Πέρασαν 57 ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα μέρα της 21ης Απριλίου 1967 όταν ομάδα επίορκων αξιωματικών των ενόπλων δυνάμεων κατέλυσε τη συνταγματική τάξη με στρατιωτικό πραξικόπημα και εγκατέστησε στρατιωτικό καθεστώς, το ποίο και κυβέρνησε τη χώρα για 7 ολόκληρα χρόνια. Δεν ανετράπη αλλά κατέρρευσε έχοντας βάψει τα χέρια του με αίμα στο κυπριακό με την άφρονα και εγκληματική πολιτική του. Ήταν εντελώς ανίκανο όχι μόνο να αποτρέψει την τουρκική εισβολή που προκάλεσε αλλά και για μια στοιχειώδη, προς το θεαθήναι, επιστράτευση στο εσωτερικό.
Γνωρίζουμε ήδη πολλά και για τις συνθήκες του πραξικοπήματος, τις τότε ευθύνες του πολιτικού συστήματος, την Αντίσταση απέναντι στο καθεστώς και την κατάρρευσή του. Για να επακολουθήσει η περίοδος της Μεταπολίτευσης, 50 χρόνια αδιάλειπτης δημοκρατίας, ελευθερίας, ασφάλειας, ευημερίας και γεωπολιτικής σταθερότητας, μολονότι η χώρα διήλθε περίοδο σοβαρών διαταράξεων (2009-2019) κατά την οποία η αριστερή παραφροσύνη λίγο έλειψε να τη ρίξει στα βάραθρα. Πρόκειται, όμως, σε γενική κλίμακα, για μια περίοδο προόδου σε όλους τους τομείς που δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.
Έχουν δίκαιο, πιστεύω, όσοι υποστηρίζουν ότι η επέτειος αυτή μάλλον λίγα πράγματα σημαίνει για τα άτομα κάτω των 70 ετών, για τα πολιτικά γεγονότα που προηγήθηκαν του πραξικοπήματος, για την οικονομική πρόοδο της χώρας, για την πολιτιστική της άνθηση, σε βαθμό που δικαιώνεται μάλλον λογοτέχνης που έκανε λόγο για «Χαμένη ‘Άνοιξη». Άλλα γεγονότα, όπως η φοιτητική εξέγερση στο Πολυτεχνείο στις 17 Νοεμβρίου 1973 και η κυπριακή τραγωδία τον Ιούλιο του 1974 είναι πιο γνωστά στις νεότερες γενιές.
Η συζήτηση ασφαλώς θα συνεχιστεί για την εποχή εκείνη και τη δικτατορία μεταξύ κυρίως των ιστορικών και των ερευνητών, ενίοτε και από όσους θέλουν δικαίως επιθυμούν να αντλούν αναλογίες ή άλλα διδάγματα από τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την μεταπολεμική και μετεμφυλιακή πορεία της πατρίδας μας.
Για την ιστορική και εθνική αυτοσυνειδησία και μνήμη έχει μεγάλη σημασία η διατήρηση ορισμένων αξιών και των ιδεών για τις οποίες έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους στη διάρκεια της δικτατορίας τα άτομα εκείνα, άνδρες και γυναίκες, που τόλμησαν να αντισταθούν ενεργά απέναντι στο καθεστώς. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Κι αυτό αποτελεί μια τεράστια και αναντικατάστατη εθνική παρακαταθήκη.
Αντί άλλου σημειώματος, ένα τέτοιο φωτεινό παράδειγμα θα ήθελα να φέρω στη μνήμη των πολιτών με τη φτωχή μου πέννα στη ζοφερή αυτή επέτειο. Και με αυτό να αποτίσω φόρο τιμής σε όλους τους αντιστασιακούς και τα θύματα της στρατιωτικής δικτατορίας.
*
Πέρασαν 38 ολόκληρα χρόνια από το θάνατο του Σπύρου Μουστακλή. Ο εμβληματικός ήρωας της Αντίστασης κατά της χούντας των συνταγματαρχών και της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974) άφησε την τελευταία του πνοή στις 28-4-1986.
Η σύζυγός του ιατρός Χριστίνα Δημητρακάκη-Μουστακλή εργάστηκε με απαράμιλλη υπομονή και σθένος για να παραδώσει στο κοινό μια ολοκληρωμένει βιογραφία για ένα από τα πιο μαρτυρικά πρόσωπα της αντίστασης κατά της δικτατορίας. Ένα ανεξίτηλο αντιστασιακό σύμβολο. Πρόκειται για έναν ογκώδη τόμο εκ 760 σελίδων με έναν λιτό Πρόλογο του προέδρου της Βουλής Κωνσταντίνου Τασούλα.
Φέρει τον τίτλο «ΣΠΥΡΟΣ ΜΟΥΣΤΑΚΛΗΣ, ΕΝΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΣ».