Χθες βράδυ δοκίμασα μία συναρπαστική εμπειρία.

Βρέθηκα στην γιορτή της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών, για τα 100 τεύχη του περιοδικού της "Αλέφ".

Η οργάνωση και η εκτέλεση της εκδήλωσης ήταν τέτοιου επιπέδου, που νομίζω ότι θα πρέπει να διδαχθούν για να αποτελέσουν υπόδειγμα. Διότι, ενώ μίλησαν δεκάδες, ουδείς ξέφυγε από τον χρόνο αλλά και από κανέναν σχεδόν δεν άκουγες κλισέ ή στερεότυπα.

Δεν έχω επίσης ξανακούσει ωραιότερα ελληνικά.

Από την άλλη, αισθάνθηκα ότι βρίσκομαι στο κέντρο του Δυτικού Πολιτισμού.

Έτσι, από ανθρώπους που αισθάνονται ότι οι φίλοι τους, οι συγγενείς τους, οι άνθρωποί τους αλλά ίσως και οι ίδιοι, μετά το φοβερό έγκλημα της 7ης Οκρωβρίου, βρίσκονται σε κίνδυνο, δεν άκουσα ΟΥΤΕ ΜΙΑ λέξη μίσους.

Αυτό είναι θαύμα του πολιτισμού.

Ήταν όμως ταυτόχρονα και η πιο αποστομωτική απάντηση - πάλι του πολιτισμού - στους συμπολίτες μας φασίστες και αριστερούς όλων των αποχρώσεων, οι οποίοι το καλοκαίρι κυνηγούσαν εβραίους τουρίστες για λόγους ταυτότητας, ως τυπικοί ρατσιστές.

Και θα τελειώσω με το πιο "ακραίο" που ακούστηκε, το ακραιφνώς "αρεντικό": - "Όρος για την ύπαρξη είναι η συνύπαρξη".

(Για να ζηλέψει και η φίλη μου Βάνα Νικολαΐδου-Κυριανίδου!).

Ήταν τελικά ένα μάθημα πολιτισμού, δημοκρατικού ήθους και υψηλής αισθητικής.

Ευχαριστώ τον Victor Eliezer για την πρόσκληση.

Παρακαλώ να την επαναλάβει!