Πολλές φορές όταν οι περιστάσεις μας ζητάνε να πάρουμε θέση πάνω σε ένα ζήτημα, αλλά εμείς για τους δικούς μας ανομολόγητους λογούς δεν θέλουμε να το κάνουμε, επιλέγουμε μια αόριστη τοποθέτηση.
Μιλάω για αυτούς που συστηματικά μιλάνε την γλώσσα γιαμαμοτο, ο όρος είναι από την σύγχρονη πολιτική αργκό και δεν είναι άλλη από τη γλώσσα της υπεκφυγής. Πρωτοχρησιμοποιήθηκε σαν χαρακτηρισμός στην ΔΗΜΑΡ. Θυμηθείτε τις παλινωδίες του Φώτη Κουβέλη την περίοδο 2014- 15 και θα καταλάβετε πως προέκυψε.
Έτσι όταν έγινε η βάρβαρη εισβολή στην Ουκρανία οι γιαμαμοτο αντί να καταδικάσουν την βάρβαρη επίθεση της Ρωσίας σαν με την ειρήνη και τον άνθρωπο. Η λέξη εισβολή δεν ακούστηκε ποτέ από τα χείλη τους
Αντίθετα προβάλαν χίλιες δυο δικαιολογίες Ότι προκλήθηκε και απειλήθηκε η Ρωσία από το ΝΑΤΟ. Ακόμα ότι ο Ζελενσκυ είναι μια μαριονέτα και η Ουκρανία δεν είναι κράτος.
Περιμένανε την κατάρρευση του μετώπου σε λίγες ημέρες Στην ουσία την ευχόντουσαν.
Κατηγορούσαν την ελληνική κυβέρνηση που στήριζε αταλάντευτα την Ουκρανία.
Βλέπετε το Ρωσικό κόμμα είναι ακόμα εδώ και δεν μιλάω για το ΚΚΕ μόνο.
Μιλάω για τους δήθεν πιο αμερόληπτου, τους πιο νηφάλιους. Αυτούς που διατύπωναν πιο έντεχνα την κριτική τους. Να μην γίνουμε έλεγαν μέρος του προβλήματος. Κριτικάρανε την επιλογή της κυβέρνησης.
Τα ιδιά λοιπόν ακούμε και σήμερα περίπου από τους ιδίους επειδή η Ελλάδα έστειλε τις δυο φρεγάτες και δυο ζεύγη αεροπλάνων στην Κύπρο.
Πολλοί από αυτούς που εκφράζουν σκεπτικισμό ή και έντονη διαφωνία για την επιλογή αυτή ξαναμασάνε την ίδια καραμέλα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής ισχυριζόμενοι ότι η Ελλάδα πρέπει να προωθεί μόνο την ειρήνη. Διαστρέφουν την πραγματικότητα. Η Ελλάδα έστειλε τις δυνάμεις αυτές για λογούς άμυνας και όχι επίθεσης. Και φυσικά όχι για να προστατέψει τις αγγλικές βάσεις , γιατί το ακούσαμε και αυτό
Η περίφημη φράση που ειπώθηκε το 1974, η Κύπρος κείται μακράν, σήμερα δεν ισχύει.
Η Κύπρος ζήτησε τη βοήθειά μας. Και η Ελλάδα ως εγγυήτρια δύναμη σωστά την έδωσε.
Συμπωματικά πολλοί από αυτούς που γκρινιάζουν σήμερα είναι από αυτούς που όταν οργανώναμε την συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά από την Ιρανική πρεσβεία σαν απόντες. Λέξη για τη σφαγή χιλιάδων διαδηλωτών από το Ισλαμικό καθεστώς. Λέξη για τις δολοφονίες των γυναικών για ασήμαντη αφορμή.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν ενοχλούνται από το βάρβαρο καθεστώς των μουλάδων. Κάποιοι μιλάνε για Ισλαμική Δημοκρατία ως εάν ο πολύπαθος αυτός λαός έχει επιλέξει με δημοκρατικές διαδικασίες το καθεστώς αυτό. Μιλάνε για σεβασμό των επίλογων του Ιρανικού λαού.
Είναι οι ίδιοι που ισχυρίζονται ότι το Ισραήλ είναι η πηγή του προβλήματος από την ίδρυσή του. Και ότι δεν είναι δημοκρατία. Δηλαδή το Ισραήλ δεν είναι δημοκρατία ενώ το Ιράν είναι δημοκρατία ισλαμικού τύπου. Αγνοώντας ότι η λέξη δημοκρατία δεν χρειάζεται επιθετικούς προσδιορισμούς. Ούτε Σοβιετικές ούτε λαϊκές ούτε ισλαμικές ουτε τζαμιχαρίες. Διότι δεν είναι δημοκρατίες. Αλλά ξέχασα όλοι αυτοί είναι με τον ΑΝΘΡΩΠΟ.
Η σημερινή κατάσταση είναι εξαιρετικά περιπλοκή.
Δεν λέω ότι έπιασε ο πόνος τον Τραμπ και τον Νετανιάχου για τον Ιρανικό λαό. Ούτε υποτιμώ και την ευμετάβλητη συμπεριφορά του πρώτου.
Θέλουν και οι δυού να ξεμπερδεύουν με ένα καθεστώς που για δεκαετίες κάνει την Μέση Ανατολή άνω κάτω εξάγοντας τον ισλαμοφασισμό απειλώντας άλλα κράτη με χρήση πληρεξουσίων. Ας είμαστε ρεαλιστές, όταν τα πράγματα αγριεύουν τα ψηφίσματα οι επικλήσεις του διεθνούς δίκαιου πάνε περίπατο. Δυστυχώς.
Το έχουμε δει με την Κύπρο.
Εγώ πάλι βλέπω την ετερογονία των σκοπών. Η πιθανή κατάρρευση του καθεστώτος των μουλάδων από το τις ενέργειες των Τράμπ και Νετανιάχου αν συμβεί θα αλλάξει τις ζωές των Ιρανών, γυναικών και ανδρών, προς το καλύτερο ο δε κόσμος λογικά θα είναι πιο ασφαλής.
Κι εμείς πάντως πρέπει να δρούμε με πράξεις και όχι λόγια ακολουθώντας πολιτική αρχών, αν θέλουμε να τις επικαλεστούμε αν χρειαστεί σε κάποια δύσκολη για την πατρίδα μας στιγμή.