Δεν θα πάρετε τη ζωή μου
Θα σας τη δώσω με τη θέλησή μου
Βασιλική Πετρούδη,Victoria
Αναρωτιέμαι σε τι μπορεί να πιστέψει σήμερα ένας αριστερός πολίτης
Δεν αναφέρομαι στα ιστορικά στελέχη της Όλης Αριστεράς με τα τραυματικά βιώματά τους,ούτε στους ‘κολλημένους’ ιδεοληπτικούς ή τους παρωχημένους παλιομοδίτες ή τους επαγγελματίες πολιτικάντηδες
Αναφέρομαι στους απλούς ψηφοφόρους που έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους σε μία άλλη μορφή διακυβέρνησης,η οποία θα ασχολείται με τη βελτίωση των όρων ζωής των πολλών κι όχι με τον πλουτισμό των ολίγων κι εκλεκτών του επιτελικού [παρα]Κράτους ή των κομματικών επιτελείων
Να ελπίζουν σε μία νέα ιδεολογία του ‘δημοκρατικού καπιταλισμού’;
Αυτό θεωρητικά δεν συνάδει με τίποτα ‘αριστερό’,όσο να το προβάλλουν σαν λύση οι αμερικανόπληκτοι πρώην ‘σύντροφοι’
Να ελπίζουν στην επάνοδο του ‘Υπαρκτού’;
Ούτε κατά διάνοια,διότι παρά τις κοινωνικές κατακτήσεις,ο ολοκληρωτισμός του δεν χωράει στην εποχή του σημερινού δικαιωματισμού της woke και της cancel culture
Να ελπίζουν στο γνήσιο σοσιαλισμό;
Συζητείται μόνο εάν πάψουν μερικοί να μιλάνε για [ψευδο]Κεντροαριστερά ή νόθα σοσιαλδημοκρατία
Να πιστέψουν σε πρόσωπα;
Σε ποιά; Στα αναπαλαιωμένα,στα φτιασιδωμένα,στα αναβαπτισθέντα,στα αδιόρθωτα,στα ‘άσφαλτα’,στα άγνωστα;
Δεν νομίζω ότι από εκείνους έρχεται η ελπίδα
Ξαναζεσταμένη πατάτα δεν τρώγεται,ούτε ‘ρεμπραντισμένος’ πολιτικός πείθει
Να πιστέψουν ότι η Ιστορία δικαιώνει όσους πάνε προς τη σωστή πλευρά της;
Μα είναι γνωστό ότι η Ιστορία είναι πανούργα[Κ.Τσουκαλάς] και ουδείς γνωρίζει πως σκέφτεται κι ενεργεί
Οι ιδέες δολοφονήθηκαν από τους μονομανείς,τα οράματα χρησιμοποιούνται σαν υπνωτικό,οι θεσμοί αυτοκτονούν,οι ‘ηγέτες’ φλυαρούν,λα’ι’κίζουν ή φυγομαχούν,οι πολίτες δεν εμπιστεύονται κανένα
Τί μένει λοιπόν στους γνήσιους αριστερούς;
Προφανώς να πούνε ΟΧΙ στην αποχή
Προφανώς ΟΧΙ στη συνενοχή
Προφανώς ΟΧΙ στη νέα αυταπάτη ή στα παλιά παραμύθια
Προφανέστατα ΝΑΙ στη συσπείρωση της λα’ι’κής βάσης,στην ενδυνάμωση της κοινωνίας των ενεργών πολιτών ,στη συνεχή ενημέρωση από αξιόπιστες πηγές και στη δημιουργία εργαστηρίων κοινωνικοπολιτικού διαλόγου
Έχουμε καιρό και για να τους ‘ξεσκεπάσουμε’ και για να συμμαχήσουμε με τον πλέον ειλικρινή και συνεπή
Δεν χρειάζεται βιασύνη σ’αυτό το πολύ γλιστερό τοπίο
ΥΓ.Εκείνοι που έτρεχαν στις πλατείες για να υποστηρίξουν στα τυφλά γυναίκες [μη]βιασμένες,παιδιά [μη]πνιγέντα,πατεράδες και μανάδες [μη]’διαπλεκόμενους’,μήπως συνειδητοποίησαν ότι πέφτουν συνεχώς θύματα των ίδιων κέντρων εξουσίας;