Δυστυχώς η τρομοκρατία είναι μέρος της ιστορίας της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας. Για τρείς δεκαετίες περίπου . κάποιοι αυτόκλητοι επαναστάτες , χωρίς καμιά πολιτική και ηθική νομιμοποίηση , πέρα από την δική τους χυδαία παρανάγνωση της ιστορίας και της μαρξιστικής θεωρίας , ανακάλυπταν και δολοφονούσαν υποτιθέμενους “εχθρούς του λαού ”. Οι τρομοκράτες δεν ήταν ενσαρκωτές του Άγγελου της Ιστορίας , όπως φαντασιώνονταν , ούτε αγωνίζονταν για ένα κοινωνικό ιδεώδες ισότητας και ελευθερίας. Οι τρόποι οργάνωσης και δράσης, η αδίστακτη αφαίρεση ανθρώπινων ζωών και η σχηματικά θλιβερή θεωρητική τους αιτιολόγηση ήταν μια αιματηρή αναπαραγωγή της σταλινικής αντίληψης για την πολιτική και ένα πρόπλασμα της κοινωνίας που σχεδίαζαν. Η δράση της τρομοκρατίας όλα αυτά τα χρόνια διαστρέβλωσε συχνά τις λειτουργίες του κράτους και ανέτρεψε τις ισορροπίες στο εσωτερικό του. Κυρίως όμως παρήγαγε θάνατο και οδύνη . Το φαινόμενο δυστυχώς δεν έχει εκλείψει . Σποραδικά εμφανίζονται διάφορες ομάδες με ποικίλες τρομοκρατικές πρακτικές και βλακώδη παραληρηματικά κείμενα και συχνά αιματηρά αποτελέσματα. Φαίνεται ότι , για πολλούς λόγους , η τρομοκρατία είναι ενδημικό φαινόμενο της ελληνικής κοινωνίας .
Όποιος πάντως αποπειράται να αναστοχαστεί , θεωρητικά , ιστορικά και καλλιτεχνικά την μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία , είναι υποχρεωμένος να λάβει υπ’όψιν του την τρομοκρατία. Ο καλλιτεχνικός αναστοχασμός όμως και η ανάλογη δημιουργία έχουν μια ιδιαιτερότητα. Διατηρούν μια σχετική αυτονομία απέναντι στο πραγματικό. Η καλλιτεχνική δημιουργία συγκροτεί και εκφέρει έναν λόγο για την πραγματικότητα , δεν την αναπαριστά ως αντανάκλαση. Διαχρονικά δε , η τέχνη , διασαλεύει ,συμβολικά πάντα , την κυρίαρχη τάξη του λόγου και των πραγμάτων. Η κοινωνική και ηθική παράβαση ήταν και είναι η πλέον συνήθης θεματική της. Ο παράνομος εραστής , ο ποινικός παραβάτης , ο πολιτικός και κοινωνικός αντάρτης είναι συχνά οι ήρωες και τα τραγικά πρόσωπα των ποικίλων καλλιτεχνικών δημιουργημάτων. Συνήθως δε , μετά την με κάθε τρόπο διασάλευση των όποιων ισορροπιών , την δραματική κορύφωση και την , με ακραίο η συμβιβαστικό τρόπο , λύτρωση , η συμβολική και αφαιρετική αναπαράσταση συναντά την πραγματική και η τάξη αποκαθίσταται.
Εάν ισχύουν τα παραπάνω , προφανώς καλώς ανέβηκε η περιβόητη παράσταση του Εθνικού Θεάτρου “ Ισορροπία του Nash” , με κείμενα ,μεταξύ άλλων και του Σάββα Ξηρού . Το κρίσιμο ερώτημα είναι βέβαια πώς η σκηνοθέτις μετουσίωσε σε θεατρική και κειμενική πράξη την επιλογή της. Οι συνεντεύξεις της πάντως και η εντελώς στερεοτυπική “επαναστατική ” φιγούρα του υποτιθέμενου Ξηρού στην σκηνή με το μακρύ παλτό και το κασκόλ , προδίδουν κάποια αφέλεια. Με κάθε σεβασμό όμως στην μνήμη των θυμάτων της τρομοκρατίας , για την συγκεκριμένη παράσταση αρμόδιοι είναι πλέον οι θεατρικοί κριτικοί και οι θεατές .