Η οικογένεια, είναι το πρώτο μας χάος και η μόνη μας παρηγοριά, ένας δεσμός αίματος και πληγής, όπου μαθαίνουμε να αγαπάμε, να αντέχουμε και να συγχωρούμε ξανά, όταν ανακατεύεται και η φτώχεια στην εξίσωση τα πράγματα αγριεύουν.
Το Shameless που προβάλλεται στο Netlix, είναι μια από τις πιο τολμηρές και αφοπλιστικά ρεαλιστικές σειρές της αμερικανικής τηλεόρασης, ένα δράμα-κωμωδία που καταγράφει με σκληρή τρυφερότητα τη ζωή μιας οικογένειας που ζει στο περιθώριο. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Φρανκ Γκάλαχερ (Γουίλιαμ Χ. Μέισι), ένας πατέρας έξι παιδιών που περνάει τις μέρες του βυθισμένος στο αλκοόλ, στα επιδόματα και στις μικρές του απάτες. Η μητέρα έχει εξαφανιστεί, κι έτσι τα παιδιά του μεγαλώνουν μόνα τους, παλεύοντας να επιβιώσουν σε μια κοινωνία που τους έχει γυρίσει την πλάτη.
Η πρωτότοκη κόρη, Φιόνα (Έμι Ρόσαμ), γίνεται η πραγματική μητέρα του σπιτιού. Εργάζεται, μαγειρεύει, πληρώνει λογαριασμούς, προστατεύει τα μικρότερα αδέλφια της από τον κόσμο και από τον ίδιο τους τον πατέρα. Είναι η προσωποποίηση της σιωπηλής αντοχής, ένα κορίτσι που θυσιάζει τα πάντα για να κρατήσει την οικογένεια όρθια, ενώ ταυτόχρονα παλεύει να ζήσει και τη δική της ζωή.
Τα αδέλφια της συνθέτουν ένα μωσαϊκό χαρακτήρων, ο Λιπ, παιδί-θαύμα με αυτοκαταστροφές τάσεις, ο Ίαν, στρατιωτικός και ομοφυλόφιλος, που παλεύει με τη διπολική του διαταραχή, ο Καρλ, ο μικρός παραβάτης με το ένστικτο του επιζώντα, η Ντέμπι, που από τρυφερό παιδί μετατρέπεται σε σκληρή μητέρα πριν την ώρα της και ο Λίαμ, το μωρό του σπιτιού, που μεγαλώνει μέσα στο χάος, αλλά και μέσα στην άγρια αγάπη αυτής της οικογένειας.
Η ιστορία του Shameless δεν είναι απλώς μια σειρά επεισοδίων με φτώχεια και κωμικά παρατράγουδα. Είναι μια κοινωνική τοιχογραφία των χαμένων τάξεων της Αμερικής. Στο Κανάριβιλ του Σικάγου, η οικογένεια Γκάλαχερ ζει ανάμεσα σε εγκαταλελειμμένα σπίτια, χαμένες δουλειές, αστυνομικές επιδρομές, παράνομα μεροκάματα και μικρές νίκες της καθημερινότητας. Ο Φρανκ είναι το σύμβολο μιας κοινωνίας που ξέρει να δικαιολογεί τη δική της αποτυχία, πάντα με ένα ποτό στο χέρι. Και τα παιδιά του, το σύμβολο μιας γενιάς που μαθαίνει να επιβιώνει χωρίς καμία σταθερότητα, χωρίς γονείς, χωρίς κράτος.
Η σειρά εξελίσσεται σαν χρονικό ενηλικίωσης όλων των μελών της οικογένειας. Από τις πρώτες σεζόν, όπου κυριαρχεί η ωμή κωμικότητα, μέχρι τις μεταγενέστερες, όπου οι χαρακτήρες ωριμάζουν, χάνουν, επαναλαμβάνουν τα λάθη των γονιών τους, ή βρίσκουν τον δικό τους δρόμο. Κάθε επεισόδιο είναι μια μικρή τομή στην αμερικανική πραγματικότητα, τα ναρκωτικά, η ψυχική ασθένεια, η φτώχεια, ο ρατσισμός, η ομοφοβία, το σύστημα πρόνοιας που δεν λειτουργεί.
Η αφήγηση, γραμμένη με σαρκασμό και χωρίς καμία διάθεση ωραιοποίησης, ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το ξεκαρδιστικό. Εκεί όπου οι περισσότεροι θα έβλεπαν παρακμή, το Shameless βρίσκει ζωή. Οι ήρωες είναι «αμόρφωτοι», «φτωχοί», «χαμένοι», αλλά έχουν πείσμα, χιούμορ και μια άγρια αξιοπρέπεια. Η σειρά δεν ζητά να τους λυπηθείς, ζητά να τους καταλάβεις.
Στην καρδιά της, το Shameless είναι μια ιστορία για την οικογένεια όχι όπως θα έπρεπε να είναι, αλλά όπως πραγματικά είναι, ατελής, σπασμένη, γεμάτη αντιφάσεις, και ωστόσο αναντικατάστατη. Οι Γκάλαχερ δεν είναι πρότυπο, είναι καθρέφτης. Και μέσα στον καθρέφτη τους, η Αμερική βλέπει το πρόσωπο που προσπαθεί να κρύψει, αυτό του λαού που μαθαίνει να γελά μέσα στη φτώχεια του, να αγαπά μέσα στο χάος του, και να συνεχίζει, χωρίς ντροπή.
Είναι πραγματικά σπάνιο μια σειρά να καταφέρνει να είναι τόσο «βρώμικη» και ταυτόχρονα τόσο διαυγής. Το Shameless δεν είναι απλώς τηλεοπτικό προϊόν· είναι μια από τις καλύτερες, ειλικρινέστερες και πιο διαυγείς καταγραφές που έχουν αποτυπωθεί ποτέ στην οθόνη, ένα έργο που ξεπερνά τα όρια της ψυχαγωγίας για να γίνει μια ζωντανή, παλλόμενη μαρτυρία.
Με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο, η σειρά καταφέρνει να υφάνει μια βαθιά οικονομική, κοινωνιολογική και πολιτική ανατομία της σκοτεινής πλευράς της Αμερικής, χωρίς ποτέ να ακούγεται διδακτική ή στεγνή. Μέσα από το χάος της κουζίνας των Γκάλαχερ, βλέπουμε την αποτυχία του «Αμερικανικού Ονείρου» σε πλήρη έκθεση. Η οικονομική ανάλυση δεν γίνεται με διαγράμματα, αλλά με το άγχος για τον λογαριασμό του ρεύματος και την εφευρετικότητα της επιβίωσης στο περιθώριο, εκεί όπου ο καπιταλισμός δείχνει τα δόντια του στους πιο αδύναμους.
Κοινωνιολογικά, το Shameless αποδομεί τη μορφή της οικογένειας και της κοινότητας, δείχνοντας πώς η φτώχεια κληρονομείται σχεδόν γενετικά, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο αυτοκαταστροφής και ανθεκτικότητας. Πολιτικά, αποτελεί μια αμείλικτη κριτική σε ένα κράτος-πρόνοιας που φαντάζει περισσότερο ως τιμωρός παρά ως στήριγμα, αναδεικνύοντας τις «χαμένες τάξεις» που η επίσημη πολιτική σκηνή επιλέγει να αγνοεί.
Είναι μια σειρά που κοιτάζει την άβυσσο στα μάτια και, αντί να τρομάξει, της κλείνει το μάτι με σαρκασμό. Η ειλικρίνειά της πονάει, γιατί δεν ωραιοποιεί τίποτα, ούτε τον αλκοολισμό, ούτε την ψυχική νόσο, ούτε την ηθική αμφισημία των ηρώων της. Κι όμως, μέσα σε αυτόν τον βούρκο, η διαύγειά της λάμπει, υπενθυμίζοντάς μας ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι προνόμιο των πλουσίων, αλλά η τελευταία γραμμή άμυνας εκείνων που δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν. Είναι, χωρίς υπερβολή, ένας καθρέφτης της αληθινής, σκοτεινής Αμερικής, δοσμένος με μια άγρια, αδιαπραγμάτευτη ειλικρίνεια που σε στοιχειώνει για πάντα.
Συνελόντι οι δυνατές ερμηνείες, ιδιαίτερα από τη Ρόσαμ και τον Μέισι η ρεαλιστική απεικόνιση της φτώχειας χωρίς μελοδραματισμούς και υπερβολές, το εξαιρετικό μείγμα χιούμορ και τραγωδίας, οι καλογραμμένοι χαρακτήρες και το ζωντανό κοινωνικό σχόλιο για την αμερικανική εργατική τάξη κάνουν τη σειρά εξαιρετική υπενθυμίζοντάς μας σε κάθε επεισόδιο ότι η οικογένεια είναι σαν παλιά πολυκατοικία, όλοι γκρινιάζουν, κανείς δεν φεύγει, και κάθε τόσο κάποιος ψάχνει ποιος έκλεισε το θερμοσίφωνο της στοργής.