Όταν σε κυριεύει ο φόβος, πολλαπλασιάζονται τα σφάλματα

Όταν πιστέψεις ότι δεν υπάρχει αντίπαλος,

τότε ηττάται ο φόβος

Σωτήρης Μαντζούτσος, Όταν...

Το έχω ξαναγράψει

Αν «πολιτική κουλτούρα» είναι το νόημα που δίνουν στην Πολιτική τόσο οι πολίτες, όσο και οι πολιτικοί και αν η σύγχρονη πολιτική ταυτότητα προϋποθέτει κι εμπεριέχει ήθος, σκέψη, έκφραση δημοκρατικότητας και διαφάνειας, δεν νοείται οποιαδήποτε συμπαιγνία συμψηφισμού ανομιών κι [αλληλο]απαλλαγής των ενόχων.

Αν η Πολιτική συνίσταται στην αέναη αναζήτηση της αλήθειας και στην άσκηση αρετής και δεν περιορίζεται απλώς στην κατοχή της εξουσίας, τότε ο ηθικός άνθρωπος καλείται να γίνει πολιτικός για να μην υπάρξουν [ή και γιατί υπάρχουν ήδη] «κακώς κείμενα».

Όταν όμως το πολιτικό σύστημα δεν δείχνει να έχει ανάγκη από ανθρώπους με όρια συνείδησης αλλά προτιμάει κομματικούς-στρατιώτες, τούτο σημαίνει ότι οι ηθικοί άνθρωποι ή δεν κάνουν για την ισχύουσα πολιτική κατάσταση ή υποκύπτουν κι αυτοί στους κανόνες σιωπής [και συνενοχής] κι αφομοιώνονται από το σύστημα, οπότε καθίστανται διπλά βλαβεροί. Είτε [αυτο]διαψεύδονται, είτε διαψεύδουν τους άλλους η ζημιά είναι μεγάλη γιατί αρκετοί πολίτες βγάζουν το αβάσιμο συμπέρασμα «ότι όλοι ίδιοι είναι». Οι συγκαλύψεις εαυτών και αλλήλων, ανεξάρτητα από την ηθική εκάστου, διαβρώνει σε επικίνδυνο βαθμό την πολιτική ηθική και την εικόνα της Δημοκρατίας.

Δεν είμαι αυτός που θα κατα-κρίνει την πολιτική πορεία και φιλοσοφία όσων αποφάσισαν να συμ-πράξουν με το ΠΑΣΟΚ. Η προσωπική συνείδηση του καθενός καθορίζει τις αποφάσεις του. Δεν συμφωνώ όμως και μ’εκείνους που διεκδικούν το αλάθητο ή το τεκμήριο[μαχητό;] της πίστης σε σχέση με τους «άπιστους» που ξαναγύρισαν. Ίσως αδικούν κάποιους. Άλλωστε ο χρόνος θα δείξει ποιός και πως θα δικαιώσει την επιλογή του

Τα γράφω αυτά, ως αιρετικός συμπράττων και μη-διεκδικών ο,τιδήποτε, γιατί δεν είναι εύκολο στον πολίτη, ό,τι κι αν ψηφίζει, να κατανοήσει τα παρακάτω:

1. είναι πιο κρίσιμο θέμα το ν’αποφασίσει ένα Συνέδριο για τη μη-συνεργασία με ένα ή περισσότερα κόμματα από το να έχει διαμορφώσει οριστικά κι αμετάκλητα ταυτότητα, δηλαδή αν ανήκει στη Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά ή αν εκπροσωπεί «μία σούπα κεντροαριστερών αφηγημάτων»;

2. το ποντάρισμα à cheval ή ο κούκος διπλός σε πολλά ταμπλώ συνιστά πράξη πολιτικής ηθικής για μερικά προβεβλημένα στελέχη κόμματος;

3. οι διάφορες πλατφόρμες που κατατίθενται για το Συνέδριο δεν συνεκτιμάνε ότι, ακόμα κι αν υπάρχει τρίτος, τέταρτος, πέμπτος δρόμος[sic] προς τη Διακυβέρνηση, η εικόνα της ενιαίας πορείας θολώνει;

4. πότε θα κάνουν αυτοκριτική όσοι από το ΠΑΣΟΚ υποστήριζαν το «κίνημα Τεμπών»[sic], αλλά τώρα σφυρίζουν αδιάφορα;

5. πώς νοείται άλλοι από αυτούς που συμπράττουν να δείχνουν αριστερά κι άλλοι προς το κέντρο; δεν πρέπει να υπάρχει μία και μόνο πυξίδα;

6. είναι η συμπραξη πράξη προσφοράς στην πολιτική και στην ιδεολογία ή κίνηση προσωπικής προβολής με ειδικό στόχο[βουλευτική έδρα];

7. μήπως ήρθε η ώρα να κληθεί ο Αλέξης Τσίπρας να συμπράξει αυτή τη στιγμή στην ενδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ αντί να κοιτάζουν μερικοί με φόβο κι άλλοι με προσδοκία προς την ΙΘΑΚΗ;

Όπως σημείωσα στην αρχή η Πολιτική σημαίνει πριν απ’όλα καθαρότητα μέσων και στόχων ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ που αναμιγνύεται

Τα υπόλοιπα είναι κολλάζ εντυπώσεων μιάς μέρας με παιχνιδάκια μικρο-εξουσίας που δεν πείθουν κανένα

ΥΓ. Αυτοί οι τύποι που προσπαθούν να εντοπίσουν χώρα, κόμμα, δήλωση που τους βολεύει συγκυριακά για «να γραπωθούν» και να ισχυριστούν ότι το είχανε προβλέψει [ταυτιζόμενοι με κάποιους «ηγέτες» που ταχέως θα τους διαψεύσουν με την κυβίστησή τους], πιστεύουν ότι έχουν ορθότερη κομματική λειτουργία από τους ανιδιοτελείς συμ-πράττοντες;

Το ίδιο ισχύει και μ’εκείνους που επειδή τους χειροκροτούν 100 κολλητοί τους νομίζουν ότι απέκτησαν εθνικό ακροατήριο κι ετοιμάζονται να κυβερνήσουν