Ο χάρτης αποκαλύπτει την σπουδαιότητα της και εξηγεί την επιμονή του Ρώσου εισβολέα να την καταβάλει και να την κατακτήσει.

Η Γεωγραφία, στην διαδρομή των αιώνων, στάθηκε για την Μαριούπολη ευχή και κατάρα μαζί.

Αλλά, ο χάρτης δεν μπορεί να φανερώσει τα αλλεπάλληλα στρώματα Ιστορίας που κατοικούν και βαραίνουν με αίμα και μνήμες και Μνημεία την Μαριούπολη και τα 29 χωριά στην περίμετρο της.

Η ίδρυση της, έργο και ανεξίτηλη μαρτυρία-παρακαταθήκη των 18.500 Ελλήνων, των 260 Γεωργιανών και των 161 Βλάχων που η Αικατερίνη η Μεγάλη εγκατάστησε εκεί το 1778, και ανέδειξαν τον χέρσο τόπο σε δεύτερο λιμάνι της Αζοφικής-Μαύρης Θάλασσας και φάρο του ελληνικού πολιτισμού.

Ο χάρτης δεν μπορεί να μιλήσει για τον ηρωϊσμό αυτού του Ακρίτα Ελληνισμού στα αυτοκρατορικά, των Τσάρων, χρόνια. Ούτε για τους αγώνες και την αγωνία του στις εποχές της Λενινιστικής κορενιζάτσιας, της βίαιης κολλεκτικοβοποίησης και του τρομοκρατικού διωγμού που εξαπέλυσε ο επικεφαλής του NKVD, Νικολάϊ Γιέζοφ.

Η Ιστορία όμως, μαρτυρεί για τους 3.200 Έλληνες που ο Βισίνσκι έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα και τους άλλους 110 που η ζωή τους ρημάχτηκε στα σιβηριανά γκουλάγκ, με την κατηγορία των «κατασκόπων-τρομοκρατών».

Μετά την Κερύνεια, την Αμμόχωστο, την Μόρφου, η Μαριούπολη είναι μια ακόμη ελληνική πόλη που γνωρίζει-η πρώτη στον 21ο αιώνα-την καταστροφική μανία του εισβολέα και επίδοξου κατακτητή της.

Κι αυτό, δεν πρέπει να επιτραπεί στην Ιστορία να το ξεχάσει.