«Οι 20 πιο κερδοφόροι επιχειρηματικοί όμιλοι στη χώρα μας έχουν το 80% της συνολικής κερδοφορίας όλων των επιχειρήσεων.

Όποιος λοιπόν σας πει πού θα βρείτε τα λεφτά η απάντηση είναι:

Δεν θα τα βρούμε τα λεφτά στη μικρή ούτε στη μεσαία ούτε στη λίγο μεγαλύτερη επιχειρηματικότητα, ούτε 1€ δεν πρέπει να αυξηθεί η φορολογία στις επιχειρήσεις αυτές μόνο στο 1% των επιχειρήσεων να αυξήσει τη φορολογία αρκεί για να μπορέσει να στηρίξει την κοινωνία.

Εμείς για να τελειώνει και αυτός ο μύθος, θέλουμε να ευνοήσουμε βεβαίως τους χαμηλούς και τους μεσαίους αλλά να στηρίξουμε το 99% της επιχειρηματικότητας για να έχουμε ανάπτυξη αλλά αυτό το 1% πρέπει να περάσει από τον πάγκο, πρέπει να περάσει για να έχουμε σχολεία, έχουμε νοσοκομεία να έχουμε στέγη για τα νέα ζευγάρια.»

Λόγια του Τσίπρα στη ρεματιά Χαλανδρίου πριν λίγες μέρες.

Ακούστηκαν ωραία. Ακούστηκαν δίκαια. Ακούστηκαν σχεδόν αυτονόητα. Χειροκροτήθηκαν.

Και, όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει με τον Αλέξη Τσίπρα, είναι αληθινά ψέματα.

Εξηγούμαι.

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα ετήσια στατιστικά στοιχεία της ΑΑΔΕ, που αφορούν το φορολογικό έτος 2023, τα νομικά πρόσωπα και οι νομικές οντότητες δήλωσαν συνολικά 30,10 δισ. ευρώ φορολογητέα κέρδη.

Από αυτά, τα 23,71 δισ. ευρώ, δηλαδή το 78,78% του συνόλου σχεδόν 80%, συγκεντρώνονται σε 11.966 νομικά πρόσωπα. Τα 11.966 αυτά νομικά πρόσωπα αντιστοιχούν στο 3,36% του συνόλου των 356.601 νομικών προσώπων και νομικών οντοτήτων.

Αυτά λένε οι αριθμοί.

Υπάρχει πράγματι μια μικρή ομάδα νομικών προσώπων που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο μέρος των φορολογητέων κερδών, όμως δεν είναι οι «20 όμιλοι». Ούτε είναι απλώς το «1%» των επιχειρήσεων. Για να φτάσουμε κοντά στο 80% των φορολογητέων κερδών, πρέπει να συμπεριλάβουμε 11.966 νομικά πρόσωπα. Δηλαδή το 3,36% του συνόλου.

Πάμε όμως παρακάτω, έχει ενδιαφέρον.

Μέσα σε αυτή την ομάδα που συγκεντρώνει το 80% των κερδών, δεν βρίσκονται μόνο οι πολύ μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι που έχει κανείς στο μυαλό του ακούγοντας τον Τσίπρα. Βρίσκονται και οι εταιρείες με φορολογητέα κέρδη 300.001 ευρώ και άνω. Βρίσκονται δηλαδή και επιχειρήσεις που, με οποιοδήποτε σοβαρό μέτρο, δεν είναι ούτε ολιγάρχες, ούτε μονοπώλια, ούτε οι «20 κορυφαίοι όμιλοι» της χώρας.

Παίρνει μια πραγματική συγκέντρωση κερδοφορίας και την παρουσιάζεις σαν να αφορά αποκλειστικά μια χούφτα πανίσχυρων ομίλων. Έτσι, ο ακροατής ακούει «20 όμιλοι» και φαντάζεται ότι κάπου εκεί βρίσκεται ένα τεράστιο δημοσιονομικό περιθώριο. Μόνο που τα στοιχεία της ΑΑΔΕ λένε κάτι διαφορετικό, για να πιάσεις περίπου το 80% των φορολογητέων κερδών, πρέπει να κατέβεις πολύ χαμηλότερα, μέχρι τα 300.000 ευρώ φορολογητέων κερδών.

Χωρίς αυτές τις επιχειρήσεις, το 80% δεν βγαίνει. Οι αριθμοί της ΑΑΔΕ δεν συμφωνούν με το αφήγημα του Τσίπρα.

Ας πάμε όμως παρακάτω, μπορεί να έχει ενδιαφέρον.

Ο Τσίπρας λέει ότι δεν θα φορολογήσει τη μικρή, τη μεσαία ή τη λίγο μεγαλύτερη επιχειρηματικότητα. Ωραία. Αλλά τότε ποιον ακριβώς θα φορολογήσει για να βρει τα λεφτά;

Αν περιοριστεί στο «κορυφαίο» 1% των νομικών προσώπων, μιλάμε για περίπου 3.566 νομικά πρόσωπα. Από τα στοιχεία της ΑΑΔΕ προκύπτει πως στα 3.566 «κορυφαία» νομικά πρόσωπα περιλαμβάνονται και πολλά με φορολογητέα κέρδη 300.001 έως 2.100.000 ευρώ. Τα βολικά νούμερα δεν προκύπτουν λοιπόν. Ξαναγυρνάμε στο προηγούμενο.

Αλλά ας κάνουμε μία προσπάθεια να ακολουθήσουμε τις σκέψεις του Τσίπρα.

Ας υποθέσουμε ότι αποφασίζεται να μη φορολογηθεί αυτό το ευρύτερο 3,36%. Ας υποθέσουμε ότι, για να μείνει άθικτη η μικρή, η μεσαία και η «λίγο μεγαλύτερη» επιχειρηματικότητα, η πρόσθετη φορολόγηση περιορίζεται μόνο στο ανώτατο κλιμάκιο των στοιχείων της ΑΑΔΕ. Στα νομικά πρόσωπα με φορολογητέα κέρδη άνω των 7.500.001 ευρώ.

Πόσα είναι αυτά;

Είναι 344 νομικά πρόσωπα.

Πόσα κέρδη δηλώνουν;

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία της ΑΑΔΕ, τα 344 αυτά νομικά πρόσωπα συγκεντρώνουν 11,96 δισ. ευρώ φορολογητέων κερδών, δηλαδή το 39,72% του συνόλου. Με τον εταιρικό φορολογικό συντελεστή 22%, στα κέρδη αυτά αντιστοιχεί φόρος περίπου 2,63 δισ. ευρώ.

Ας πάμε τώρα και ένα βήμα παραπέρα.

Ας δεχθούμε, για τις ανάγκες του συλλογισμού, ότι ο φόρος σε αυτό το ανώτατο κλιμάκιο διπλασιάζεται. Όχι ότι αυξάνεται λίγο. Ότι διπλασιάζεται.

Το πρόσθετο δημοσιονομικό αποτέλεσμα, με μια απλουστευμένη ανάγνωση, θα ήταν περίπου άλλα 2,63 δισ. ευρώ.

Πρόκειται για σημαντικό ποσό, κανείς δεν μπορεί να το υποτιμήσει. Αλλά δεν είναι το ποσό με το οποίο χρηματοδοτείται με μόνιμο και διατηρήσιμο τρόπο σχολεία, νοσοκομεία, στεγαστική πολιτική, κοινωνικό κράτος, στήριξη εισοδημάτων και ό,τι άλλο αναφέρθηκε. Μάλιστα αυτό ισχύει πριν καν μιλήσουμε για τις ενδεχόμενες επιπτώσεις μιας τέτοιας επιλογής. Αν θα μεταβληθεί η φορολογητέα βάση, αν θα επηρεαστούν οι επενδύσεις, αν θα αλλάξουν οι λογιστικές και επιχειρηματικές αποφάσεις, αν ένα μέρος της φορολογικής βάσης θα μετακινηθεί, θα συρρικνωθεί ή θα αναδιαρθρωθεί.

Εδώ βρίσκεται η γνωστή τακτική Τσίπρα. Δεν λέει κάτι εντελώς ανυπόστατο. Πατάει πάνω σε μια πραγματική εικόνα, τη συνδέει επιδέξια με ένα βολικό συμπέρασμα και, με καλή σκηνική παρουσία, το διασπείρει.

Έτσι παραπλανά το ακροατήριό του και δηλητηριάζει τον δημόσιο διάλογο όλο αυτό.

Παίρνει ένα πραγματικό στοιχείο, τη συγκέντρωση της εταιρικής κερδοφορίας, το αποκόπτει από τις κλίμακες, τα ποσά και τα πραγματικά δημοσιονομικά μεγέθη, και το μετατρέπει σε πολιτική βεβαιότητα: «τα λεφτά υπάρχουν, αρκεί να περάσει από τον πάγκο το 1%».

Μόνο που όταν αξιολογήσει κανείς τα στοιχεία, η εικόνα αλλάζει.

Για να φτάσει κανείς κοντά στο 80% των φορολογητέων κερδών, δεν μιλά για 20 ομίλους. Μιλά για 11.966 νομικά πρόσωπα. Αν, από την άλλη, περιορίσει την παρέμβαση αποκλειστικά στο ανώτατο κλιμάκιο, τότε μιλά για 344 νομικά πρόσωπα που συγκεντρώνουν μεν 11,96 δισ. ευρώ φορολογητέων κερδών, αλλά ο φόρος που αναλογεί σε αυτά, με τον ισχύοντα συντελεστή, είναι περίπου 2,63 δισ. ευρώ. Ακόμη και ο διπλασιασμός του φόρου τους δεν παράγει το δημοσιονομικό θαύμα που υπονοεί η ομιλία.

Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει θέμα φορολογικής δικαιοσύνης. Υπάρχει. Μπορεί κανείς να συζητήσει σοβαρά την πραγματική φορολογική επιβάρυνση μεγάλων ομίλων, τις φοροαπαλλαγές, τα μερίσματα, τα υπερκέρδη, τους ειδικούς κλάδους, τη φορολογική συμμόρφωση, την ποιότητα των ελέγχων.

Τα συνθήματα χωράνε εύκολα σε μια Ρεματιά.

Η σοβαρή φορολογική πολιτική, όμως, χρειάζεται κάτι δυσκολότερο. Χρειάζεται αριθμούς, όρια, συντελεστές, επιπτώσεις και ειλικρίνεια.