήρξαν ουσιαστικές προσυνεδριακές διαδικασίες διαλόγου με πολιτικό περιεχόμενο.

• Δεν διακινήθηκε καμία ουσιαστική εναλλακτική πρόταση, πέρα από αυτονόητες διακηρύξεις που δεν αποτέλεσαν ποτέ πραγματικό πεδίο διαφωνίας

. • Από το ίδιο βράδυ ξεκίνησε η γνωστή καταμέτρηση «κουκιών», χειροκροτημάτων και συσχετισμών.

• Και το σημαντικότερο: δεν υπήρξε απολογισμός των οργάνων που εκλέχθηκαν από το προηγούμενο συνέδριο. Ούτε πολιτικός, ούτε οικονομικός.

Καμία λογοδοσία. Καμία αξιολόγηση. Καμία αυτοκριτική.

Μόνο ΑΞΙΩΜΑΤΑ και ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΟΥΣ Και όλα αυτά παρουσιάστηκαν ως «νέα αρχή».

Η υποτιθέμενη νέα γενιά της παράταξης δεν συγκρούστηκε με τις παθογένειες του παρελθόντος. Τις αναπαρήγαγε. Με διαφορετικά πρόσωπα, αλλά με την ίδια λογική.

Όμως ανανέωση δεν είναι ηλικιακή κατηγορία. Δεν είναι επικοινωνιακό σύνθημα. Δεν είναι ανακύκλωση μηχανισμών με νεότερους διαχειριστές. Ανανέωση σημαίνει: διαφάνεια, συμμετοχή, λογοδοσία, πολιτικό σχέδιο.

Χωρίς αυτά, καμία «νέα γενιά» δεν είναι πραγματικά νέα. Είναι απλώς η συνέχεια του προβλήματος με διαφορετικό βιογραφικό. Και τότε το ερώτημα δεν είναι ποιος περιγράφει το συνέδριο. Το ερώτημα είναι αν το συνέδριο περιέγραψε ένα πειστικό μέλλον.

Γιατί χωρίς λογοδοσία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη.

Και χωρίς εμπιστοσύνη, δεν υπάρχει προοπτική.