Η ιστορία της εγκαθίδρυσης του θεοκρατικού καθεστώτος στο Ιράν ξεκίνησε, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, από τη Γαλλία, την πατρίδα της φιλελεύθερης δημοκρατίας, το 1979. Από εκεί καθοδήγησε το τελευταίο στάδιο της προετοιμασίας της «επανάστασής» του ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί και από εκεί πέταξε για την Τεχεράνη μετά την ανατροπή του Σάχη για να αναλάβει την εξουσία. Η Γαλλία ζούσε ακόμα στον απόηχο του Μάη του ‘68 αλλά και της ήττας των Αμερικανών στο Βιετνάμ, τον Απρίλη του ‘75. Η ανατροπή του Σάχη έγινε δεκτή στο Παρίσι με πανηγυρισμούς και διαδηλώσεις του φοιτητικού κινήματος και της Αριστεράς, ως μια ακόμα μεγάλη αντιιμπεριαλιστική νίκη.
Το αντιιμπεριαλιστικό αυτό πλαίσιο εξακολουθεί προφανώς να ισχύει για το ΚΚΕ και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς στη χώρα μας που διαδήλωσαν και εκφράστηκαν, άμεσα ή έμμεσα, υπέρ του θεοκρατικού καθεστώτος παρά το γεγονός ότι ακόμα και το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράν πανηγύρισε για την εξόντωση του Αλί Χαμενεΐ. Κι όλα αυτά μερικές μόλις μέρες μετά την αιματηρή καταστολή του δυναμικού αντικαθεστωτικού κινήματος που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες, νέους κυρίως, πολίτες που πλημμύρισαν επί μέρες στους δρόμους των πόλεων. Η συμμαχία των παγκόσμιων δυνάμεων του σκοταδισμού και του αυταρχισμού εξακολουθεί να είναι, για τις ακραίες φωνές κάθε χρώματος, ιδεολογικά πιο θελκτική από τη φιλελεύθερη Δυτική δημοκρατία.
Ο αλλοπρόσαλλος Τραμπ βάλθηκε να κερδίσει φέτος το Νόμπελ του πολέμου. Προσδεμένος στο άρμα του Νετανιάχου προχώρησε σε μια ακόμα επίδειξη περιφρόνησης προς τον ΟΗΕ και τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου. Με πρόσχημα την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν, λες και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους από ανάλογες επιχειρήσεις στο Ιράκ και στη Λιβύη, ξεκίνησε έναν πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες ως προς την έκταση και τη διάρκειά του, ανατρέποντας έτσι, με προκλητική κυνικότητα, διεθνείς ισορροπίες και διπλωματικές λογικές δεκαετιών.
Η Ευρώπη και η Μ. Βρετανία εξακολουθούν να παρακολουθούν τον παραλογισμό του Λευκού Οίκου αδυνατώντας να παρέμβουν. Ο πόλεμος με το Ιράν αγγίζει χώρες-μέλη που απειλούνται με αντίποινα από τους «φρουρούς της επανάστασης». Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, μοιάζουν εγκλωβισμένοι στο δίλημμα ανάμεσα στις διαβεβαιώσεις για αποκλειστικά αμυντική λειτουργία των στρατιωτικών τους υποδομών και στην απαίτηση για την εξυπηρέτηση των επιθετικών σχεδίων του Τραμπ και του Νετανιάχου. Η έμπρακτη αλληλεγγύη προς την Κύπρο από την Ελλάδα και μια σειρά χώρες αναδεικνύουν ακόμα πιο έντονα το πρόβλημα της άμυνας και της ασφάλειας Ευρώπης.
Η Ελλάδα, ιδιαίτερα αν συνυπολογίσει κανείς και τον Κυπριακό ελληνισμό, βρίσκεται μια ανάσα από την περιοχή των πολεμικών συγκρούσεων η οποία διευρύνεται συνεχώς. Οι πρόσφατες σημαντικές ενεργειακές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν πρέπει να μετακινήσουν τη χώρα από την απόφασή της να μην αναμειχθεί με κανένα τρόπο στην πολεμική σύρραξη. Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές δεν χωρούν κομματικές σκοπιμότητες. Το ευτύχημα είναι ότι τόσο η κυβέρνηση, με την εξαίρεση κάποιων στελεχών της, όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση ομονοούν σε μια εθνική πολιτική στο πλαίσιο της ΕΕ ικανή να κρατήσει τη χώρα μακριά από τυχοδιωκτικές επιλογές.
Το άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ 07/03/2026
Πηγή: www.tanea.gr