Η Κοβέσι μου θύμισε την Μέρκελ το 2015. Η Ευρωπαία εισαγγελέας τώρα και η ισχυρή καγκελάριος πριν 11 χρόνια με βοηθούν αμφότερες να εμπεδώσω το κατά τη γνώμη μου κύριο πρόβλημα της χώρας μας, την διαφθορά, τον νεποτισμό, την κατάχρηση εξουσίας, την ανοχή στα καρτέλ, το ρουσφέτι και την αναξιοκρατία που την καθιστούν ουραγό στην Ευρώπη στην οικονομία και πρωταθλητή στη διαφθορά.
Και αυτή η ντροπή δεν αλλάζει είτε φοράμε περικεφαλαία, είτε το παλιό γυμνασιακό πηλίκιο με τη σοφή γλαύκα. Οχι γιατί δεν υπάρχει διαφθορά στα άλλα κράτη μέλη, αλλά γιατί εδώ είμαστε πρωταθλητές. Και αυτό το πληρώνουν οι πάντα ευκολόπιστοι και πάντα προδομένοι, που περιμένουν τα ψίχουλα και τα επιδόματα για να ψηφίσουν ξανά τον άνθρωπό τους, αδιαφορώντας αν εμπλέκεται ή όχι σε σκάνδαλα -αν δεν τον θεωρούν και μάγκα επειδή ακριβώς εμπλέκεται.
Γιατί λοιπόν θυμήθηκα την Μέρκελ; Γιατί έχω καθαρό στο μυαλό μου την ανακούφιση των Ευρωπαίων με τον ερχομό του ΣΥΡΙΖΑ. Πίστευαν ότι θα τελείωνε το πάρτι που χρεοκόπησε τη χώρα και ναρκοθέτησε την ίδια την ΕΕ και ήταν πρόθυμοι να συμβάλλουν σε ένα συμβιβασμό. Αυτοί θα διευκόλυναν τη ρύθμιση του χρέους και εμείς θα υλοποιούσαμε επιτέλους τη νέα μεταπολίτευση που θα απέτρεπε νέες χρεοκοπίες.
Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε καθόλου καλά με τη λεγόμενη σκληρή διαπραγμάτευση που έβαλε στο περιθώριο την απαλλαγή της χώρας από τις φαμίλιες, τα ρουσφέτια και τη διαφθορά και επικεντρώθηκε μόνο στην οικονομία. Αυτό νομίζω σχετίζεται με ιδεολογικές αγκυλώσεις της Αριστεράς, την ανοχή της στα ρουσφέτια, τον οικονομισμό της να ζητάει συνεχώς περισσότερα, στον εμφυλιοπολεμικό ριζοσπαστισμό της που παιάνιζε τον άθλο του Μπεζεντάκου, ενώ τη λίστα Λαγκάρντ την πέταξε στα σκουπίδια. Τον Μπεζεντάκο, που σημειωτέον, εδώ έγινε τραγούδι με την απόδρασή του. Διέφυγε μετά στην ΕΣΣΔ και εκκαθαρίστηκε επί Στάλιν. Το τέλος του λίγοι το ξέρουν.
Πάρτι, χρεοκοπία, μνημόνια, ΣΥΡΙΖΑ, μνημόνιο, ΝΔ, νέο πάρτι…
Δεν μπορώ να προβλέψω τι θα ακολουθήσει.
Το μόνο που μπορώ να κάνω στα 71 μου είναι να αναπολήσω το ΚΚΕ Εσωτερικού και την μεταπολιτευτική πολιτική του να αξιοποιηθεί η αντιδικτατορική ενότητα για να φτιάξουμε συναινετικά μια κανονική δημοκρατία. Με ρουσφέτια και διχαστικά χρονοντούλαπα κανονική χώρα αποδείχτηκε πως δεν φτιάχνεται.
Ούτε και με συνθήματα «go home Μέρκελ» ή «go home Κοβέσι» που παρά τα φαινόμενα μας ενώνουν στον αυτοκαταστροφικό διχασμό μας.