Η Άρτα γέννησε έναν λεβέντη και έντιμο άνθρωπο, και το Χαλάνδρι, η Ελλάδα, η Κύπρος, ο Ελληνισμός έχασαν έναν σημαντικό Έλληνα. Ο Δημήτρης Τραπεζιώτης πέθανε ξαφνικά σε ηλικία 56 ετών, την Τετάρτη 15 του Απριλίου. Το έμαθα την επόμενη.
Οι Αγγλοσάξονες έχουν μια φράση: “larger than life,” ναι, τέτοιος ήταν ο Τραπεζιώτης. Και σκάλισε αγάπη για την Ελλάδα.
Ήταν δημόσιος υπάλληλος στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας –στους χώρους του πρώην Καπνεργοστασίου–, ασχολήθηκε με τα κοινά στο Χαλάνδρι και ήταν, επί σειρά ετών, πρόεδρος του Ινστιτούτου Έρευνας και Μελέτης Θουκυδίδης. Σωστότερα, ήταν ο ένας από τους δύο επιθεωρητές (ο άλλος είναι ο Χρήστος Σπηλιωτόπουλος) της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας (ΕΑΔ) που δικάζονταν για παράβαση καθήκοντος, σχετικά με τη σύμβαση 717/2014. Την είδηση αυτή έφερε στην επιφάνεια η Πανελλήνια Ομοσπονδία ΕΜΔΥΔΑΣ. Με απλά λόγια, μετά το τραγικό δυστύχημα/έγκλημα των Τεμπών, “έπρεπε να υπάρξουν” μερικά εξιλαστήρια θύματα.
Η ανακοίνωση της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ στις 17 Απριλίου –μετά την ανακοίνωση του θανάτου του– τονίζει μεταξύ άλλων: «Ο συνάδελφoς μας πρόσφατα, βρέθηκε στο στόχαστρο μιας άδικης δίωξης για “παράβαση καθήκοντος”, όπως αναλυτικά αναφέραμε στην από 21/1/2026 ανακοίνωση μας με τίτλο: “Συμπαράσταση στους συναδέλφους μας της ΕΑΔ, όχι στη λογική των εξιλαστήριων θυμάτων” για τη Σύμβαση 717 του ΟΣΕ, τη στιγμή που εγκαίρως και αναλυτικά είχαν αναδείξει με Έκθεση τους, όλα τα προβλήματα της εν λόγω Σύμβασης».
«Οι κατηγορίες που αντιμετώπιζε σχετίζονταν με παραλείψεις στη διαδικασία ελέγχου και τη μη απόδοση ευθυνών για τις καθυστερήσεις στην υλοποίηση του έργου», θα γράψει το Βήμα. (Δηλαδή του Έργου/Σύμβασης 717/2014: «Ανάταξη και αναβάθμιση των συστημάτων ασφαλείας του άξονα Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Προμαχώνας».) Στην τελευταία δικάσιμο για την υπόθεση πλημμελήματος δεν είχε παραστεί, και ο συνήγορός του επικαλέστηκε προβλήματα υγείας. Στις αρχές Νοεμβρίου του 2025, 31 συγγενείς θυμάτων των Τεμπών ζητούσαν οι δύο επιθεωρητές της ΕΑΔ να κατηγορηθούν για κακούργημα. Έτσι, εξ ορισμού, ο Δημήτρης Τραπεζιώτης βρέθηκε σε κατάσταση έντονου στρες τους τελευταίους μήνες. Άνθρωπος με ήθος, με γνώση των ιστορικών συνθηκών, μέσα από τις οποίες δημιουργήθηκε η χώρα, και το βαθύ ίχνος των τραγικωκωμικών παθογενειών που απορρέουν από αυτές, με έκτακτο χιούμορ και με αγάπη για την πατρίδα. Ο συγγραφέας Γιώργος Κουτσαντώνης θα σημειώσει ακριβώς για αυτόν στο Facebook: «Γνώριζε πολύ καλά, με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, όλες τις παθογένειες του ελληνικού κράτους, τη συστημική διαφθορά που μαστίζει το πολιτικό σύστημα και μοιραζόταν αυτή την πραγματικότητα με όσους εμπιστευόταν».
Ήταν και φίλος για χρόνια. Θυμάμαι πολλά από τα λόγια του, την περίοδο που έμεινα στην Ελλάδα. Έξυπνος Έλληνας, αγαθός, συμπαθέστατος, γενναιόδωρος, πατριώτης, και πάντα ήξερε πού βρίσκεται και η καλύτερη ταβέρνα. Έτρεφε μεγάλο σεβασμό για την Ορθοδοξία και θεωρούσε, σωστά, ότι έπαιξε και αυτή έναν ρόλο στην απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό. Επίσης θεωρούσε, σωστά, τους Κολοκοτρώνη και Κονδύλη συνεχιστές του Θουκυδίδη!
Ενδιαφερόταν για τα κοινά και οργάνωνε εκδηλώσεις και διαδικτυακές διαλέξεις, στις οποίες φιλοξένησε μερικούς από τους σπουδαιότερους Έλληνες διανοούμενους, συγγραφείς, αναλυτές, στρατιωτικούς, δημοσιογράφους. Εκδηλώσεις για τα εθνικά θέματα, τη στρατιωτική ισχύ, τη φιλοσοφία, την ιστορία και τον πολιτισμό. Πέρασαν από αυτές άνθρωποι όπως: ο συγγραφέας Κώστας Χατζηαντωνίου, ο καθηγητής και Οθωμανολόγος Δημήτρης Σταθακόπουλος, ο πολιτικός Δημήτρης Μάρδας, ο αντιστράτηγος Παναγιώτης Γκαρτζονίκας, η καθηγήτρια Μαριάννα Χαρουντάκη (ήταν η τελευταία του καλεσμένη), ο τέως πρύτανης Γιώργος Κοντογιώργης, ο podcaster/δημοσιογράφος Γιάννης Χαραλαμπίδης, ο ευπατρίδης της ΕΡΤ Θάνος Χούπης, ο “πρώην αριστερός και νυν δεξιός” Γιώργος Καραμπελιάς, ο καθηγητής Μελέτης Μελετόπουλος, ο δημοσιογράφος Ζαν Κοέν, ο αναλυτής Βασίλης Σιταράς, ο λόγιος και δοκιμιογράφος Σπύρος Κουτρούλης, ο καθηγητής και αναλυτής Διονύσης Τσιριγώτης, ο ερευνητής Νίκος Ντάσιος, ο πολυπράγμων Δημοσθένης Δαββέτας, και πολλοί άλλοι αξιόλογοι.
Μου έκανε την τιμή και με είχε καλέσει τρεις φορές, και μιλήσαμε για: 1) τον Κ. Καστοριάδη, 2) την Αμερική, και 3) το πώς η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσει την Τουρκία. Ο τίτλος της διάλεξης/συζήτησης αυτής ήταν «Η Τουρκία και η λογική του πρώτου πλήγματος», δηλαδή, να αμυνθείς επιτιθέμενος. Η εκδήλωση αυτή οργανώθηκε πριν τέσσερις περίπου μήνες. Θυμάμαι καλά πως, όταν τελείωσε η ζωντανή μας εκπομπή και η εγγραφή της, μου επεσήμανε με νόημα, στη χαλαρή ιδιωτική συζήτηση που κάναμε μετά οι δύο μας: «να αποφύγεις πάντως να πας στην Τουρκία γιατί η ΜΙΤ παρακολουθεί τα πάντα, και δεν θα το είχαν σε τίποτα οι Τούρκοι να σε βάλουν φυλακή για μια εβδομάδα, για να σου σπάσουν τον τσαμπουκά». Ήταν η εποχή που φούσκωνε η υπόθεση εναντίον του για παράβαση καθήκοντος, όπως προείπαμε. Ποτέ δεν μου ανέφερε κάτι για την υπόθεση αυτή. Αλλά τούτες οι κουβέντες του σε μένα, ίσως τώρα, να μπορούν να κατανοηθούν αλλιώς για τα όσα βίωνε ο ίδιος.
Έχει έναν γιο που είναι σε μικρή ηλικία και σύζυγο. Άραγε να ζει η μάνα του; Ο πατέρας του; Δεν το γνωρίζω. Αν ζουν, ο πόνος τους θα είναι σαν μαχαιριά. Τρόπον τινά, οι παθογένειες του ελληνικού κράτους που τόσο καλά γνώριζε ο Τραπεζιώτης –και όσο μπόρεσε πολέμησε– έγιναν τελικά καρφιά στο φέρετρο του.
Είναι κάτι που δεν το χωρά ο νους, και κρίμα πραγματικά που στη δύστυχη Ελλάδα που παραπατάει και καταρρέει, τόσοι πολλοί άνθρωποι να πεθαίνουν τόσο νέοι. Η πολιτική ελίτ βρίσκεται σε ατονία και είναι ηθικά ρηχή. Και ένας ευπατρίδης με φιλότιμο να φεύγει έτσι, είναι μια ανεπούλωτη πληγή. Η Ελλάδα, δυστυχώς, σκοτώνει τα παιδιά της και υπονομεύει την κληρονομιά της. Στα 57 αθώα θύματα του δυστυχήματος των Τεμπών πρέπει να προστεθεί και ο Δημήτρης Τραπεζιώτης, ακόμη και αν αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα υγείας, δεν μπορεί παρά η δίωξη αυτή να αποτέλεσε το έσχατο knock out χτύπημα που έφερε sudden death. Και έχασε τη ζωή του, χωρίς να προλάβει να υπερασπιστεί τον εαυτό του στο δικαστήριο.
Η κηδεία του ετελέσθη στον ιερό ναό του Παντοκράτορος στην Άρτα, και η σορός του ετάφη το Σάββατο 18 Απριλίου 2026. Θα αφήσω εδώ μια φράση μου, εμπνευσμένη από τον Jürgen Habermas: “In the public sphere, memory becomes a form of immortality”.