«Υπάρχει μια ιδιαίτερη μορφή λατρείας της άγνοιας στις Ηνωμένες Πολιτείες, και πάντα υπήρχε. Η ασθένεια του αντι-διανοητισμού ήταν ένα σταθερό νήμα που διέσχιζε την πολιτική και πολιτιστική μας ζωή, καλλιεργούμενο από τη λανθασμένη αντίληψη ότι δημοκρατία σημαίνει πως η άγνοιά μου είναι εξίσου καλή με τη γνώση σου», έλεγε.
Είχε γεννηθεί στο Πετροβίτσι της Ρωσίας, -Σοβιετικής τότε Ένωσης- από Ρωσο-εβραίους γονείς, το 1920. Ο πατέρας του ήταν μυλωνάς. Η οικογένεια του μετανάστευσε στις ΗΠΑ το 1923. Μεγάλωσε στο Μπρούκλιν και πολύ γρήγορα έδειξε την έφεση του στη γνώση και ιδιαίτερα στις φυσικές επιστήμες. Ξεκίνησε να σπουδάζει ιατρική αλλά επέλεξε τελικά τη βιοχημεία. Το ίδιο γρήγορα όμως ανακάλυψε και την αγάπη του για τη συγγραφή. Με βάση τη γνώση, τη φαντασία και το όραμα.
Κατέληξε να είναι ένας από τους πολυγραφότερους συγγραφείς του εικοστού αιώνα με πάνω από 450 βιβλία, κάθε είδους στο ενεργητικό του. Βιβλία που εκτείνονταν από άμεσα επιστημονικά μέχρι καθαρά λογοτεχνικά.
Για τη γραφή του υποστήριζε πως «Έχω ένα ανεπίσημο ύφος, που σημαίνει ότι τείνω να χρησιμοποιώ σύντομες λέξεις και απλή δομή προτάσεων, για να μην αναφέρω τους περιστασιακούς λαϊκισμούς. Αυτό ενοχλεί τους ανθρώπους που τους αρέσουν τα πράγματα που είναι ποιητικά, βαρύγδουπα, πολύπλοκα και, πάνω απ' όλα, δυσνόητα. Από την άλλη πλευρά, το ανεπίσημο ύφος ευχαριστεί τους ανθρώπους που απολαμβάνουν την αίσθηση του να διαβάζουν ένα δοκίμιο ή ένα βιβλίο χωρίς να έχουν επίγνωση ότι διαβάζουν κάτι πολύ σοβαρό και να αισθάνονται ότι οι ιδέες ρέουν από το μυαλό του συγγραφέα στο δικό τους χωρίς νοητική τριβή».
Με αυτό το «ανεπίσημο ύφος» μας εισήγαγε κι εμάς από πολύ νωρίς στο λογοτεχνικό ρεύμα της επιστημονικής φαντασίας. Τα έξη βιβλία της «Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας» και η σειρά των μυθιστορημάτων με πρώτο το «Εγώ, το Ρομπότ» ήταν αυτά που διεύρυναν το αναγνωστικό μας πεδίο και μας βοήθησαν να κατανοήσουμε πως η λογοτεχνία μπορεί να είναι σπουδαία και να προσφέρει απόλαυση και με δείγματα ειδών πέρα από τους γνωστούς, επίσημους, λογοτεχνικούς κανόνες.
Ο Ισαάκ Ασίμωφ, πέθανε σαν σήμερα, στις 6 Απριλίου του 1992, αφήνοντας μας πέρα από τα πολλά βιβλία και γραπτά του και τους «νόμους της ρομποτικής», που καλό είναι να τους ξαναθυμηθούμε, με αφορμή τις συζητήσεις γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη –αλλά που, έτσι κι αλλιώς καλό θα ήταν να ισχύουν και γενικότερα, και όχι μόνο για τα ρομπότ:
1. Το ρομπότ δεν θα κάνει κακό σε άνθρωπο, ούτε με την αδράνειά του θα επιτρέψει να βλαφτεί ανθρώπινο ον
2. Το ρομπότ πρέπει να υπακούει τις διαταγές που του δίνουν οι άνθρωποι, εκτός αν αυτές οι διαταγές έρχονται σε αντίθεση με τον πρώτο νόμο
3. Το ρομπότ οφείλει να προστατεύει την ύπαρξή του, εφόσον αυτό δεν συγκρούεται με τον πρώτο και τον δεύτερο νόμο
Και τους δύο συμπληρωματικούς νόμους:
Τον «μηδενικό»: Το ρομπότ δεν θα κάνει κακό στην ανθρωπότητα, ούτε με την αδράνειά του θα επιτρέψει να βλαφτεί η ανθρωπότητα.
Και τον πέμπτο: Το ρομπότ δεν θα κάνει κακό σε άνθρωπο, ούτε με την αδράνειά του θα επιτρέψει να βλαφτεί ανθρώπινο ον, εφόσον αυτό δεν αντιτίθεται στο μηδενικό νόμο.
(Ο Ισαάκ Ασίμωφ φωτογραφημένος από τον Γιουσούφ Καρς και η πρώτη έκδοση του «Εγώ, το Ρομπότ»)