Ο Πρόεδρος Σι είπε περίπου τα εξής στον Αμερικάνο Πρόεδρο: “Μπορούν η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες να ξεπεράσουν την “Παγίδα του Θουκυδίδη” και να δημιουργήσουν ένα νέο παράδειγμα σχέσεων μεταξύ μεγάλων χωρών;”.

Η “Παγίδα του Θουκυδίδη” σύμφωνα με τον εμπνευστή της, δημιουργείται όταν μια μεγάλη και μια αναδυόμενη δύναμη πέφτουν μέσα της, γιατί η μεγάλη δύναμη αρχίζει να φοβάται υπερβολικά την ανερχόμενη δύναμη. Τότε ο Πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Η μεγάλη δύναμη σήμερα είναι οι ΗΠΑ. Η ανερχόμενη δύναμη είναι η Κίνα. Στην Αρχαία Ελλάδα η μεγάλη δύναμη ήταν η Σπάρτη και η ανεχόμενη δύναμη ήταν η Αθήνα. Και προέκυψε ο 30ετής Πελοποννησιακός Πόλεμος με νικητή τη Σπάρτη.

Και έρχονται αναλυτές και διεθνολόγοι κυρίως της Δύσης και εκστασιάζονται από το “Σοφά” Λόγια του “Μεγάλου”, του “Φωτισμένου” Ηγέτη, του Σι Τζινπίνγκ. Συνεργασία και εμπόριο ζητάει ο σύντροφος Σι. Αγάπη και Ειρήνη θέλει ο άνθρωπος. Μην τον φοβάστε ηγέτες της Δύσης, μην την φοβάστε την Κίνα λαοί της Δύσης. Αυτό που θέλουμε και εμείς θέλει και ο σύντροφος Σι. Αγάπη και Ειρήνη. Εμπόριο και Συνεργασία. Για το καλό της ανθρωπότητας εργάζεται. Μέχρι να αγοράσει όλα τα λιμάνια της Οικουμένης. Μέχρι να ελέγξει οικονομικά και τεχνολογικά σε πρώτη φάση όλες τις χώρες της Αφρικής, της Ασίας, της Νότιας Αμερικής. Την Ευρώπη και την Αμερική την θέλει στην φάση αυτή ως αγορά να πουλάει τα προϊόντα της, γιατί πρώτον έχουν λεφτά για κατανάλωση και δεύτερον είναι δύσκολο να εξαγοράσει όλες τις ηγεσίες της επειδή είναι Δημοκρατίες. Μέχρι να πάρει την οικονομική, τεχνολογική και στρατιωτική και ίσως και την πολιτική ηγεμονία στον Πλανήτη. Σε δέκα, είκοσι σε τριάντα χρόνια ; Δεν βιάζονται όπως βλέπετε οι Κινέζοι. Άλλωστε η υπομονή, αλλά και η επιμονή τους χαρακτηρίζει ως λαό. Τότε ίσως καταλάβουν οι ηγέτες και οι λαοί της Δύσης τι ακριβώς συμβαίνει. Μα θα είναι ένα πρωί που θα πάρουν στο κινητό τους ένα μήνυμα που θα λέει ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΤΕ. Επιστημονική φαντασία ; Ενδεχομένως. Η ουσία είναι ότι η Δύση δεν θα μπορεί να πολεμήσει γιατί η “εισβολή” και ο έλεγχος δεν θα γίνει με τα όπλα. Θα είναι Οικονομικός και Τεχνολογικός Έλεγχος. Και ακολουθεί ο Στρατιωτικός και Πολιτικός Έλεγχος.

Μέχρι τότε η Δύση θα κοιμάται τον ύπνο του Δικαίου. Γιατί από την αυγή του 21^ου αιώνα δεν έχει διαβάσει σωστά τις εξελίξεις, ούτε την σταδιακή και μεθοδική διείσδυση στις χώρες του Πλανήτη της Κίνας, με την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας.

Ας τα πω λοιπόν και πιο αναλυτικά (Όποιος βαριέται μπορεί και να μην συνεχίσει, η ουσία όσων ήθελα να πω τα είπα στην προηγούμενη σελίδα).

Μια νέα κοινωνία έχει αναδυθεί και λειτουργεί στην Κίνα μετά τον Μάο Τσε Τουνγκ τον νικητή του εμφυλίου πολέμου (1927-1949) και την ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στο Πεκίνο την 1^η Οκτωβρίου 1949. Μιας μεγάλης χώρας με θαυμαστή ιστορία και ιδιαίτερη συμβολή στον ανθρώπινο πολιτισμό. Το Κομμουνιστικό Κόμμα και ο Μάο εφαρμόζοντας τις επιταγές όπως όριζε ο Μαρξισμός – Λενινισμός με Κινεζικά χρώματα, όπως ονομάσθηκε o Μαοϊσμός, ένα ισχυρό ιδεολογικό και πολιτικό ρεύμα που επηρέασε σε σημαντικό βαθμό επαναστατικά κινήματα σε όλο τον κόσμο. Στην ίδια την Κίνα εγκαθιστά ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, μια Δικτατορία με την απόλυτη κυριαρχία και υποταγή όλων στο Κομμουνιστικό Κόμμα και στον Μάο Τσε Τουνγκ. Εθνικοποιεί όλη την Βιομηχανία και επιβάλλει την κολεκτιβοποίηση της γης, μετατρέποντας την ατομική ιδιοκτησία σε “συλλογική” κομμουνιστική. Όλες αυτές οι αλλαγές έγιναν βίαια, με διώξεις, βασανιστήρια, εξορίες και εκτελέσεις εκατομμυρίων ανθρώπων και με την μορφή εκστρατειών όπως, το “Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός”, “Πολιτιστική Επανάσταση”, “Καταστολή των Αντεπαναστατών” και άλλες εκστρατείες με “ηχηρά” ονόματα, κάτι σύνηθες στις πρακτικές των Κομμουνιστών Κομμάτων.

Με τον θάνατο του Μάο και μια μικρή μεταβατική περίοδο συγκρούσεων με τη “Συμμορία των Τεσσάρων”, μιας ομάδας σκληροπυρηνικών συνεχιστών της πολιτικής Μάο, η εξουσία το 1978 περνάει ουσιαστικά στον Τεγκ Σιαοπίνγκ, ο οποίος αλλάζει τα πάντα στην Κίνα. Εκτός από ένα την οποία μάλλον την ενισχύει. Την απόλυτη κυριαρχία και εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Από τότε άρχισε η νέα πορεία της Κίνας για την κατάκτηση του Πλανήτη. Όχι με επαναστάσεις και πολέμους. Ειρηνικά. Με το όπλο που νίκησε η φιλελεύθερη δημοκρατία τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Την οικονομία, την έρευνα και την τεχνολογική καινοτομία. Στους πολιτικά διαφωνούντες τους δίνεις οικονομικές ευκαιρίες για να πλουτίσουν. Εάν συνεχίσουν την ταραχοποιό τους δράση, τους συλλαμβάνεις μια ηλιόλουστη ημέρα, δεν τους εκτελείς όμως, ούτε τους βασανίζεις, ούτε τους εξορίζεις, όπως έκανε το σύστημα την περίοδο της “Πολιτιστικής Επανάστασης”. Τους βάζεις προς διαπαιδαγώγηση σε κάποια φυλακή ή τους στέλνεις κάπου εξορία ή σε καταναγκαστική εργασία και τους ξαναδίνεις ευκαιρίες “αναμόρφωσης”, μέχρι να γίνουν “πιστοί” του συστήματος ή τουλάχιστον ακίνδυνοι. Το μοντέλο ονομάστηκε σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς, Δηλαδή ένα οικονομικό μοντέλο που δίνει μεγάλες επιχειρηματικές ευκαιρίες για να εισρεύσουν κεφάλαια στην χώρα, επενδύοντας σε συγκεκριμένους τομείς και περιοχές που επέλεξε το Κράτος. Ο Κεντρικός Σχεδιασμός και ο ασφυκτικός έλεγχος και παρακολούθηση του Κόμματος και του Κράτους σε κάθε δραστηριότητα του κάθε ξεχωριστού πολίτη και επιχείρησης συνεχίζεται, χρησιμοποιώντας τις νέες τεχνολογίες και τα νέα σύγχρονα μέσα που αναπτύσσονται ραγδαία.

Το νέο σύστημα δίνει πολλές ευκαιρίες σε εκατομμύρια ανθρώπους να ξεφύγουν από τη φτώχεια και τη μιζέρια, να αγοράσουν σπίτι, αυτοκίνητο και εξοχικό και να πάνε διακοπές στο εξωτερικό. Εδώ και πενήντα περίπου χρόνια χτίζεται ένας νέος τύπος σοσιαλιστικού ανθρώπου με Κινεζικά χρώματα, ο οποίος κοιτάζει τη δουλειά του, τον εαυτό του και την οικογένεια του. Δουλεύει ασταμάτητα θέλοντας να βγάλει χρήματα για το επόμενο βήμα στην προσωπική του ανέλιξη. Δεν ενδιαφέρεται τι συμβαίνει γύρω του ή για τους δικούς του περιορισμούς και όρια και ασχολείται αποκλειστικά με την οικονομική βελτίωση της θέσης του και πως θα επιτύχει τους στόχους που βάζει. Δεν τον νοιάζει και πολύ εάν δεν έχει δημοκρατία. Ή μάλλον δεν τον νοιάζει καθόλου. Άλλωστε δεν έχει ζήσει ποτέ σε συνθήκες φιλελεύθερης δημοκρατίας και ενδεχομένως δεν του λέει κάτι η λέξη Δημοκρατία.

Δεν ενοχλείται εάν στις εκλογές που κάνουν σε όλα τα επίπεδα της κινέζικης κοινωνίας οι υποψήφιοι είναι μόνο όσοι έχουν εγκριθεί από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Έτσι γινόταν όλα τα χρόνια έτσι έμαθε. Δεν ενοχλείται που δεν ακούει, δεν διαβάζει, δεν βλέπει διαφορετικές απόψεις στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για τα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα, παρά μόνον τι λέει επίσημα το Κράτος, δηλαδή το Κόμμα. Δεν τον νοιάζει να γράψει ή να αναζητήσει κάτι στο Google, Instagram, X/Twitter, WhatsApp, YouTube και άλλα δημόσια κοινωνικά δίκτυα, αφού είναι μονίμως μπλοκαρισμένα και φιλτραρισμένα για το τι θα βλέπει και θα ακούει κάποιος. Δεν τον νοιάζει να γράψει ότι του κατέβει στο κεφάλι στο προφίλ του στα δικά τους μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ούτε φιλοδοξεί να γράψει κάτι ιδιαίτερο για τα προβλήματα του, για την ζωή του, για την δημοκρατία του, για το κόμμα, για το Κράτος και να προκαλέσει συζήτηση και αντιδράσεις. Είναι ελεύθερος να ανεβάσει οτιδήποτε δεν αφορούν τα προηγούμενα. Δεν τον πειράζει που δεν βλέπει συζητήσεις και καυγάδες στην τηλεόραση ανάμεσα στους πολιτικούς. Του αρέσει πλέον η ησυχία της εικόνας με τους χιλιάδες συνέδρους στο Συνέδριο του Κόμματος να είναι στις θέσεις τους ακίνητοι όπως οι οκτώ χιλιάδες του πήλινου στρατού που είχε φτιάξει ο πρώτος Αυτοκράτορας της Κίνας για να τον φυλάει μετά τον θάνατο του. Σε μια αίθουσα με προαποφασισμένη ακόμη και την τελευταία λεπτομέρεια, όπου επικρατεί απόλυτη ησυχία, μιλάνε μόνο αυτοί που έχουν οριστεί από το κόμμα και εάν κάποιος πει κάτι διαφορετικό, δεν ενοχλείται κανείς εάν την άλλη ημέρα δεν τον ξαναδεί κανένας. Απλά ξέρουν …

Είναι ο νέος σοσιαλιστικός άνθρωπος της νέας δυστοπίας που άρχισε να δημιουργείται στον Κόσμο μετά την εποχή του Μάο στην Κίνα και συνεχίζεται απλώνοντας τα πλοκάμια της σε όλο τον Κόσμο, με στόχο σε πρώτη φάση την οικονομική της κυριαρχία και σε δεύτερη φάση την πολιτική κυριαρχία και επικράτηση ως το αυριανό μοντέλο της κοινωνίας των ανθρώπων του Πλανήτη Γη.

Η σοσιαλιστική - κομμουνιστική ουτοπία των Μαρξ και Ένγκελς έγινε σοσιαλιστική δυστοπία, με την εφαρμογή της από τον Λένιν και τους Μπολσεβίκους στην Σοβιετική Ένωση και στις άλλες χώρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού στην Ευρώπη και από τον Μάο στην Κίνα και όπου αλλού επιχειρήθηκε. Ή μάλλον η ουτοπία των Μαρξ και Ένγκελς στην εφαρμογή της στην κάθε μορφή που εφαρμόσθηκε μετατρέπεται σε δυστοπία, χωρίς οι ίδιοι να υπολόγιζαν αυτήν την εξέλιξη, όταν την διατύπωσαν στα τέλη του 19^ου αιώνα. Γιατί στο πυρήνα της θεωρίας αυτής ανεξαρτήτως των προθέσεων των ιδρυτών της εμπεριέχεται το σπέρμα της ανελευθερίας και του ολοκληρωτισμού για την υλοποίηση των σκοπών της.

Η κοσμοθεωρία με τα ισχυρά μηνύματα των ιδρυτών του Σοσιαλισμού –Κομμουνισμού για πολλά χρόνια, ενέπνευσε πολλούς ανθρώπους της δυτικής διανόησης και εργαζόμενους με καλές και αγνές προθέσεις, που αναζητούσαν ένα δικαιότερο κοινωνικό σύστημα. Είμαστε στα χρόνια της ουτοπίας. Πολλές γενιές ανθρώπων του εικοστού αιώνα συγκινήθηκαν και στρατεύθηκαν στην επίκληση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, αφιερώνοντας όλη τη ζωή τους στους πολιτικούς αγώνες για την ιδεολογία και το κοινωνικό σύστημα του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Και η ουτοπία σιγά – σιγά μετατράπηκε σε ένα ανελεύθερο τέρας ολοκληρωτισμού που σκότωσε ακόμα και τα ίδια τα παιδιά του. Πολλοί υπήρξαν θύματα χειραγώγησης και ανηλεούς προπαγάνδας και αυτό συνεχίζεται και σήμερα. Πολλοί υπήρξαν πρωταγωνιστές απάνθρωπων και ανελεύθερων συμπεριφορών, έγιναν εκπρόσωποι μιας τυραννίας, έγιναν οι ίδιοι “τύραννοι”. Πολλοί υπηρέτησαν την τυραννία γιατί πίστεψαν ότι εξυπηρετούσαν έναν υπέρτερο Σκοπό για τον οποίο τα πάντα υποτάσσονται σ’ αυτόν. Πολλοί δεν μπόρεσαν να παραδεχθούν την τυραννία που υπερασπίστηκαν, γιατί θα γκρεμιζόταν όλη η προηγούμενη ζωή τους. Πολλοί άλλαξαν, αλλά δεν μιλάνε καθόλου για το υπόλοιπο της ζωής τους, κρατώντας ένα μεγάλο μυστικό, γιατί ντρέπονται και τον εαυτό τους. Πολλοί άλλαξαν και έγιναν θερμοί υπερασπιστές της Φιλελεύθερης Δημοκρατίας. Οι τελευταίοι κυρίως είναι οι προδότες για όσους έμειναν πιστοί στην ολοκληρωτική κοσμοθεωρία. Γιατί όσοι έμειναν και υπερασπίζονται σήμερα έναν ολοκληρωτισμό μετά την κατάρρευση του μόνο με φανατικούς όρους μιας θρησκευτικής σέχτας μπορεί να εξηγηθεί η στάση του.

Την ιστορική πραγμάτωση αυτής της ουτοπίας ανέλαβε ο Λένιν το 1917 με την Οκτωβριανή Επανάσταση που συγκλόνισε τον κόσμο σύμφωνα με τα λόγια του Τζον Ριντ ενός αμερικάνου φίλου των Μπολσεβίκων που έγραψε ολόκληρο βιβλίο με τον τίτλο “Δέκα Μέρες που Συγκλόνισαν τον Κόσμο”. Από εκείνη την ημέρα όμως, αρχίζει και η αμφισβήτηση της ουτοπίας, ακόμη και από τους πρώτους θιασώτες της, αφού η εφαρμογή της προϋπέθετε την κατάργηση της δημοκρατίας και των ατομικών ελευθεριών του ανθρώπου. Και στην οικονομία ακολουθήθηκαν πολιτικές για την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και κάθε οικονομικής δραστηριότητας που είχε ως σκοπό το ατομικό όφελος ως κίνητρο για την παραγωγή πλούτου. Και όλα αυτά στο όνομα της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας της ισότητας, μιας πιο δίκαιης κοινωνίας του σοσιαλιστικού ανθρώπου. Όμως η ουτοπία μετεξελίχθηκε σε ένα ανελεύθερο ολοκληρωτικό καθεστώς με εκτελέσεις, βασανιστήρια και εξορίες για εκατομμύρια ανθρώπους που αμφισβήτησαν το νέο σοσιαλιστικό σύστημα. Και στην οικονομία το σύστημα αποτυγχάνει οικτρά γιατί αποδεικνύεται ανίκανο να παράγει νέο πλούτο και οι άνθρωποι βλέπουν να μην έρχεται ο παράδεισος που τους είχαν υποσχεθεί οι Κομμουνιστές. Και καταρρέει.

Έτσι μετά από εβδομήντα περίπου χρόνια οικοδόμησης του σοσιαλισμού οι ίδιοι οι πολίτες αυτών των χωρών μέσα από γενικά ειρηνικές διαδικασίες γκρέμισαν το μισητό για τις κοινωνίες αυτές σύστημα μετά το 1989. Η αρχή είναι το γκρέμισμα του “Τείχους του Βερολίνου” στην Ανατολική Σοσιαλιστική Γερμανία της Ευρώπης. Το Σύστημα αυτό αντί για την ελευθερία καθιέρωσε την πολιτική ανελευθερία και τις απαγορεύσεις στην πολιτική δράση των άλλων κομμάτων και πολιτών που είχαν διαφορετικές απόψεις από τις κυρίαρχες του Κομμουνιστικού Κόμματος. Γιατί ακόμη και μέλος του κόμματος εάν ήσουν, εφόσον οι απόψεις σου κρινόντουσαν από την καθοδήγηση επικίνδυνες για τον σοσιαλισμό σε περίμεναν συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίες ακόμη και εκτελέσεις. Όπως έγινε με όλα τα στελέχη των μπολσεβίκων, που είχαν πρωτοστατήσει στην Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 στην Ρωσία, τα οποία εκτελέσθηκαν την δεκαετία του 1930 από το Σταλινικό καθεστώς, απλά γιατί είχαν διαφορετική γνώμη από τον φωτισμένο ηγέτη. Και όλα αυτά τα εγκλήματα έγιναν στο όνομα της νέας κοινωνίας, για το καλό του σοσιαλιστικού ανθρώπου όπως δικαιολογούν όλες τις αποτρόπαιες πράξεις του υπαρκτού σοσιαλισμού οι υμνητές και υπερασπιστές του ακόμη και σήμερα στην Ευρώπη και αλλού στον Κόσμο. Υπερασπιστές του όμως που κατοικούν στον ελεύθερο και δημοκρατικό δυτικό κόσμο. Γιατί εάν ρωτήσεις όσους τον έζησαν στο πετσί τους στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, όχι απλά δεν θέλουν να ακούσουν γι αυτόν, αλλά εάν γινόταν (που δεν μπορεί βέβαια να γίνει σε συνθήκες δημοκρατίας και ελευθερίας) να απαγορευτεί κάθε τι που θυμίζει υπαρκτό σοσιαλισμό και κομμουνισμό. Μάλιστα χωρίς καμιά αιδώ σήμερα οι υπερασπιστές αυτού του ανελεύθερου συστήματος ισχυρίζονται, μέσα από την ασφάλεια που τους προσδίδει ο δυτικός κόσμος αλλά ποντάροντας και στην λήθη των ανθρώπων, ότι ο υπαρκτός σοσιαλισμός ήταν ένα καλύτερο κοινωνικό σύστημα από αυτό που ζει ο άνθρωπος στις φιλελεύθερες δημοκρατίες της Δύσης.

Στην Κίνα το 1911 ο λαός επαναστατεί υπό την ηγεσία του Sun Yat-sen με το Μανιφέστο “Τρεις Αρχές του Λαού”. Αρχές του 1912 μετά από 2000 χρόνια αυτοκρατορίας τερματίζεται η Δυναστεία των Τσινγκ και ιδρύεται η Δημοκρατία της Κίνας. Δυστυχώς όμως έλειπε η δημοκρατική κουλτούρα και παράδοση στην κινεζική κοινωνία και άρχισαν οι συρράξεις μεταξύ πολέμαρχων που διεκδικούσαν δικά τους φέουδα και εξουσία. Ακολουθεί ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος. Η εισβολή της Μιλιταριστικής Ιαπωνίας το 1931 και το 1937 στην Κίνα υποχρέωσε τα εμφύλια στρατόπεδα να κάνουν ανακωχή. Ο Τσανγκ Κάι Σεκ ηγήθηκε της Κίνας κατά της εισβολής της Ιαπωνίας ως αρχιστράτηγος μέχρι την τελική νίκη των Συμμάχων το 1945. Το 1947 εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας με μεγάλη πλειοψηφία, αλλά με αποχή των Κομμουνιστών.

Ο Μάο Τσετούνγκ εκμεταλλευόμενος την μεγάλη δυσαρέσκεια του Λαού από τον πολυετή πόλεμο, παρότι με το τέλος του πολέμου το 1945 συμφώνησε με τον Τσανγκ Κάι Σεκ για μια ενιαία και Δημοκρατική Κίνα, συνέχισε τον εμφύλιο πόλεμο. Με μια καλύτερη και πιο επιτυχημένη Στρατηγική κατάφερε να νικήσει το στρατό των δημοκρατών εθνικιστών του Τσανγκ Κάι Σεκ, οι οποίοι κατέφυγαν στην Ταϊβάν και ίδρυσαν την Δημοκρατία της Κίνας, ως συνέχεια της Δημοκρατίας της ενιαίας χώρας. Την 1^η Οκτωβρίου 1949 ο Μάο ανακήρυξε στο Πεκίνο την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Η Ταϊβάν συνέχισε ως “Δημοκρατία της Κίνας”, με τα 2 περίπου εκατομμύρια ηττημένων του εμφυλίου, να χτίζουν από τότε μια επιτυχημένη Δημοκρατία και μια πλούσια χώρα. Δεν αναγνωρίζεται βέβαια από την Κίνα και επίσημα από τις περισσότερες χώρες, λόγω του βέτο της Κίνας. Μια Κίνα που αναμένει την κατάλληλη στιγμή για να την προσαρτήσει αφού την θεωρεί δικό της έδαφος, χωρίς όμως να ρωτήσει τι θέλουν τα 23 εκατομμύρια Ταϊβανέζων σήμερα. Δεν έχει γίνει ακόμη, επειδή οι ΗΠΑ της παρέχουν την σχετική στρατιωτική ασφάλεια, αλλά και γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των ταϊβανέζων αν και εθνοτικά είναι Κινέζοι, δηλώνουν ανοικτά ότι δεν συζητούν καν το ενδεχόμενο μιας ενοποίησης τους με την Κίνα. Οικονομικά η Ταϊβάν είναι μια πολύ ισχυρή χώρα, θα λέγαμε μια τεχνολογική υπερδύναμη, αφού είναι ο παγκόσμιος κυρίαρχος στην παραγωγή των προηγμένων ημιαγωγών που χρησιμοποιούνται στις συσκευές Τεχνητής Νοημοσύνης και όχι μόνο.

Μετά την επικράτηση των Κομμουνιστών και του Μάο αρχίζει ένας εφιάλτης για κάθε διαφωνούντα ή ταξικό εχθρό δηλαδή άνθρωπο που μπορεί να είχε κάποια σχέση με τις λεγόμενες “Κακές Τάξεις”. Δηλαδή τους επιχειρηματίες, ακόμη και τους μικρούς μαγαζάτορες, τους γαιοκτήμονες ακόμη και τους μικρούς αγρότες από τους οποίους κατάσχεσαν ότι είχαν και δεν είχαν. Κάποια εκατομμύρια οδηγήθηκαν σε δημόσια εκτέλεση, είτε σε καταναγκαστικά έργα προς αναμόρφωση. Στα πρώτα χρόνια της επανάστασης στο λεγόμενο “Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός”, το νέο καθεστώς θέλοντας να αλλάξει βίαια το χαρακτήρα της οικονομίας από αγροτική σε βιομηχανική και αφού κρατικοποίησε και συγκέντρωνε κεντρικά όλη την αγροτική παραγωγή, δημιουργήθηκαν συνθήκες ενός θανατηφόρου λιμού, όπου δεκάδες εκατομμύρια αγρότες πέθαναν από την πείνα. Το “Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός” αποτυγχάνει παταγωδώς και το καθεστώς σκληραίνει την στάση του απέναντι στους διαφωνούντες αλλά και διανοούμενους που δεν υποτάσσονταν στο Κόμμα.

Είναι η περίοδος της “Πολιτιστικής Επανάστασης” όπου για μια δεκαετία 1966-1976 το καθεστώς εξευτελίζει διώκει, εξοντώνει και εξορίζει εκατομμύρια ανθρώπους προς συμμόρφωση όσων διαφωνούν, οργανώνοντας ένα βίαιο και φανατικά προσηλωμένο στο καθεστώς σώμα πολιτοφυλάκων, τους “Ερυθροφρουρούς” ή “Κόκκινους Φρουρούς” (Hong Webing). Ακόμη και τα παιδιά του Δημοτικού στρατολογούσε το καθεστώς στο σώμα των “Μικρών Κόκκινων Φρουρών” που αντικατέστησε το παραδοσιακό Σώμα με τους “Νέους Πρωτοπόρους” ή “Πιονέρους”. Το Σώμα αυτό των ερυφροφρουρών για μια δεκαετία σκόρπισαν τον τρόμο στην Κίνα. Οργανωμένες σε ομάδες εντόπιζαν και συλλάμβαναν οποιονδήποτε που είχαν υποψίες ότι δρούσε αντεπαναστατικά. Περνούσε από δημόσια διαπόμπευση χωρίς καμιά δίκη μέχρι να ομολογήσει την αντεπαναστατική του δράση. Εκατομμύρια Καθηγητές, Δάσκαλοι, Διανοούμενοι, Στελέχη Επιχειρήσεων κατηγορήθηκαν για αντεπαναστατική δράση και διώχθηκαν. Ακόμη και στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος κατηγορήθηκαν είτε για διαφθορά είτε για αντεπαναστατική δράση και διώχθηκαν, καθαιρέθηκαν από την θέση τους, κάποιοι εκτελέστηκαν και πολλοί άλλοι εξορίσθηκαν σε καταναγκαστικά έργα, προς αναμόρφωση. Το “Κόκκινο Βιβλιαράκι” του Μάο αποτελούσε το ευαγγέλιο τους. Σταματούσαν στο δρόμο τυχαία πολίτες και τους εξέταζαν εάν γνώριζαν κάποιο απόσπασμα από το “Κόκκινο Βιβλιαράκι”. Εάν δεν γνώριζαν καλά το απόσπασμα που του ζητούσαν τότε περνούσαν από διάφορες εξευτελιστικές διαδικασίες, όπως τις “Συνεδρίες Αγώνα” στις οποίες το συγκεντρωμένο πλήθος τον χλεύαζε και τον υποχρέωναν να “ομολογήσει” διάφορες αντεπαναστατικές δράσεις, οδηγούμενος τις περισσότερες φορές σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και εξορία για Αναμόρφωση (Στρατόπεδα Laogai στο πρότυπο των Σοβιετικών Γκουλάγκ).

Το κεντρικό σύνθημα ήταν η καταστροφή των “Τεσσάρων Παλαιών” (Si Jiu). Αυτά αποτελούσαν τις παλιές ιδέες, την παλιά κουλτούρα, τα παλιά έθιμα και τις παλιές συνήθειες. Στην πράξη κατέστρεφαν μνημεία που θύμιζαν το παρελθόν (Ναούς, παλάτια, αγάλματα κ.ά.). Στην βιβλιογραφία αναφέρεται ότι εκτός από καταστροφές σε αγάλματα του Βούδα, βεβηλώθηκε ακόμη και ο τάφος του Κουμφούκιου. Χιλιάδες τόμοι βιβλίων κλασσικής λογοτεχνίας και της δυτικής φιλοσοφίας οδηγήθηκαν στην πυρά. Συνήθης πρακτική ήταν η μετονομασία δρόμων, πλατειών, ακόμη και ονομάτων ανθρώπων είχαμε σε νέα, πιο επαναστατικά ονόματα, ώστε να μην θυμίζει τίποτα το παλιό. Και το πιο απάνθρωπο επιθέσεις σε πολίτες που μπορεί να φορούσαν κάτι ή είχαν κουρευτεί με τρόπο που θύμιζε δυτικό τρόπο ζωής, οι οποίοι εκτός από την δημόσια διαπόμπευση και τα ξυλοκοπήματα κινδύνευαν ακόμη και με τη ζωή τους εάν η “έρευνα” των ερυθροφρουρών οδηγούσε σε αντεπαναστατικά στοιχεία.

Το Σώμα αυτό των Πολιτοφυλάκων Ερυθροφρουρών έγινε ανεξέλεγκτο κάποια στιγμή το 1966, ώστε ακόμη και ο Μάο υποχρεώθηκε να στείλει το στρατό για να τους διαλύσει. Προς αναμόρφωση, εκατομμύρια νέων ερυθροφρουρών διέκοψαν το Σχολείο και τις σπουδές τους και στάλθηκαν στην ύπαιθρο για αρκετά χρόνια (10-15 χρόνια), απαιτώντας σκληρή χειρωνακτική δουλειά, για να μάθουν από τους αγρότες, όπως έλεγε η απόφαση του Κόμματος. Αυτά τα εκατομμύρια των νέων αποτέλεσαν τη λεγόμενη χαμένη γενιά της Κινέζικης κοινωνίας, αφού έμεινε αμόρφωτη και όσοι επέστρεψαν δεν είχαν καμιά δεξιότητα για να ενταχθούν στο νέο οικονομικό μοντέλο που απαιτούσε η εξέλιξη του συστήματος μετά το 1980. Με τον θάνατο του Μάο το 1976 λήγει αυτή η μαύρη περίοδος και μετά από μια μικρή μεταβατική φάση η Κίνα περνάει στην νέα εποχή υπό την καθοδήγηση του Ντενγκ Σιαοπίνγκ ο οποίος είπε τη διάσημη φράση, “Δεν έχει σημασία εάν η γάτα είναι μαύρη ή άσπρη, αρκεί να πιάνει ποντίκια”

Μετά το θάνατο του Μάο η ηγεσία υπό τον Ντενγκ Σιαοπίνγκ επιλέγει την μετεξέλιξη του συστήματος με την “Στρατηγική Μεταρρύθμιση και Άνοιγμα”. Συνεχίσθηκε βέβαια ο Κεντρικός Σχεδιασμός της Οικονομίας αλλά δόθηκαν κάποιες λειτουργικές αυτονομίες στις επιχειρήσεις. Μπορούσαν να ιδρυθούν και επιχειρήσεις με ιδιωτικά κεφάλαια. Επιτράπηκε στους αγρότες να διαχειρίζονται το γη τους και να πωλούν το πλεόνασμα της παραγωγής τους και να κερδίζουν. Δημιουργήθηκαν Ειδικές Οικονομικές Ζώνες για μεγάλες ιδιωτικές ξένες επενδύσεις, έναν έξυπνο τρόπο προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων με πολύ μικρή φορολογία και μικρό εργατικό κόστος. Στον πολιτικό τομέα δεν άλλαξε κάτι παρότι περιορίσθηκε η προσωπολατρία, ίσως μέχρι την ανάδειξη του σημερινού ηγέτη Σι Τζινπινγκ. Όμως η απόλυτη πίστη και υπακοή στο Κόμμα παρέμεινε βασική αρχή και υποχρέωση για όλη την Κινέζικη Κοινωνία. Χωρίς να χάνει τον σοσιαλιστικό του χαρακτήρα το Κράτος, απελευθερώνουν την οικονομία δίνοντας πολλές ευκαιρίες σε ξένους και ντόπιους επενδυτές να δημιουργήσουν νέο πλούτο, με τα κεφάλαια τους, τις ιδέες τους και τις καινοτομίες τους, εισάγοντας ταυτόχρονα στη χώρα την δυτική τεχνολογία και τεχνογνωσία. Ένας τεράστιος οικονομικός οργασμός αναγεννούν τη χώρα μέσα σε λίγες δεκαετίες. Τεχνολογικές καινοτομίες εισάγονται από τη Δύση στην αχανή χώρα και χιλιάδες δυτικές βιομηχανικές μονάδες μεταφέρονται στην Κίνα, με κίνητρο το χαμηλό εργατικό κόστος και την μικρή γραφειοκρατία για να στήσεις μια οικονομική μονάδα. Οι Κινέζοι αποδεικνύονται πολύ καλοί αντιγραφείς τεχνογνωσίας και τεχνολογίας και πολύ γρήγορα τα προϊόντα τους ανταγωνίζονται στα ίσα τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά ή αμερικανικά.

Ο σημερινός ηγέτης της “Λαϊκής Κίνας” μετά την εκλογή του το 2012 ο Σι Τζινπινγκ, o “Φωτισμένος Ηγέτης” εκλέχτηκε το 2022 για τρίτη συνεχή θητεία και στην συνέχεια ανακηρύχθηκε ισόβιος ηγέτης, υπήρξε και ο ίδιος θύμα της “Σοσιαλιστικής Θαλπωρής”. Σε ηλικία 15 ετών όταν συνέλαβαν τον πατέρα του, έναν παλιό αξιωματούχο και παλαίμαχο Κομμουνιστή, υποχρέωσαν τον ίδιο να φύγει στην ύπαιθρο και να ζει σε μια σπηλιά για επτά χρόνια δουλεύοντας ως εργάτης σε μια αγροτική φάρμα. Αυτή η περίοδος της ζωής του είχε ιδιαίτερη αξία στην αποκατάσταση του στο Κόμμα, στο οποίο έγινε μέλος το 1974 μετά και την αποκατάσταση του πατέρα του και αφού προηγούμενα απορρίφθηκε εννέα φορές η αίτηση του. Γρήγορα όμως ανέβηκε στην ιεραρχία του κόμματος και διακρίθηκε στην Επιτροπή για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Είναι ο μοναδικός ηγέτης της Κίνας μετά τον Μάο, που εκλέχθηκε ισόβιος ηγέτης όχι μόνο στο Κόμμα, αλλά και στο Κράτος και ως Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Χώρας. Επίσης ένα γεγονός πρωτοφανές για την μετα-Μαοϊκή Κίνα, ήταν όταν το 2018 στο Συνέδριο του Κόμματος, “Η Σκέψη του Σι Τζινπινγκ” όπως και το όνομά του γράφτηκαν στο Καταστατικό του Κόμματος, δίπλα και ισάξια με την “Σκέψη του Μάο”, ως καθοδηγητική γραμμή για το Κόμμα και το Κράτος και γενικά για τους Κινέζους πολίτες. Η Στρατηγική του Σι Τζινπινγκ εκφράζεται από την φράση “Η Σκέψη του Σι Τζινπινγκ για τον Σοσιαλισμό με Κινέζικα Χαρακτηριστικά”, με άξονες πολιτικής το “Κινέζικο Όνειρο” και την “Εθνική Αναγέννηση”. Μια χώρα η οποία μέχρι το 2050 -σύμφωνα με τους δικούς της στόχους- θα είναι μια παγκόσμια υπερδύναμη με πολύ ισχυρή οικονομία και έναν στρατό παγκόσμιας κλάσης, με απόλυτη ηγεμονία (πολιτική και ιδεολογική) του Κομμουνιστικού Κόμματος, με μια ισχυρή οικονομία ενός Κρατικού Καπιταλισμού για “Κοινή Ευημερία” και τέλος Εθνική Ασφάλεια και Κυριαρχία μέσω της Τεχνητής Επιτήρησης και της “Άμεσης Καταστολής Απειλών”. Όσον αφορά την Εξωτερική Πολιτική προωθεί την “Παγκόσμια Πρωτοβουλία Ανάπτυξης” μέσα από μεγάλες οικονομικές συνεργασίες και συμφωνίες με άλλες χώρες και διεισδύει αργά και σταθερά στις οικονομίες του Πλανήτη, μέσω των μεγάλων επενδύσεων της Κίνας μας σε υποδομές σε τρίτες χώρες, διακηρύσσοντας δημόσια όμως την πολιτική της μη ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις τρίτων.

Αυτό το νέο σύστημα οικοδομείται στην Κίνα και φιλοδοξεί να επεκταθεί μεθοδικά σε όλο το πλανήτη. Χωρίς όμως συγκρούσεις, χωρίς ταξική πάλη και ένοπλους αγώνες του προλεταριάτου σύμφωνα με την θεωρία και την ιδεολογία του κλασσικού Σοσιαλισμού και Κομμουνισμού, όπως οικοδομήθηκε στις χώρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού και στην Κίνα μέχρι το θάνατο του Μάο. Η νέα φιλοσοφία απορρίπτει τους πολέμους και τις επαναστάσεις ως μέσον ηγεμονίας και προκρίνει την επέκταση με την δύναμη της οικονομίας και της τεχνολογικής υπεροχής. Χωρίς όμως ατομικές ελευθερίες και Δημοκρατία. Είναι ο νέος δυστοπικός κόσμος που αργά αλλά σταθερά καλλιεργείται στον σύγχρονο Κόσμο. Δείτε τι έχουμε πετύχει εμείς. Την ευτυχία και την οικονομική ευημερία μπορείτε να τις πετύχετε και χωρίς Δημοκρατία και Ατομικές Ελευθερίες. Η Κίνα ήδη έχει διεισδύσει στην Ασία, την Αφρική και την Αμερική, αγοράζοντας λιμάνια, κατασκευάζοντας σιδηροδρομικά δίκτυα και μεγάλους αυτοκινητόδρομους, εγκαταστάσεις Logistics διασυνδεδεμένες μέσα από ένα τεράστιο σύστημα συνδυασμένων μαζικών μεταφορών τρένων, πλοίων, οδικών μεταφορών και αερομεταφορών. Ελέγχει ήδη δεκάδες χώρες του Πλανήτη.

Ο Ελεύθερος Κόσμος κοιμάται τον ύπνο του Δικαίου. Η Ευρώπη ιδιαίτερα αφού πέρασε τον 20^ο αιώνα από δύο αιματηρούς Παγκόσμιους Πολέμους, με νικητές τις νέες Φιλελεύθερες Δημοκρατίες και πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις, απολάμβανε τους καρπούς της Ειρήνης και της ευημερίας που τους έφερε η μεγάλη καπιταλιστική ανάπτυξη και η Φιλελεύθερη Δημοκρατία. Κουβαλάει και τα κόμπλεξ της αποικιοκρατικής περιόδου ως ιδεολογικά και πολιτικά βαρίδια. Αντιμετωπίζοντας δύο ολοκληρωτισμούς στην ίδια την Ευρώπη (Φασισμός-Ναζισμός και ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός), βγαίνει νικητής από την αντιπαράθεση μαζί τους με την αποφασιστική βοήθεια των Αμερικάνων φίλων και Συμμάχων. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αποφασίζουν να κτίσουν το κοινό τους ευρωπαϊκό σπίτι υπερβαίνοντας αντιθέσεις και συγκρούσεις του παρελθόντος. Μεγάλα κύματα μεταναστών από Ασία και Αφρική κατακλύζουν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλοιώνοντας τους εθνικούς πληθυσμούς τους. Το μεταναστατευτικό αναδεικνύεται ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της Ευρώπης σε συνδυασμό με την “κόπωση” που έχει προέλθει από τους τρεις προηγούμενους αιώνες ραγδαίας ανάπτυξης και ευημερίας. Οι υπερβολές στις πολιτικές της πολυπολιτισμικότητας, της θρησκευτικής ανεκτικότητας και της woke κουλτούρας, δημιούργησαν προβλήματα στην κοινωνική ενσωμάτωση και ένταξη εκατομμυρίων μουσουλμανικών κυρίως πληθυσμών, στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βολοδέρνει ανάμεσα σε έναν τεράστιο γραφειοκρατικό μηχανισμό που δημιούργησε και στις ανολοκλήρωτες πολιτικές ενοποίησης στην Διεθνή Ασφάλεια και Άμυνα. Η Κίνα βλέπει τους ευρωπαίους μόνο ως τους γερασμένους λεφτάδες καταναλωτές για να τους πουλήσουν τα προϊόντα τους. Μόνο έτσι θα διατηρήσουν την παραγωγή τους και τις θέσεις εργασίες που εκτός των άλλων απειλούνται μαζικά από την ρομποτική και την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Τον Φεβρουάριο του 2022 η Ρωσία εισβάλλει στην Ουκρανία θυμίζοντας τις παλιές καλές εποχές της Τσαρικής Ρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης, αιφνιδιάζοντας τους πάντες. Την εποχή εκείνη η Ευρώπη προμηθευόταν το 50% περίπου των ενεργειακών της αναγκών από ορυκτά καύσιμα της Ρωσίας, με την κινητήρια οικονομική της δύναμη, την Γερμανία πάνω από το 60%. Η Ευρώπη προχωρεί σε κυρώσεις ενάντια στην Ρωσία. Επιβάλλει καθολικό εμπάργκο για το ρωσικό αργό πετρέλαιο που μεταφέρεται δια θαλάσσης. Κάποιες χώρες και επιτήδειοι βρήκαν βέβαια τρόπους να παρακάμψουν το ευρωπαϊκό εμπάργκο, είτε μέσω του λεγόμενου “Σκιώδους Στόλου”, είτε μέσω διυλιστηρίων που αγόραζαν ρωσικό αργό πετρέλαιο και έστελναν στην Ευρώπη τα παραγόμενα προϊόντα με άλλη εθνική ετικέτα. Η εισαγωγή ρωσικού φυσικού αερίου περιορίσθηκε σημαντικά μέσω του συστήματος των πέντε αγωγών (Nord Stream 1 & 2 απ’ ευθείας Ρωσία – Γερμανία μέσω Βαλτικής Θάλασσας, Yamal – Europe μέσω Λευκορωσίας, Δίκτυο Ουκρανίας, Turk Stream & Blue Stream μέσω Τουρκίας). Το 2026 λειτουργούσαν μόνο οι αγωγοί ρωσικού φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας προς τις χώρες της Ευρώπης (Ελλάδα, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Σερβία, Σλοβακία), οι οποίοι όμως με απόφαση της ΕΕ θα διακόψουν την λειτουργία τους.

Η απουσία της Ευρώπης όμως φαίνεται κυρίως στον πόλεμο στης Μέσης Ανατολής, που πήρε νέες διαστάσεις με την εμπλοκή των ΗΠΑ. Ο πόλεμος είχε ως αφορμή τις συνεχείς επιθέσεις και την πολιορκία του Ισραήλ, από το θρησκευτικό καθεστώς των Μουλάδων του Ιράν που είχαν εγκαταστήσει μια στυγνή δικτατορία με τους “Φρουρούς της Επανάστασης”, μετά την ισλαμική επανάσταση του Αγιατολάχ Χομεϊνί που ανέτρεψε τον Σάχη το 1979. Διαμέσου των ακολούθων του στην αρχή και του ίδιου του Ιράν στην συνέχεια εξαπέλυε συνεχείς επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ, με σκοπό την εξαφάνιση του από το Χάρτη όπως είχε επανειλημμένα διακηρύξει. Από τον Βορρά με το καθεστώς Άσσαντ της Συρίας μέχρι την πτώση του και τους Τζιχαντιστές της Χεζμπολά του Λιβάνου και από το Νότο με την τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς και τους Χούθι της Υεμένης, αλλά και άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις. Στήνεται ένα τεράστιο δίκτυο προπαγάνδας εγκατεστημένο στις χώρες της Δύσης, κάτω από τα συνθήματα “Free Palestine” και “From The River to the Sea”, δηλαδή την καταστροφή του Ισραήλ. Το Ιράν (και κάποιες ισλαμικές οργανώσεις φανατικών που επιδίωκαν την εξαφάνιση του Ισραήλ), ενισχύουν οικονομικά και στρατιωτικά τις τρομοκρατικές αυτές ομάδες, καθιστώντας τες ουσιαστικά μικρούς στρατούς που περικυκλώνουν από παντού το Ισραήλ. Η μοιραία ημέρα είναι το Σάββατο της 7^ης Οκτωβρίου του έτους 2023, μια ιερή ημέρα για τους Εβραίους, κατά την οποία πραγματοποιείται μια χερσαία εισβολή στο έδαφος του Νοτίου Ισραήλ, χιλιάδων πάνοπλων φανατικών τρομοκρατών κυρίως της Χαμάς. Σκοτώνουν, βιάζουν, καταστρέφουν ότι βρουν μπροστά τους, καίνε, απαγάγουν νέους και νέες ισραηλινές που διασκεδάζουν στο Φεστιβάλ Nova. Οι αρχές και ο στρατός του Ισραήλ αιφνιδιάζεται. Νεκροί 1200 ισραηλινοί, 5430 τραυματίζονται και 251 οδηγούνται ως όμηροι μετά από κακοποιήσεις και βασανιστήρια στα υπόγεια τούνελ της οργάνωσης στην Γάζα, όπου είχε σχεδιάσει και κατασκευάσει τα προηγούμενα χρόνια η τρομοκρατική οργάνωση, προετοιμάζοντας συστηματικά αυτήν την ημέρα της ολοκληρωτικής σφαγής.

Τι ακριβώς έπρεπε να κάνει το Ισραήλ μετά από την τραγική αυτή ημέρα; Ποιο ελεύθερο και δημοκρατικό Κράτος δεν θα αντιδρούσε θέλοντας να προστατεύσει τους πολίτες του από το πολιτικό και θρησκευτικό φανατισμό αλλά και το μίσος εναντίον του; Έτσι και έγινε. Το συντεταγμένο Κράτος του Ισραήλ αποφάσισε να υπερασπιστεί την εδαφική του ακεραιότητα και την ασφάλεια των πολιτών του. Ο βασικός στόχος του να αφοπλίσει την τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς, σε πρώτη φάση. Και ξεκινάει ένας πόλεμος με πολλά θύματα από όλες τις πλευρές. Μια τεράστια προπαγάνδα, πληρωμένη από τεράστιους οικονομικούς και άλλους πόρους του Κόλπου, αναπτύσσεται στην Ευρώπη και στην Αμερική υπέρ της Χαμάς και εναντίον του Ισραήλ. Και οι ρόλοι στην Δύση αντιστρέφονται. Το θύμα γίνεται θύτης. Ένα τεράστιο κύμα καταδίκης των πολεμικών δράσεων του Ισραήλ και υπεράσπισης της Χαμάς ξεδιπλώνεται σε όλη την Αμερική και την Ευρώπη υιοθετώντας το σύνθημα των τρομοκρατών, “Ελεύθερη Παλαιστίνη από το Ποτάμι έως τη θάλασσα”. Δηλαδή μια Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη Ποταμό έως την Θάλασσα, χωρίς το Ισραήλ. Εξαφανίζοντας το Ισραήλ όπως έχουν ορκιστεί οι φανατικοί Μουλάδες, ο πάτρωνας των τρομοκρατών, του Καθεστώτος του Ιράν. Και στο νέο αυτό αντισημιτικό κύμα μίσους κατά του Ισραήλ, πρωτοστατούν πολλοί φιλελεύθεροι και η αριστερά της Ευρώπης και της Αμερικής. Η μόνη εξήγηση αυτού του ισλαμοφασισμού και της ισλαμολαγνείας της ευρωπαϊκής κυρίως αριστεράς, που μπορεί να δώσει ένας λογικός άνθρωπος, είναι η πολιτική και ιδεολογική ήττα που υπέστη η ιδεολογία της την δεκαετία του 1990 με την ειρηνική κατάρρευση του “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” και της επικράτησης της Φιλελεύθερης Δημοκρατίας. Το ιδεολογικό και πολιτικό έλλειμμα που προέκυψε για την ευρωπαϊκή αριστερά αντικαταστάθηκε με ένα νέο αντισημητισμό και την συμμαχία της με έναν ακραίο θρησκευτικό φονταμενταλισμό, αρκεί να εναντιώνεται με την αστική Δημοκρατία και την Φιλελεύθερη Δύση. Είναι ο νέος “Άξονας της Αντίστασης” στον “ιμπεριαλισμό” δηλαδή στη Δύση, που σε παγκόσμιο επίπεδο δημιουργείται από τα αυταρχικά καθεστώτα της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν και άλλων ακολούθων τους. Ήδη μπήκαμε στην νέα εποχή των “τεράτων” που δεν είναι τόσο φανερές οι επιδιώξεις τους. Πρέπει να μπορείς να διαβάσεις και να ανακαλύψεις έγκαιρα τους σκοτεινούς σκοπούς τους εναντίον της Φιλελεύθερης Δημοκρατίας.

Και δυστυχώς η Φιλελεύθερη Δύση και κυρίως η Ευρώπη δεν καταφέρνει να διαβάσει έγκαιρα και αποτελεσματικά, τι ακριβώς κρύβεται πίσω από την “Ειρήνη” και τον “Ανθρωπισμό”, την “Ήρεμη Δύναμη” και την “Παγκόσμια Αρμονία” μιας νέας Παγκόσμιας Ηγεμονίας, που χρησιμοποιούν ως προκάλυμμα τα αυταρχικά καθεστώτα και με εργαλείο την “Οικονομική Διείσδυση” και την τεχνολογική υπεροχή, με Σκοπό να εφαρμόσουν μια νέα Δυστοπία στον Πλανήτη Γη …

Δεν ξέρω ποια ακριβώς πρέπει να είναι η σωστή στάση της Δύσης απέναντι στην Κίνα. Εκείνο που βλέπω είναι ότι σταδιακά η δύναμη της Κίνας γίνεται κυρίαρχη και ηγεμονική στον Πλανήτη. Και η Κίνα δεν είναι Δημοκρατική Χώρα.