Δεν γνωρίζουμε πως θα εξελιχθεί η ηρωική εξέγερση στο Ιράν.

Πως να αντιμετωπίσεις ένα βάρβαρο θεοκρατικό καθεστώς που σκοτώνει μαζικά και αδιακρίτως προκειμένου να διασωθεί.

Ένας αγώνας που δεν αφορά μόνο στην αλλαγή ενός φασιστικού καθεστώτος αλλά ενός καθεστώτος που στερεί από την γυναίκα την ανθρώπινη ιδιότητα.

Κάτι αδιανόητο για την δική μας αντίληψη περί ανθρωπισμού.

Εκφράστηκε ένα κίνημα συμπαράστασης  μέσα από τον διάλογο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και με μια μικρή, συγκινητική, γεμάτη παλμό, συγκέντρωση στην πρεσβεία του Ιράν.

Που συνάντησε παραδόξως την αδιαφορία έως την εχθρότητα και τον χλευασμό των οργανωμένων φορέων της Αριστεράς.

Όχι δηλαδή ότι ξεσήκωσε τον ενθουσιασμό των άλλων πολιτικών χώρων αλλά να, η Αριστερά στις διάφορες εκδοχές της μας έχει συνηθίσει σε μια κινηματική ευκολία…

Μπήκα από περιέργεια σε μια ακραιφνώς αριστερή ιστοσελίδα της οργάνωσης που προΐσταται ο πρώην υπουργός Λαφαζάνης.

Αντί να μιλά για την εξέγερση έχει θριαμβευτικό τίτλο

 «Το Ιράν τελειώνει με τους προβοκάτορες»…

«Μεγάλες συγκεντρώσεις για την υποστήριξη του καθεστώτος των αγιατολάχ. Η Δύση διαδίδει ψεύδη περί χιλιάδων νεκρών.»

Και δημοσιεύει  συνέντευξη του πρέσβη του Ιράν όπου οι εξεγερμένοι είναι ξένοι πράκτορες…

Θα μου πείτε…και τι μας νοιάζει τι λέει ο Λαφαζάνης ρε φίλε;

Σωστά…

Αλλά το παίρνω ως δείγμα ενός περίεργου κοινωνικού φαινομένου…

Δηλαδή, πως στο καλό, μια ομάδα ανθρώπων που συσπειρώθηκε γύρω από ένα ουμανιστικό στόχο…ξέρω γώ ισότητα, επανάσταση, προλεταριάτο, αλυσίδες, της γης οι κολασμένοι…φτάνει στο σημείο να υπερασπίζεται ανοικτά, ξεκάθαρα, αδιάντροπα το πιο βάρβαρο, φασιστικό, θεοκρατικό καθεστώς;

Αντίστοιχα κι οι ιστοσελίδες των μεγαλύτερων κομμάτων, ΚΚΕ, ΝΕΑΡ κλπ σιγοντάρουν τους Αγιατολάδες είτε δια της αποσιώπησης είτε δια  του μονομερούς σχολιασμού περί ανάμειξης του Τραμπ και του Ισραήλ…λες κι οι εξεγερμένοι είναι φερέφωνα.

Καλά τα κόμματα, έχουν τις  περίεργες πολιτικές στοχεύσεις τους…

Αλλά τα απλά μέλη και φίλοι, μια αντίδραση…κάτι;

Καλά οι άνδρες, αλλά οι γυναίκες-συντρόφισσες δεν αισθάνονται την ανάγκη να σταθούν δίπλα στην τραγική μοίρα των γυναικών του μισογυνικού καθεστώτος;

Φαίνεται ότι η ένταξη σε μια ομάδα, πολιτική, θρησκευτική, ή στη Θύρα 13 του Παναθηναϊκού, σου προσφέρει ένα κοινωνικό περιβάλλον, μια παρέα, ένα

«ανήκειν».

Μια ασφαλή ζεστή  αγκαλιά.

Και σου στερεί τη δυνατότητα ανεξάρτητης σκέψης.

Την οποία παραδίδεις στην είσοδο, οικειοθελώς, άνωθεν.

Εσύ νομίζεις ότι σκέφτεσαι αλλά αυτό γίνεται μόνο μεσα στα πλαίσια που σου επιτρέπει η ομάδα, δηλαδή ο αρχηγός.

Ακόμη κι αν σου περάσει από το μυαλό να σκεφτείς διαφορετικά  η αποχώρηση είναι διπλά δύσκολη.

Όχι μόνο χάνεις την θαλπωρή της παρέας αλλά ..  είσαι προδότης, πουλημένος, εχθρός, μπορεί και πράκτορας…πολλοί τα έχουμε ζήσει…

Καταλαβαίνω αυτούς που εντάσσονται σε ομάδες-κόμματα που αγγίζουν την εξουσία.

Το βόλεμα ουδείς εμίσησε και βέβαια ο κάθε πολιτευόμενος βουλευτής ή ευρωβουλευτής  μπορεί να πετά ως πεταλούδα, άνευ τύψεων, από κομματικό κλαδί σε κλαδί προκειμένου να το εξασφαλίσει. Τα ξέρετε…

Ενώ οι αγνοί κι ανιδιοτελείς στρατιώτες είναι πιστοί, αμετακίνητοι, στις επάλξεις…

«Κάτω τα χέρια από τους Μουλάδες»…διαπρύσια η συντρόφισσα.

Μα πώς εσείς, μια γυναίκα; Η αλήθεια είναι επαναστατική, απαντά…

Η τυφλή αφοσίωση, όπως και η ανθρώπινη ανοησία, έχει κάτι το αφοπλιστικό.