Ευτυχώς την προηγούμενη εβδομάδα είχε αίσιο τέλος μια θλιβερή για την ελληνική δημοκρατία υπόθεση. Ο γερμανός ιστορικός Χάιτνς Ρίχτερ κηρύχθηκε αθώος για την κατηγορία της άρνησης εγκλημάτων του ναζισμού εις βάρος του κρητικού λαού με εξυβριστικό περιεχόμενο. Η ποινική δίωξη είχε ασκηθεί βάσει του άρθρου 2 του λεγόμενου αντιρατσιστικού νόμου 4285/2014. Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου όμως δεν έμεινε μόνο στην αθώωση του ιστορικού. Έκρινε την συγκεκριμένη διάταξη αντισυνταγματική με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σκεπτικό. Σύμφωνα με αυτό, το αξιόποινο της συγκεκριμένης διάταξης δεν θεμελιώνεται σε κανόνα δικαίου , αλλά σε αναγνώριση και νομικό χαρακτηρισμό γεγονότων του παρελθόντος ως εγκλημάτων με νόμο, υποκαθιστώντας ,έτσι , τη δικαστική κρίση. Επιπλέον , κατά το ίδιο σκεπτικό , παραβιάζεται η ελευθερία του λόγου και η ακαδημαϊκή ελευθερία , αφού οι νόμοι που αναγνωρίζουν η θεσπίζουν ιστορικά γεγονότα , ακόμα και αν εκφράζουν την πλειοψηφία , δεν μπορούν σε μια δημοκρατική και πλουραλιστική κοινωνία και σε ένα σύγχρονο κράτος δικαίου να αποτελούν τη βάση δεσμευτικών κανόνων και να συνεπάγονται νομικές δεσμεύσεις και κυρώσεις. Η απόφαση διέσωσε το κεκτημένο της ελευθερίας της έκφρασης και την τιμή της ελληνικής δημοκρατίας.. Πέρα από τις νομικές ενστάσεις κατά του νόμου , γεγονός είναι ότι από την ψήφιση του μέχρι τώρα λειτούργησε αντίθετα προς τον διακηρυγμένο σκοπό του. Κατά την συζήτηση του στη Βουλή διαφάνηκαν έντονα τα γνωστά ιδεολογήματα της εθνικής θυματοποίησης και ο συγκεκαλυμμένος και υποδόριος εγχώριος αντισημιτισμός με αποτέλεσμα ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας , μοναδικό και ανείπωτο στην φρίκη του , όπως το Ολοκαύτωμα , να σχετικοποιείται και να συναριθμείται τελικά με τραγικά και αιματηρά αλλά συνήθη ιστορικά επεισόδια. Ο νόμος αντί να διευρύνει το αντιρατσιστικό δημοκρατικό οπλοστάσιο της κοινωνίας χρησιμοποιήθηκε για να νομιμοποιήσει δικαστικά την διαπόμπευση και την δίωξη της διαφορετικής ανάγνωσης της ιστορίας τόσο από την κυρίαρχη εθνική της αφήγηση , όσο και από την μαζική της πρόσληψη. Εκτός από την δίωξη κατά του κ. Ρίχτερ , με βάση πάντα τον ίδιο νόμο , έχουν ήδη ασκηθεί κατά του υπουργού Παιδείας κ. Φίλη , τρείς μηνυτήριες αναφορές από πολίτες, αλλά και από βουλευτές της Χρυσής Αυγής , για τις γνωστές του δηλώσεις για την εθνοκάθαρση των Ποντίων. Όποιοι για κάποιο άγνωστο λόγο θεωρούν τους εαυτούς τους κατόχους της εθνικής ιστορικής αλήθειας νομιμοποιούνται να επιδιώκουν και την δικαστική αναγνώριση τους. Ίσως λοιπόν ο λεγόμενος αντιρατσιστικός Ν. 4285/2014 χρειάζεται να επανακαθοριστεί και πιο ειδικά το άρθρο 2 να καταργηθεί αφού μεταφέρει την ιστορία από το πεδίο της επιστημονικής έρευνας στις δικαστικές αίθουσες. Η σημαντικότατη απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Ρεθύμνου προφανώς θα συμβάλλει στην σχετική συζήτηση.