Υπάρχει κάτι βαθιά προκλητικό, οριακά εξοργιστικό, όταν η εξουσία δεν αρκείται στο να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, αλλά επιμένει να το παρουσιάζει ως κανονικότητα.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, εν γένει η Νέα Δημοκρατία, έχει επενδύσει πολιτικά σε μια λέξη: "αριστεία". Την έχει μετατρέψει σε σημαία, σε αφήγημα, σε εργαλείο ηθικής ανωτερότητας απέναντι στην Κοινωνία. Μας λένε, εμμέσως ή αμέσως, ότι αυτοί εκπροσωπούν τους άξιους. Τους καταρτισμένους. Τους "καλύτερους".

Και βέβαια έπειτα έρχεται η πραγματικότητα να γκρεμίσει το αφήγημα.

Η περίπτωση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης δεν είναι απλώς ένα "ολίσθημα". Είναι η απόλυτη συμπύκνωση της πολιτικής υποκρισίας. Ένας άνθρωπος που κατέλαβε θέση επιστημονικού συνεργάτη υπουργού χωρίς τα τυπικά προσόντα. Χωρίς το πτυχίο που το κράτος απαιτεί από οποιονδήποτε άλλον πολίτη για αντίστοιχη θέση.

Και το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς έγινε.

Το ερώτημα είναι: γιατί δεν γίνεται κάτι τώρα που μαθεύτηκε;

Γιατί σε μια πολιτική κουλτούρα που υποτίθεται πως τιμά την αξιοκρατία και την έχει προμετωπίδα, μια τέτοια παραδοχή δεν οδηγεί σε άμεση απομάκρυνση, σε πολιτική ευθύνη, σε στοιχειώδη λογοδοσία;

Η απάντηση είναι απλή και σαφώς κυνική.

Διότι, η "αριστεία" που επικαλούνται δεν είναι αρχή. Είναι εργαλείο.

Δεν είναι κανόνας για όλους. Είναι προνόμιο για λίγους.

Και τίποτα δεν αποκαλύπτει περισσότερο αυτή την πραγματικότητα από την αλαζονεία με την οποία αντιμετωπίζονται τέτοιες υποθέσεις. Όχι ως μείζονα πολιτικά ζητήματα, αλλά σχεδόν ως ήσσονος σημασίας λεπτομέρειες. Ως κάτι που "εξηγείται", που "διευκρινίζεται" και που τελικά ξεχνιέται.

Αυτό δεν είναι απλώς έλλειψη ευθύνης. Είναι περιφρόνηση προς την Κοινωνία.

Επειδή, όταν ζητάς από τον πολίτη να αποδείξει την αξία του, να περάσει από διαγωνισμούς, εξετάσεις, πιστοποιήσεις, διαδικασίες, ενώ εσύ ο ίδιος παρακάμπτεις τα πάντα, δεν κυβερνάς με όρους αξιοκρατίας. Κυβερνάς με όρους προνομίου.

Και το χειρότερο δεν είναι η πράξη. Είναι η στάση. Είναι η συμπεριφορά. 

Η βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες.

Η πεποίθηση ότι δεν θα υπάρξει λογοδοσία. 

Η σιγουριά ότι το σύστημα θα σε προστατεύσει.

Η αλαζονεία της εξουσίας που δεν αισθάνεται την ανάγκη ούτε καν να απολογηθεί ουσιαστικά.

Αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο.

Όχι απλώς ότι κάποιος βρέθηκε σε θέση ευθύνης χωρίς τα τυπικά προσόντα.

Αλλά ότι αυτό δεν θεωρείται αρκετό για να τελειώσει η πολιτική του πορεία.

Και όσο αυτό συμβαίνει, η λέξη "αριστεία" δεν σημαίνει και ούτε θα σημαίνει τίποτα για την Κοινωνία.

Ή μάλλον, σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: όχι τους καλύτερους, αλλά τους "δικούς μας".