Όταν ξεκίνησα το μεταπτυχιακό μου το 1968 στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ έμαθα και να δουλεύω με κομπιούτερ. Τότε κομπιούτερ σε όλα τα Πανεπιστήμια ήταν ένας, τεράστιος. Μάλιστα τον χρησιμοποιούσαν όχι μόνον όλοι οι φοιτητές και καθηγητές του Στάνφορντ αλλά και η ευρύτερη περιοχή, η νοτιοδυτική του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, αυτή που αργότερα αποκλήθηκε Silicon Valley. Γι’ αυτό όταν στη συνέχεια για το διδακτορικό μου έφτιαξα ένα πρόγραμμα κομπιούτερ πήγαινα αργά το βράδυ για να έχει λιγότερο κόσμο… Και κάθε ένας/μία περίμενε τη σειρά του/της για να χρησιμοποιήσει τον μοναδικό κομπιούτερ όλης της περιοχής.

Τότε τρυπούσαμε κάρτες και μετά τις βάζαμε στον κομπιούτερ. Η συνηθισμένη «γλώσσα» ήταν η Fortran 4 και λιγώτερο η Basic, η Pascal και άλλες.

Αργότερα άλλαξαν οι γλώσσες, άλλαξαν οι κομπιούτερ. Περάσαμε στους προσωπικούς κομπιούτερ, καταργήθηκαν οι κάρτες, χρειαζόταν να μάθουμε να δακτυλογραφούμε. Μετά τις αρχικές προσπάθειες για κινητά τηλέφωνα / κομπιούτερ περί τα μέσα του ’70, από το 1983 τα κινητά έγιναν προσβάσιμα σε πιο πολλούς ανθρώπους και μέσα στη δεκαετία του ’90 τα κινητά εξελίχθηκαν τεχνικά αλλά εκλογικεύθηκαν και οι τιμές τους. Κάπου προς τα τέλη του ’90 απέκτησα κι εγώ το πρώτο μου κινητό τηλέφωνο. Αργότερα, όπως σχεδόν όλοι, απέκτησα smartphone.

Τώρα ήρθε η Τεχνητή Νοημοσύνη. Άντε να βρεις άκρη, άσε που συνεχώς εξελίσσεται. Κάπου φοβάσαι – αν καταφέρεις να την χρησιμοποιήσεις – μήπως σε χρησιμοποιεί και αυτή… Τώρα π.χ. μου έρχονται συνεχώς «πληροφορίες» αφού έμαθαν (πως άραγε?) ότι είχα ενδιαφέρον για κάτι και έκανα μία αγορά. Δεν μας έφταναν τα (Αντι) Κοινωνικά Δίκτυα…