Είναι πλέον εμφανές και καταγράφεται εμπειρικά, ότι η παγκοσμιοποίηση με τον τρόπο, που προωθείται χωρίς να ελέγχονται οι παρενέργειες της, διαμορφώνει συνθήκες για δομικών διαστάσεων αλλαγές στην κοινωνική δυναμική, οι οποίες οδηγούν στην δημιουργία των προϋποθέσεων για την οικοδόμηση διαφορετικής πραγματικότητας σε όλα τα πεδία βίωσης της από τον άνθρωπο.
Στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης μετατρέπεται η παγκόσμια κοινότητα σε μια αλληλοεξαρτώμενη επικράτεια στους διάφορους τομείς δραστηριοποίησης, όπως είναι ο οικονομικός, ο πολιτικός, ο πολιτισμικός και βιώνεται ως ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων, ανθρώπων και κοινωνικών προτύπων με την αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας και της κοινωνίας του θεάματος.
Στο κοινωνικό πεδίο η παγκοσμιοποίηση δεν προσεγγίζεται από τους πολίτες με εργαλείο την ορθολογική σκέψη και την διαμόρφωση άποψης και θέσης, που στηρίζονται στην σφαιρική και σε βάθος ενημέρωση για την δυναμική, που αναπτύσσεται σε πλανητικό επίπεδο και τις επιπτώσεις στις τοπικές κοινωνίες στους διάφορους τομείς δραστηριοποίησης τους, από τον πολιτικό και τον οικονομικό μέχρι τον εργασιακό και τον πολιτισμικό.
Ιδιαιτέρως στον τομέα του πολιτισμού η ταυτότητα των κοινωνιών, την οποία διαμόρφωσαν στην ιστορική τους διαδρομή στο πλαίσιο της παραγωγής αξιών με αφετηρία την συμβίωση των πολιτών και τις δημιουργούμενες ανάγκες, αναιρείται στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, διότι δεν γίνεται διαπολιτισμική προσέγγιση και όσμωση. Αυτή η λειτουργία υποκαθίσταται από την διοχέτευση προτύπων με σημείο αναφοράς την κοινωνία του θεάματος (κυρίαρχη είναι η εικονική εκδοχή της πραγματικότητας, στην οποία το θέαμα προσδίδει νόημα στην ζωή σε συνδυασμό με την εντύπωση, που προκαλεί) και τον μονοδιάστατο υλικό ευδαιμονισμό.
Το κοινωνικό και το ανθρώπινο συμφέρον έχουν υποκατασταθεί από το συστημικό (βασικός προσανατολισμός είναι η λειτουργικότητα και οικονομική απόδοση των κοινωνικών συστημάτων). Οι πολίτες έχουν εργαλειοποιηθεί και λειτουργούν πλέον ως διεκπεραιωτές κοινωνικών ρόλων (π.χ. εργαζόμενος, καταναλωτής, σύζυγος, γονέας, ψηφοφόρος κ.λ.π.), οι οποίοι οριοθετούνται από το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης και λειτουργίας και τις συνθήκες, που διαμορφώνονται στην βιωνόμενη καθημερινότητα.
Στα σύγχρονα μαζοποιημένα μεγάλα αστικά κέντρα η συμβίωση των ανθρώπων δεν παράγει κοινωνικές αξίες. Γειτονιές πλέον δεν υπάρχουν, αφού οι γείτονες συχνά δεν γνωρίζονται. Αυτές οι συνθήκες διαμορφώνουν το κατάλληλο υπόστρωμα για την καλλιέργεια προτύπων, τα οποία δεν υπηρετούν την ανθρώπινη οντότητα αλλά την αναπαραγωγή της οπτικής, που κυριαρχεί στις κοινωνίες χωρίς συνεκτικές αξίες και ανάλογη προοπτική ακόμη και σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης.
Για αυτό αυξάνονται τα φαινόμενα βίας και γενικότερα παραβατικής συμπεριφοράς τόσο στους νέους όσο και στις οικογένειες. Η συρρίκνωση της κοινωνικής συνοχής αποκτά επικίνδυνες διαστάσεις. Αυτό γίνεται πολύ ισχυρός αποσταθεροποιητικός παράγων, αν ληφθούν υπόψη και οι συνθήκες έντονης ξενοφοβίας και ρατσισμού με αφετηρία την αύξηση της μαζικής μετακίνησης πληθυσμών από τις φτωχές χώρες του Νότου προς τις πλούσιες χώρες του Βορρά. Και αυτό συμβαίνει, αν και προωθείται η ελεύθερη διακίνηση ανθρώπων στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης.
Βέβαια στην ιστορική διαδρομή των κοινωνιών οικοδομήθηκε ως βασικός πυλώνας η οπτική της εθνικής κοινωνικής ταυτότητας και του ανάλογου συμφέροντος, τα οποία στις σύγχρονες συνθήκες αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασης των κοινωνιών στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης και των επιπτώσεων της στην παγκόσμια κοινότητα ήδη σταδιακά αναιρούνται στο πολιτισμικό πεδίο με την μαζική διοχέτευση ανάλογων προτύπων σε συνδυασμό με την μη παραγωγή αξιών στις τοπικές κοινωνίες.
Η αντιφατική πραγματικότητα, που διαμορφώνεται με αυτά τα δεδομένα (της μη παραγωγής αξιών με σημείο αναφοράς το ανθρώπινο και το κοινωνικό συμφέρον και της υποκατάστασης τους με πρότυπα, που προωθούν τον μονοδιάστατο ατομικό υλικό ευδαιμονισμό), δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ευδοκίμηση της διαφθοράς (π.χ. σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ κ.λ.π.) και την συρρίκνωση της δημοκρατικής λειτουργίας, είτε με την στροφή των πολιτών προς την ακροδεξιά και γενικότερα απολυταρχικά καθεστώτα (π.χ. Ρωσία, Τουρκία, Κίνα και ευρωπαϊκές χώρες κ.λ.π.) είτε με την αποστασιοποίηση από την πολιτική (π.χ. πολύ χαμηλό ποσοστό του εκλογικού σώματος συμμετέχει στις εκλογές).
Η κοινωνική δυναμική, που αναπτύσσεται στις συνθήκες της παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας και της μη λειτουργίας των πολιτών ως ατομικών και συλλογικών υποκειμένων, τα οποία οριοθετούν την κοινωνική πορεία προς το μέλλον σε συνεργασία με το πολιτικό σύστημα, συμβάλλει στην δημιουργία μη ελεγχόμενων συνθηκών τόσο στην πολιτική λειτουργία όσο και στην κοινωνική καθημερινότητα, διότι σε μεγάλο βαθμό βιώνεται στο πλαίσιο της εικονικής της εκδοχής στο διαδίκτυο κυρίως από τις νεότερες γενιές, ενώ παράλληλα ο χρόνος εξαντλείται στην διεκπεραίωση κοινωνικών ρόλων.
Ταυτοχρόνως η συνεχώς αυξανόμενη πολυπλοκότητα της βιωνόμενης από τους πολίτες πραγματικότητας σε συνδυασμό με την αδυναμία προσέγγισης και ανάλυσης της στο ατομικό επίπεδο, επειδή είναι βασική προϋπόθεση η διεπιστημονική πολυδιάστατη μελέτη της σε συνθήκες ταχύτατης εξέλιξης, διαμορφώνουν ένα μίγμα παραμέτρων, οι οποίες δεν διευκολύνουν την πολιτική ενεργοποίηση των πολιτών με γνώση των επιπτώσεων των επιλογών τους. Δεν είναι τυχαία η άνοδος των κομμάτων της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και γενικότερα απολυταρχικών καθεστώτων παγκοσμίως, τα οποία εξιδανικεύουν το μέλλον στις πολιτικές τους επαγγελίες και ηθικολογούν ως προς τις προθέσεις τους για τους απλούς πολίτες.
Πολύ επικίνδυνο επίσης είναι, ότι ο άνθρωπος εργαλειοποιεί τον εαυτό του στο πλαίσιο του συστήματος κοινωνικής οργάνωσης και λειτουργίας, με αποτέλεσμα να αποδυναμώνει την προοπτική ενεργοποίησης του ως ατομικού και συλλογικού υποκειμένου, το οποίο αξιοποιεί την ορθολογική σκέψη και την επιστημονική γνώση για την οικοδόμηση βιώσιμων και με προοπτική ισορροπιών τόσο στην κοινωνική δυναμική όσο και στο φυσικό περιβάλλον.
Για να αποκατασταθεί λειτουργική και βιώσιμη ισορροπία μεταξύ της κοινωνικής δυναμικής και της παγκοσμιοποίησης πρέπει να αρθούν όλες οι ανισορροπίες, που παράγονται από τις μη ελεγχόμενες εξελίξεις και ταυτοχρόνως η παγκόσμια κοινότητα να δημιουργήσει ένα σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης, το οποίο υπηρετεί το ανθρώπινο και το κοινωνικό συμφέρον σε συνθήκες ειρήνης και χωρίς ανισότητες τόσο στο εσωτερικό των κοινωνιών όσο και μεταξύ τους.
Βασική επίσης προϋπόθεση είναι η πραγματοποίηση των αλλαγών σε λειτουργικό χρόνο. Αυτό σημαίνει άμεση ενεργοποίηση τόσο του πολιτικού συστήματος όσο και της κοινωνίας πολιτών.