«Ή»,διαζευκτικό,σεμνή συνέπεια στο μυστήριο της αοριστίας

Γιάννης Ρίτσος,Το διαζευκτικό «’Ή»

Αυτοί που συνδέουν ιδεοληπτικά  όποια ασύνδετα γεγονότα τους βολεύουν στη συνωμοσιολογία τους,αυτοί που ταυτίζουν τα[έστω τραυματικά] βιώματά τους με τον τροχό[και την καλή πλευρά] της Ιστορίας,αυτοί που αναλύουν την πραγματικότητα με τσιτάτα και κλισέ προηγούμενων αιώνων,αυτοί που επενδύουν τα ψυχοσωματικά τους απωθημένα με βαρύγδουπα νοήματα μετανεωτερικότητας,αυτοί που συγχέουν τον προσωπικό τους πόνο με την πολιτική σκοπιμότητα των κρυπτόμενων καθοδηγητών τους,όλοι αυτοί και πολλοί ακόμα ‘ομο’ι’δεάτες τους’, συγκροτούν τον εσμό της ‘α-κοινωνίας των α-νοημόνων’

Κι όμως όλοι αυτοί όχι μόνον επηρεάζουν τη ζωή των άλλων,αλλά θέλουν να επιβάλλουν κι ένα νέο μοντέλο[τεκμήριο;] αθωότητας και ενοχής,ευθύνης και ατιμωρησίας,έξω από τους νόμους, εντός όμως των απαιτήσεων του όχλου[και των κραυγών των ΜΜΕ]

Μέσα σ’έναν τέτοιο ορυμαγδό παράκρουσης και παράνοιας  η μεν κυβέρνηση ‘σκουπίζει με προσωποπαγείς νόμους’ δικαιώματα  ή ΄νομοθετεί με διατάξεις-σκούπα’επί παντός του αυθαιρέτου ,η δε αντιπολίτευση διχοτομείται και τριχοτομείται στο όνομα της καθαρότητας της ιδεολογίας ή της προτεραιότητας της δημοσκοπικής απήχησης

Με ιστορικά ‘δυσανάγνωστες υπο-γραφές’ ηγετών[sic],οι οποίοι χρεώνουν τις ήττες στους άλλους ή στις αντικειμενικές συνθήκες και τις [όποιες] ‘νίκες’ στη δικαίωση των αγώνων,το συμβόλαιο με το λαό έχει κολλήσει

Οι  θεωρητικές δι-ερμηνείες και επικοινωνιακές σκηνοθεσίες δεν  πείθουν πλέον ουδένα ούτε για τη γαλάζια  κυβερνητική αθωότητα,ούτε για την πράσινη  κομματική συνεκτικότητα,ούτε για την κοκκινορόζ  θεσμική ‘κανονικότητα’

Η πολιτική αφασία,η κομματική ανοησία και η θεσμική ανοσία αφήνουν  συνεπώς μεγάλο χώρο δράσης κι επιρροής στους τάχα και δήθεν ‘αντισυστημικούς’,οι οποίοι κινούνται σε όλο το πλάτος της πολιτικής κλίμακας,από την άκρα δεξιά της θρησκοληψίας μέχρι την άκρα αριστερά της επαναστικοπληξίας

Από την πολιτική της ήττας[την περίοδο των Μνημονίων ]στην ήττα της πολιτικής[ την εποχή των Τεράτων]μιάς ασυνεννοησίας δρόμος: των μεν συντηρητικών ως προς το τι σημαίνει Κράτος Αλήθειας και Ευθύνης,των δε προοδευτικών ως προς το τι συμβολίζει η έλλειψη Πολιτικής Τόλμης

Το δημοκρατικό πολίτευμα προφανώς έχει ανάγκη από αναθεωρημένο και σύγχρονο συνταγματικό Χάρτη,όμως η Δημοκρατία χρειάζεται κυρίως δημοκρατικούς πολίτες,με αίσθηση μέτρου,ορίων και κανόνων,μακρυά από φανατισμούς,εχθροπάθειες και μονοδιάστατη ανάγνωση της πραγματικότητας,με σεβασμό στους θεσμούς,χωρίς[ψευτο] ιστορικές τυμβωρυχίες ή τρομοκράτηση των πολιτών

Μας διακρίνει σήμερα κάποια τέτοια αντίληψη ειρηνικής συμβίωσης με όρους ισοελευθερίας και κοινωνικής αλληλεγγύης,έξω και πέραν των παρασυνταγματικών πρακτικών της πλατείας ή της πελατείας;

Θα φανεί...

ΥΓ.«Ήταν καλά παιδιά οι σύντροφοι,δεν φώναζαν» [Γ.Σεφέρης,Δ’Αργοναύτες]