Η κυβέρνηση Τραμπ ανακοίνωσε την Τρίτη ότι θα αρχίσει να αποσύρεται από το πρόγραμμα DACA στις 5 Μαρτίου 2018.
Το πρόγραμμα που ξεκίνησε ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα πριν πέντε χρόνια με εκτελεστικό διάταγμα προσέφερε σε ορισμένους νέους μετανάστατες χωρίς έγγραφα, που είχαν φέρει στις ΗΠΑ οι γονείς τους όταν ήταν παιδιά, άδειες εργασίας και δύο χρόνια ανανεώσιμης ασυλίας από απέλαση.
Από την αρχή του προγράμματος εντάχθηκαν 800.000 νέοι. Σε πολλές πολιτείες αυτοί οι λεγόμενοι Ονειροπόλοι είχαν πρόσβαση όχι μόνο στην εργασία, αλλά μπορούσαν να πάρουν άδεια οδήγησης ή δίδακτρα για δημόσια κολλέγια.
Ο πρόεδρος Τραμπ, που είχε δηλώσει συμπάθεια για τους δικαιούχους του προγράμματος, κάλεσε για την επίλυση του ζητήματος «μέσα από νόμιμη δημοκρατική διαδικασία» λέγοντας ότι το πρόγραμμα δημιουργήθηκε με τον κ. Ομπάμα να υπερβαίνει την εκτελεστική του εξουσία.
Η απάντηση του κ. Ομπάμα ήρθε μέσω ανάρτησης στο Facebook όπου αποκαλεί την απόφαση λανθασμένη, αυτοκαταστροφική και βάναυση.
Η μετανάστευση μπορεί να αποτελέσει αμφιλεγόμενο ζήτημα. Όλοι θέλουμε ασφαλή, εγγυημένα σύνορα και δυναμική οικονομία, και άνθρωποι καλής θέλησης μπορεί να έχουν ευνόητες διαφωνίες για το πώς θα φτιάξουμε το μεταναστευτικό μας σύστημα έτσι ώστε όλοι να τηρούν τους κανόνες.
Αλλά η σημερινή ενέργεια του Λευκού Οίκου δεν έχει να κάνει με αυτό. Έχει να κάνει με νέους ανθρώπους που μεγάλωσαν στην Αμερική – παιδιά που πηγαίνουν στα σχολεία μας, νέους που ξεκινούν την καριέρα τους, πατριώτες που ορκίζονται πίστη στη σημαία μας. Αυτοί οι Ονειροπόλοι είναι Αμερικανοί στην καρδιά τους, στο μυαλό τους, με όλους τους τρόπους εκτός από έναν: στα χαρτιά. Τους έφεραν στη χώρα οι γονείς τους, κάποιες φορές όταν ήταν μωρά. Μπορεί να μην γνωρίζουν χώρα άλλη από την δική μας. Μπορεί να μην ξέρουν άλλη γλώσσα εκτός από αγγλικά. Συχνά δεν ξέρουν ότι δεν έχουν έγγραφα μέχρι να κάνουν αίτηση για δουλειά ή σπουδές στο κολέγιο ή άδεια οδήγησης.
Χρόνια τώρα πολιτικοί και των δύο κομμάτων έχουν συνεργαστεί για να ετοιμάσουν νομοθεσία που θα έλεγε σε αυτούς τους νέους – τους δικούς μας νέους – ότι αν οι γονείς σας σας έφεραν εδώ ως παιδί, αν έχετε ζήσει εδώ κάποια χρόνια και αν θέλετε να πάτε στο κολέγιο ή να μπείτε στο στρατό, τότε θα έχετε την ευκαιρία να μείνετε και να κερδίσετε την υπηκοότητά σας. Και για χρόνια στη διάρκεια της προεδρίας μου ζητούσα από το Κογκρέσο να μου φέρει ένα τέτοιο νομοσχέδιο.
Το νομοσχέδιο δεν ήρθε ποτέ. Και επειδή δεν είχε κανένα νόημα να απομακρύνουμε ταλαντούχους, δυναμικούς, πατριώτες νέους ανθρώπους από τη μόνη χώρα που γνώρισαν αποκλειστικά εξαιτίας των πράξεων των γονιών τους, η κυβέρνησή μου ενήργησε για να αρθεί η σκιά της επέλασης από αυτούς τους νέους, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν να συμβάλουν στις κοινότητες και στη χώρα μας. Το πράξαμε με βάση την καθιερωμένη νομική αρχή της διακριτικής ευχέρειας, που έχουν αξιοποιήσει και Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί πρόεδροι, γιατί οι υπηρεσίες μετανάστευσης έχουν περιορισμένες δυνάμεις και αποκτά νόημα να επικεντρώσεις αυτές τις δυνάμεις σε εκείνους που ήρθαν παράνομα στη χώρα μας για να μας βλάψουν. Οι απελάσεις εγκληματιών αυξήθηκαν. Περίπου 800.000 νέοι εμφανίστηκαν, εκπλήρωσαν αυστηρά προαπαιτούμενα και πέρασαν από ελέγχους. Και το αποτέλεσμα ήταν ότι η Αμερική δυνάμωσε.
Αλλά σήμερα, αυτή η σκιά σκέπασε για άλλη μια φορά κάποιους από τους καλύτερους και πιο λαμπερούς νέους μας. Η στοχοποίηση αυτών των νέων ανθρώπων είναι λάθος – γιατί δεν έχουν κάνει κανένα κακό. Είναι αυτοκαταστροφική –γιατί θέλουν να ξεκινήσουν νέες επιχειρήσεις, να επανδρώσουν τα εργαστήριά μας, να υπηρετήσουν στο στρατό μας, και να συμβάλουν με κάθε τρόπο στη χώρα που αγαπάμε. Και είναι και βάναυση. Τι θα γίνει αν ο δάσκαλος του παιδιού σας ή ο φιλικός γείτονας είναι Ονειροπόλος; Πού υποτίθεται ότι θα τον στείλουμε; Σε μια χώρα που δεν ξέρει ή δεν θυμάται, με μια γλώσσα που μπορεί να μην μιλάει;
Να είμαστε ξεκάθαροι – η σημερινή ενέργεια δεν είναι νομικά απαιτούμενη. Είναι μια πολιτική απόφαση και ένα ηθικό ζήτημα. Ο,τι ανησυχίες ή παράπονα μπορεί να έχουν οι Αμερικανοί για την μετανάστευση γενικά, δεν θα πρέπει να απειλούμε το μέλλον αυτής της ομάδας των νέων ανθρώπων που βρίσκονται εδώ γιατί τους έφεραν, που δεν θέτουν απειλή, που δεν αφαιρούν κάτι από τους υπόλοιπους εμάς. Είναι ο πίτσερ στην ομάδα σόφτμπολ του παιδιού σας, ο πρώτος που έρχεται να βοηθήσει στην κοινότητά σας μετά από μια καταστροφή, ο δόκιμος που δεν θέλει τίποτα άλλο από το να φορά τη στολή της χώρας που του έδωσε μια ευκαιρία. Η εκδίωξή τους δεν θα χαμηλώσει το ποσοστό ανεργίας, ή θα ελαφρύνει κανενός τους φόρους ή θα αυξήσει κάποιου τους μισθούς.
Είναι ακριβώς επειδή η ενέργεια αυτή είναι αντίθετη με φρόνημά μας, και την κοινή μας λογική, που επιχειρηματίες, θρησκευτικοί ηγέτες, οικονομολόγοι και Αμερικανοί όλων των πολιτικών πεποιθήσεων καλούσαν την κυβέρνηση να μην κάνει αυτό που έκανε. Και τώρα που ο Λευκός Οίκος μετέφερε την ευθύνη του για αυτούς τους νέους ανθρώπους στο Κογκρέσο, εναπόκειται στα μέλη του Κογκρέσου να προστατεύσουν αυτούς τους νέους και το μέλλον μας. Ενθαρρύνομαι από εκείνους που συστήνουν ότι πρέπει να το κάνουν. Και ενώνω τη φωνή μου με την πλειοψηφία των Αμερικανών που ελπίζουν ότι θα προσφερθούν και θα το κάνουν με μια αίσθηση ηθικής ανάγκης που ταιριάζει με την επείγουσα ανάγκη που αισθάνονται αυτοί οι νέοι.
Τέλος, αφορά την στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Αφορά το κατά πόσο είμαστε ένας λαός που διώχνει από την Αμερική ελπιδοφόρους νέους που μοχθούν, ή κατά πόσο τους συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο τρόπο που θα θέλαμε να συμπεριφέρονται στα παιδιά μας. Είναι το ποιοι είμαστε ως λαός – και ποιοι θέλουμε να είμαστε.
Αυτό που μας κάνει Αμερικανούς δεν είναι το πώς μοιάζουμε ή από πού προέρχονται τα ονόματά μας, ή ο τρόπος που προσευχόμαστε. Αυτό που κάνει Αμερικανούς είναι η αφοσίωση σε μια σειρά ιδανικά – ότι όλοι μας έχουμε δημιουργηθεί ίσοι, ότι όλοι αξίζουμε την ευκαιρία να κάνουμε τη ζωή μας ό,τι θέλουμε, ότι όλοι μας μοιραζόμαστε την υποχρέωση να σηκωθούμε, να υπερασπιστούμε και να εξασφαλίσουμε τις πιο πολύτιμες αξίες για την επόμενη γενιά. Έτσι έχει ταξιδέψει μέχρι εδώ η Αμερική. Έτσι, αν συνεχίσουμε, θα μπορέσουμε να φτάσουμε τελικά στην πιο τέλεια ένωση.