Πριν φύγει η ημέρα, μια στάση στην μνήμη ενός πραγματικού Εθνάρχη. Του Ελευθερίου Βενιζέλου, που πέρασε στο επέκεινα, τέτοια ημέρα, το 1936.

Στην τελευταία πρωθυπουργία του, 1928-1932, επιχείρησε μια μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Να ενισχύσει αποφασιστικά την τεχνική εκπαίδευση, για λόγους προφανείς.

Τέθηκε ο ίδιος επικεφαλής της όλης προσπάθειας και για εβδομάδες και μήνες περιόδευσε στην χώρα, σε πόλεις και μεγάλες κωμοπόλεις, προκειμένου να πείσει τους γονείς ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους, όλο και πιο πολλούς, θεολόγους, φιλολόγους και δικηγόρους, αλλά καλά καταρτισμένους τεχνικούς, με εξασφαλισμένο επαγγελματικό μέλλον.

Όπως παγίως συμβαίνει στην πεφιλημένη πατρίδα μας η προσπάθεια ανακόπηκε από τους διαδόχους του στην εξουσία, το Λαϊκό Κόμμα του Τσαλδάρη.

(Κι ένα πραγματικό περιστατικό, ως αυτόπτης. Ο Κων/νος Καραμανλής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στην πρώτη του θητεία. Παραθέτει δεξίωση προς τιμήν των δημοσιογράφων. Διασχίζει την αίθουσα, σταματάει, ανταλλάσσει χαιρετισμούς και κουβέντες με τους καλεσμένους του και κάποια στιγμή στέκεται λίγο παραπάνω σε ένα «πηγαδάκι». Αείμνηστος πλέον, δημοσιογράφος, «αριστερής» εφημερίδας, πάνω στην κουβέντα, λέει, «ο Εθνάρχης, ο Βενιζέλος…». Ποιος είδε τον Καραμανλή και δεν φοβήθηκε… Του έπιασε το χέρι με πρωτοφανή μάνητα, λέγοντας, «ποιος είναι Εθνάρχης, ρε; Αυτός που δίχασε τους Έλληνες; Εγώ, που τους ένωσα, τί είμαι, ρε;»).