Υπάρχει ένα είδος πονηριάς, που απαντάει στην ιδιότητα του θνητού και στο σύντομο του βίου μας.

Ξέρουμε δηλαδή ότι τα καλύτερα βιβλία είναι αυτά που δεν διαβάσαμε ακόμη. Και ίσως δεν πρόκειται να διαβάσουμε.(Προσωπικά έχω εξαπατήσει τον εαυτό μου για το αντίθετο. Ότι δηλαδή τα καλύτερα είναι αυτά που διάβασα και θα ξαναδιαβάσω! Αυταπάτες, που λέει και ο Τσίπρας....).

Και με την πονηριά μας, προσπαθούμε να μάθουμε ό,τι μπορούμε, αφού ξέρουμε ότι δεν θα τα διαβάσουμε όλα.

Π.χ., αν παρακολουθήσεις μία τρίωρη συνέντευξη ενός συγγραφέα για το βιβλίο του, ξέρεις ότι έμαθες αρκετά και συχνά πας παρακάτω.

Σήμερα λοιπόν σπίτι μου συνέβη το αντίστροφο, αμέσως μόλις τέλειωσε η τρίτη στη σειρά συνέχεια της συνέντευξης του Δημήτρη Κούρκουλα για τον Λίβανο στον ΣΚΑΙ, με αφορμή και την έκδοση βιβλίου του, «Λίβανος. Μια ξεχωριστή χώρα»

Ήταν τόσο συναρπαστική η αφήγηση - την άκουγα πηγαίνοντας με τα πόδια από το σπίτι στο κέντρο της Αθήνας - ώστε μόλις τέλειωσε, η πρώτη τηλεφωνική εντολή που δέχτηκα από το σπίτι, όπου επίσης άκουγαν την εκπομπή, ήταν:

-Μόλις φτάσεις, να πάρεις το βιβλίο του Δημήτρη Κούρκουλα!

Απόδειξη ότι μπορεί να συμβεί και το αντίθετο από αυτό που προανέφερα: Υπάρχουν δηλαδή βιβλία για τα οποία, όσο περισσότερα μαθαίνεις, τόσο περισσότερο να θέλεις να τα διαβάσεις...

Θα έλεγα τέλος πως το βιβλίο του Δ. Κούρκουλα είναι σαν να γράφτηκε για να δώσει απάντηση σε μία ποιητική νύξη που εκμυστηρεύτηκε ότι του έγινε για τον Λίβανο: Ότι "ο Λίβανος είναι μια ανάμνηση που κάποιοι δεν θέλουν να αφήσουν να σβήσει".

Διότι, αν κατάλαβα καλά, αυτό που περιγράφει ο Δημήτρης Κούρκουλας είναι πως ο Λίβανος, ως μία "ανθρώπινη υπόθεση", δεν έχει μόνον παρελθόν. Διότι έχει την ικανότητα για μία νέα αρχή και για το θαύμα του ανθρώπινου απροσδόκητου. Άρα δεν τέλειωσε, για να είναι ανάμνηση. Έχει και μέλλον.

ΥΓ: Υπάρχει και το "εργαλειακά" χρήσιμον του πράγματος: Ακούγοντας τον Δημήτρη Κούρκουλα, μπόρεσα να καταλάβω καλύτερα, τι είναι και αυτό που συμβαίνει σήμερα στην περιοχή.

Πόσο μάλλον, διαβάζοντας το βιβλίο.