Ποντάρει ο Αλέξης Τσίπρας στη λήθη των πολιτών;
Η αρχαία φράση του Σοφοκλή, «πανδαμάτωρ χρόνος», περιγράφει μια διαχρονική αλήθεια:
- ο χρόνος μαλακώνει συγκρούσεις, ξεθωριάζει μνήμες και συχνά αλλάζει την εικόνα που έχουμε για πρόσωπα και γεγονότα.
- Στη σύγχρονη πολιτική, όμως, η φράση αποκτά μια πιο κυνική διάσταση. Γιατί δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί που επενδύουν ακριβώς στη φθορά της μνήμης.
• Όχι στη δύναμη των επιχειρημάτων τους, αλλά
• στην απόσταση του χρόνου από όσα συνέβησαν, δηλαδή
Επικοινωνία vs Μνήμης
- Κάπως έτσι διαβάζεται από πολλούς και η σημερινή προσπάθεια rebranding του Αλέξη Τσίπρα .
• Με πιο ήπιους τόνους, νέα δημόσια εικόνα, διεθνείς εμφανίσεις και προσπάθεια επανατοποθέτησης στο πολιτικό σκηνικό, επιχειρεί να παρουσιαστεί ως ένας διαφορετικός πολιτικός από εκείνον της περιόδου 2015–2019.
- Το ερώτημα, όμως, παραμένει:
• μπορεί το πολιτικό παρελθόν να σβηστεί επικοινωνιακά;
- Για πολλούς πολίτες, η περίοδος διακυβέρνησης Τσίπρα δεν αποτελεί απλώς μια μακρινή πολιτική ανάμνηση.
• Συνδέεται με capital controls, υπερφορολόγηση, διχαστική ρητορική, το δημοψήφισμα του 2015 , μια διαρκή αίσθηση πολιτικής αστάθειας και πάνω απ όλα η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ του ΚΑΜΜΕΝΟΥ.
• Αυτές οι εμπειρίες δεν εξαφανίζονται εύκολα πίσω από μια πιο προσεγμένη εικόνα ή έναν νέο πολιτικό λόγο.
• Άλλωστε αυτό το ζήσαμε με overdose στην εμφάνιση του ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ. Μέχρι τι ώρα βγαίνει το κατοικίδιο βόλτα , τι τρώει κλπ κλπ .
-Από την άλλη πλευρά, είναι αλήθεια ότι ο χρόνος λειτουργεί συχνά υπέρ των πολιτικών προσώπων.
• Οι εντάσεις ξεθυμαίνουν, οι συγκρίσεις αλλάζουν και η κοινή γνώμη επαναξιολογεί περιόδους με λιγότερο συναισθηματικό φορτίο.
Αυτό, άλλωστε, είναι και η ουσία κάθε πολιτικού rebranding: η προσπάθεια να ξανασυστηθεί κάποιος στο εκλογικό σώμα με νέους όρους.
- Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πολιτική επανεκκίνηση και στην απόπειρα συλλογικής αμνησίας.
Ο «πανδαμάτωρ χρόνος» του Σοφοκλή ίσως πράγματι μαλακώνει τις γωνίες της ιστορίας.
• Δεν διαγράφει όμως τα γεγονότα.
- Και τελικά, σε μια δημοκρατία, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι
• αν οι πολιτικοί αλλάζουν εικόνα — αλλά αν οι πολίτες θυμούνται.