Ήταν το μακρινό 1979 όταν οι δημοκρατικοί πολίτες της Ευρώπης - και όχι μόνον - βγήκαν στους δρόμους να γιορτάσουν την ανατροπή της προκλητικής μοναρχίας του αυτοκράτορα του Ιράν Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί. Μπροστάρηδες στις διαδηλώσεις, όπως πάντα, οι φοιτητές της Ευρώπης που μετέτρεψαν τις πλατείες και τους δρόμους των πόλεων σε ένα ξέφρενο πανηγύρι.

Είχαν περάσει ήδη τέσσερα χρόνια από την ήττα και την αποχώρηση των Αμερικανών από το Βιετνάμ και η ανατροπή του Σάχη ερχόταν την κατάλληλη στιγμή να αναζωπυρώσει ένα ενθουσιώδες κίνημα νίκης και ελευθερίας. Στα επαναστατικά μάτια της νεολαίας ήταν ένα ακόμα βήμα προς τον Σοσιαλισμό που πλησίαζε νομοτελειακά.

Λίγοι ήταν αυτοί που στάθηκαν σε ορισμένες «λεπτομέρειες» ή διερωτήθηκαν από τότε για κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, τι καθεστώς θα διαδεχόταν τον ανατραπέντα Σάχη και πώς θα μπορούσε να οικοδομηθεί ένα δημοκρατικό πολίτευμα αντάξιο της ιστορίας και του πολιτισμού μιας χώρας όπως το Ιράν; Ερωτήματα που αποδείχτηκαν πολύ σημαντικά στην πορεία αλλά η επαναστατική ορμή είχε πάρει ήδη τον «ιερό» της δρόμο.

Άλλωστε, τα πλακάτ με τις φωτογραφίες του Αγιατολάχ Χομεϊνί είχαν κάνει συχνά πυκνά την εμφάνισή τους στις συγκεντρώσεις με καθολική σχεδόν αποδοχή. Τραγική σύμπτωση της ιστορίας ήταν και το γεγονός ότι ο Χομεϊνί επέστρεψε από το Παρίσι, την «πόλη του φωτός» όπου ζούσε εξόριστος, την 1η Φεβρουαρίου 1979 στην Τεχεράνη για να ηγηθεί της Ιρανικής Επανάστασης που βύθισε τη χώρα στο θεοκρατικό σκοτάδι.

Στο μεταξύ, η «Άνοιξη της Πράγας» είχε ήδη πολλαπλασιάσει τα ερωτήματα για τον υπαρκτό σοσιαλισμό θολώνοντας την εικόνα του σε ένα μέρος τουλάχιστον του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος αλλά και στη χώρα μας, με το ΚΚΕ να οδηγείται στη διάσπαση. Η βίαιη καταστολή της «Άνοιξης της Πράγας» το 1968 στο όνομα της υπεράσπισης δήθεν του σοσιαλισμού από την ιμπεριαλιστική επιβουλή αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για τη Σοβιετική κυριαρχία.

Διαβάστε τη συνέχεια

Πηγή: liberal.gr