«Αν σταματήσω και τον πόλεμο στην Ουκρανία κανένας δεν θα μπορεί να μου αρνηθεί το Νόμπελ της ειρήνης» είπε περήφανος ο Ντόναλντ Τραμπ πριν τη συνάντησή του με τον Πούτιν στην Αλάσκα. Όχι πως τα βραβεία Νόμπελ - ειδικά της ειρήνης - απονεμήθηκαν πάντα απαλλαγμένα από πολιτικές σκοπιμότητες, ωστόσο, η αποδοχή της υποψηφιότητας και μόνο του σημερινού ενοίκου του Λευκού Οίκου θα βάλει ουσιαστικά την ταφόπλακα σε ένα θεσμό ο οποίος έχει θωρακιστεί με το κύρος της Σουηδικής Ακαδημίας και την αξία των εξαιρετικών επιστημόνων και άλλων προσωπικοτήτων που τιμήθηκαν στη διάρκεια των τελευταίων 125 ετών.
Οι συναντήσεις που ακολούθησαν, τόσο με τον εισβολέα Πούτιν όσο και, στη συνέχεια με τον Ζελένσκι και τους Ευρωπαίους ηγέτες απέδειξαν περίτρανα ότι ο Τραμπ δεν νοιάζεται για την ειρήνη. Το μόνο που τον ενδιαφέρει για να τερματιστεί ο πόλεμος - και όχι η παράνομη εισβολή - στην Ουκρανία είναι να ικανοποιηθεί ο Ρώσος Πρόεδρος προκειμένου να ικανοποιήσει ο ίδιος τη θρασύτατη φιλοδοξία του. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τη σφαγή των αμάχων στη λωρίδα της Γάζας. Η λύση των δύο κυρίαρχων κρατών τον αφήνει παγερά αδιάφορο. Η ικανοποίηση του Νετανιάχου ώστε να σταματήσει να σκοτώνει, ακόμα και με την εξόντωση όλων των Παλαιστινίων, είναι το μόνο που τον απασχολεί.
Εξ άλλου, όλο το υποστηρικτικό του Νόμπελ αφήγημα των έξη πολέμων που έχει σταματήσει, έχει οικοδομηθεί πάνω σε αμφιλεγόμενες ιστορικά και πολιτικά συγκρούσεις, θυσιάζοντας την πραγματικότητα στον βωμό των φιλοδοξιών ενός αδίστακτου λαϊκιστή πλανητάρχη. Το αντιμεταναστευτικό του μένος, η επιβολή της στρατιωτικής τάξης στους δρόμους των Ηνωμένων Πολιτειών όπως και η περιφρόνηση της Δικαιοσύνης και των άλλων δημοκρατικών θεσμών έχουν ήδη σφραγίσει (και) τη δεύτερη θητεία του. Η προνομιακή του σχέση με τα αυταρχικά καθεστώτα του πλανήτη έχει αλλάξει τον διεθνή συσχετισμό σε βάρος των αξιών της φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Η απόρριψη κάθε ιδέας για την απονομή του βραβείου Νόμπελ σε ένα χυδαίο λαϊκιστή ηγέτη θα έχει ισχυρή συμβολική αξία. Αν η Χίλαρι Κλίντον θα ήθελε να διατηρήσει μερικά ψίχουλα έστω υστεροφημίας θα έπρεπε να είχε αποσύρει ήδη την πρότασή της, σε περίπτωση δεν την είχε κάνει περιπαίζοντας τον αντίπαλο που της έκλεισε το δρόμο για τον Λευκό Οίκο. Ωστόσο, χωρίς να παραγνωρίζει κανείς τις συμβολικές κινήσεις, εκείνο που θα έχει ουσιαστική και πρακτική σημασία θα είναι η από κάθε άποψη θωράκιση των δυνάμεων που αντιστέκονται στην απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών και στην αναθεώρηση του παγκόσμιου γεωπολιτικού χάρτη.