Η χθεσινή επίσκεψη του προέδρου Εμ. Μακρόν στην Κύπρο (και η συνάντησή του με τον πρόεδρο Ν. Χριστοδουλίδη και τον πρωθυπουργό Κυρ. Μητσοτάκη) είναι πράξη υψηλού Ευρωπαϊκού συμβολισμού και έμπρακτης αλληλεγγύης πρός μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δέχεται εξωτερική απειλή. Αποτελεί όμως και ένα ενδιαφέρον δίδαγμα. Οι πόλεμοι, όσο τραγικοί κι αν είναι, είναι ταυτόχρονα και “διδακτικοί”. Προσφέρουν πολύτιμα διδάγματα όπως ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν για Ελλάδα και Κύπρο. Η Ελλάδα βρίσκεται σε στενή σχέση στρατηγικής συνεργασίας με τις χώρες που κήρυξαν και διεξάγουν τον πόλεμο στο Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ. Μαζί με την Κύπρο μάλιστα συγκροτούν τριμερή σύμπραξη (που ενίοτε γίνεται τετραμερής με την προσθήκη των ΗΠΑ, 3+1). Η στενή αυτή σχέση έχει αναπτυχθεί στη βάση της εκτίμησης ότι εάν και όταν Ελλάδα ή Κύπρος αντιμετωπίσουν απειλή/κίνδυνο, οι δύο αυτές χώρες θα σπεύσουν σε βοήθειά τους. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα αντιμετωπίζει οιονεί και η Κύπρος πραγματική απειλή αν και περιορισμένης έκτασης. Και το παράδοξο είναι ότι η απειλή προέρχεται από το Ιράν ως αποτέλεσμα του πολέμου που διεξάγουν εναντίον του ΗΠΑ και Ισραήλ.
Αλλά όπως δείχνει η περίπτωση της Κύπρου, η συνδρομή/στήριξη προέρχεται από την Ευρώπη. Εκτός από την Ελλάδα, Γαλλία και Βρετανία υπήρξαν οι χώρες που διέθεσαν μέσα προστασίας του νησιού. Ενώ θα ακολουθήσουν Ιταλία, Ισπανία, Ολλανδία, κ.α. Και εάν η Κύπρος είχε ζητήσει την ενεργοποίηση της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής της Ευρωπαϊκής Ένωσης (άρθ. 42,7 ΣΕΕ), τότε είναι βέβαιο ότι θα είχε ευρύτερη Ευρωπαϊκή συνδρομή/ομπρέλα με κάθε μέσο. Σε Ευρωπαϊκή συνδρομή (ΕΕ, ΝΑΤΟ) θα στηριχθεί και η Ελλάδα εάν - ό μη γένοιτο - τα πράγματα φθάσουν στο οριακό σημείο που θα χρειάζεται εξωτερική βοήθεια. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι πέραν της ενωσιακής ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής επιδιώκει και διμερείς ρήτρες από Ευρωπαϊκές χώρες, όπως λ.χ. τη Γαλλία, κ.α.
Ο πόλεμος αναδεικνύει έτσι τον κρίσιμο ρόλο και σημασία της Ευρώπης στην άμυνα/προστασία της Κύπρου. Κάποιοι μύθοι διαλύονται. Οι “εναλλακτικές συμπράξεις/συμμαχίες” δεν είναι πάντοτε αποτελεσματικές ενώ μπορεί να είναι επικίνδυνες. Μπορεί λ.χ. να παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ και να καταλύουν την κυριαρχία κρατών με νεφελώδη επιχειρήματα και μη ρεαλιστικούς στόχους (αλλαγή καθεστώτος, κλπ.). Και “δίκαιοι πόλεμοι” εκτός διεθνούς δικαίου δεν υπάρχουν (M. Waltz) έστω κι αν στρέφονται ενάντια σε ένα βάρβαρο αυταρχικό καθεστώς.
Έτσι ο πόλεμος στο Ιράν και η εμπειρία της Κύπρου διδάσκουν πολλά, όπως α) η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται μια ολοκληρωμένη πολιτική για την Αν. Μεσόγειο/Μ. Ανατολή που να συνεισφέρει ουσιαστικά στη σταθερότητα και ασφάλεια της περιοχής και των κρατών μελών της. Την οποία Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να επιδιώξουν, β) το τέλος του πολέμου θα πρέπει να οδηγήσει σε επανεκτιμήσεις στις σχέσεις Ελλάδας (και Κύπρου) με ΗΠΑ , Ισραήλ και άλλες χώρες της ευρύτερης περιοχής υπό το φως των εμπειριών/διδαγμάτων του πολέμου και της ανατροπής βασικών ισορροπιών που επιφέρει. Θα οδηγήσει επίσης - ελπίζεται - και σε μια άλλη θεώρηση της Τουρκίας και των σχέσεων μαζί της. Ο πόλεμος αναμορφώνει συνολικά την περιοχή. Όπως γράφει ο L. Freedman, “οι μη επιδιωκόμενες συνέπειες” (unintended consequences) του πολέμου μπορεί να είναι σημαντικότερες από τις επιδιωκόμενες..
Πηγή: www.tanea.gr