Κι εγώ θα κάνω

πως τα πιστεύω όλα αυτά

Ελένη Α.Σακκά, Αναγκαίο ψεύδος

‘Ενας πολιτικομάγειρας, maître του rebranding ή της Θείας Πρόνοιας με ποιά άραγε «συνταγή επιτυχίας» θα έφτιαχνε ένα νέο κόμμα;

Πιστεύω ότι ένας ιδεολογικός χυλός,με δημοκρατικοκαπιταλιστικά ή θρησκοληπτικοσικάτα υλικά,θα μπορούσε να πετύχει αν ο μάγειρας χρησιμοποιούσε μία δόση από ψημένες παλιοκαραβάνες, δύο δόσεις από ψιλοκομμένα φρούτα εποχής, τρεις δόσεις από πικάντικες διακηρύξεις αρχών[sic] και τέσσερις δόσεις από «πειραγμένες» συνεντεύξεις σερβιτόρων-δημοσιογράφων

Θα με ρωτήσετε,

και ποιος θα καταναλώσει ένα τέτοιο κατα-σκεύασμα του τύπου «τα πάντα όλα και τίποτα»;

Η απάντηση είναι εύκολη

Ο έλληνας ψηφοφόρος, ο οποίος μασάει ό,τι του προσφέρουν [ωμό ή καμμένο], που καταπίνει αμάσητα τα πάντα [χωρίς καν νερό επαλήθευσης], που χρεώνει τις κομματικές παθήσεις του στο Σύστημα [κι όχι στα «παιχνιδάκια του»]

Ο έλληνας ψηφοφόρος που είναι αξιοκράτης [αν του διορίσεις το ατάλαντο παιδί του], που είναι δικαιωματίας [αν θίγονται τα δικά του και μόνο δικαιώματα], που είναι διεθνιστής [αν οι πόλεμοι διεξάγονται μακρυά από το σπίτι του], που είναι αντισυστημικός [ανάλογα με τα συγκυριακά συμφέροντά του]

Ο έλληνας ψηφοφόρος που είναι ταυτόγχρονα του «χώρου», αλλά παίρνει φακελλάκι, που δηλώνει οικολόγος, αλλά έχει χτίσει αυθαίρετο, που ομνύει στην ισότητα των φύλων [αρκεί να μην τον καταγγέλλει η γυναίκα κι ο γιός του για κακοποίηση] κλπ

Αυτός ο ανθρωπολογικός τύπος όχι μόνο γουστάρει να δοκιμάσει, έτσι για πλάκα ή για να εκδικηθεί [τον εαυτό του;] που είχε παραπλανηθεί στο παρελθόν, αλλά ακόμα κι αν πάθει δηλητηρίαση θα χρεώσει τα πάντα σε κάποιον κουμπάρο του, που τον παρέσυρε ενώ αυτός γνώριζε την αλήθεια!

Δεν υπάρχει σωτηρία από αυτή την επικίνδυνη γευσιγνωσία των αφελών κι ανεύθυνων μη- συνειδητοποιημένων πολιτών κι από αυτή «τη διαπλοκή του κακού με το χειρότερο»