Η εισαγωγή Ν. Χριστοδουλίδη είναι εύστοχη: «Όλοι (στη σύνοδο κορυφής), συμφωνήσαμε ότι όταν απειλείται η κυριαρχία ενός κράτους μέλους, η απάντηση δεν είναι ένα ερώτημα «αν», αλλά «πόσο γρήγορα». Επομένως, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να βασιζόμαστε σε ad hoc ρυθμίσεις. Το άρθρο 42.7 (της Συνθήκης της Λισσαβώνας) πρέπει να εφαρμοστεί μέσω ενός σαφούς εγχειριδίου που διασφαλίζει ότι η ΕΕ ενεργεί ως αξιόπιστος εγγυητής ασφάλειας».
• Το επόμενο βήμα: « Άσκηση προσομοίωσης σε τρεις φάσεις, με βάση θεωρητικό σενάριο ενεργοποίησης της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής της ΕΕ (Άρθρο 42.7), τον Μάιο στις Βρυξέλλες, με τη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κρατών - μελών της και πρεσβειών. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή αναμένεται να διαμορφώσει ένα «playbook» ενεργοποίησης, το οποίο θα λειτουργεί ως εργαλείο διαδικασιών και όχι ως δεσμευτικό τελικό κείμενο». (Πηγή: ρεπορτάζ, ΚΥΠΕ, 24/4).
• Ο ΝΧρ μια ημέρα πριν από την σύνοδο κορυφής της Αγίας Νάπας «συνέδεσε το άρθρο 42.7 με την πρόσφατη εμπειρία της Κύπρου, ύστερα από πλήγμα drone σε βρετανική βάση στο νότιο τμήμα του νησιού». (Πηγή, συνέντευξη στο Associated Press, 23/4).
Όμως,
Η Κύπρος δεν είναι Λουξεμβούργο, ή Αυστρία, ώστε να συζητά τη φράση «σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης εναντίον εταίρου τους». Η Κύπρος υφίσταται κατοχή του 37% του εδάφους της, άρα δεν ανήκει στην «περίπτωση» μιας μελλοντικής «ένοπλης επίθεσης». Ασφαλώς όλα τα πιο πάνω, δεν έχουν σχέση με ένα drone, πέραν του γεγονότος ότι δεν έχει ακόμα διερευνηθεί το ζήτημα της χώρας ή του χώρου εκτόξευσής του.
• Το άρθρο 42,7 της Συνθήκης της Λισσαβώνας γράφτηκε το 2002 ειδικά για την Κύπρο (συντάκτης του ο καθηγητής Παν. Ιωακειμίδης), πέρασε στη Συνθήκη της Λισαβόνας το 2009 και συνιστά ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο στο κεφάλαιο «ασφάλεια» στη διαδικασία συνολικής επίλυσης του κυπριακού.
• Οι αναφορές ΝΧρ για ένα drone, εκ πρώτης όψεως, ηχούν παράξενα. Πώς γίνεται ο ηγέτης μιας χώρας που υφίσταται κατοχή, να μιλά μόνο για το drone στο Ακρωτήρι; Η παράλειψη αυτή δεν είναι καθόλου αθώα. Η Λευκωσία, αποφεύγοντας να αξιοποιήσει τα χαρτιά που έχει στα χέρια της, αφήνει την συμμετοχή στην ΕΕ να εξελίσσεται σε «καταλύτη» της στασιμότητας. Ο ΝΧρ ασπαζόταν τη θεωρία Τ. Παπαδόπουλου περί «πρόκληση κόστους στην Τουρκία», προσέφευγε κάθε τόσο στα Συμβούλια και ζητούσε κυρώσεις, δεν κέρδισε απολύτως τίποτε, αν και το γνώριζε αυτό από πριν. Τώρα μιλά για το άρθρο 42,7 αλλά (σταθερά) ερήμην του κυπριακού. Γνωρίζει ότι με σοβαρή εργασία μπορεί να προκύψει επιτυχία-όμως δεν θέλει, δεν τον απασχολεί το ζήτημα. Τι θα μπορούσε; Διαμορφώνονται κύκλοι για πολιτικές ασφαλείας στην Ευρώπη. Υπό προϋποθέσεις, η Κύπρος θα μπορούσε να στηρίξει έναν κύκλο με αντάλλαγμα την συνολική επίλυση, βασισμένη στα κείμενα των ΗΕ (30/6/17). Σε αυτή την πολιτική διεκδίκηση, ένα «νέο, πολυμερές και στιβαρό σύστημα ασφαλείας», κατά την φράση Γκουτέρες, μπορεί να συγκροτηθεί, με επίκεντρο το σχήμα «ΕΕ/ΟΗΕ» και χώρες της ΕΕ με ειδικό βάρος, όπως Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία.
• Οι δηλώσεις ΝΧρ («όταν απειλείται η κυριαρχία ενός κράτους μέλους») γίνονται, ενώ τρία βήματα από την Αγία Νάπα είναι η Αμμόχωστος (το «όταν» δεν του ξέφυγε, αυτός είναι). Όλα στην υπηρεσία του εφήμερου, διαχείριση της παρούσας κατάστασης πραγμάτων, την ίδια στιγμή που οι αποστάσεις μεγαλώνουν και το κυπριακό διολισθαίνει ολοένα και βαθύτερα στο βάλτο