Όταν, στις 24 Ιουλίου 1974, άνοιγε η πόρτα του αεροπλάνου του Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν που μόλις είχε προσγειωθεί στο Ελληνικό και πρόβαλε η μορφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, το αυθόρμητο ξέσπασμα του λαού που είχε σπεύσει στην υποδοχή δεν αντανακλούσε μόνο τον ενθουσιασμό για το καλωσόρισμα ενός πολιτικού ηγέτη. Ήταν ένα παραλήρημα χαράς και ανακούφισης για το τέλος της αιματοβαμμένης επταετίας της στρατιωτικής χούντας και για την υποδοχή της δημοκρατίας. Αυτό ακριβώς εξέφραζε εκείνη τη στιγμή ο ηγέτης της Δεξιάς παράταξης.
Δεν ήταν καινούργιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην πολιτική ζωή της χώρας. Το αντίθετο. Είχε διατελέσει ήδη Πρωθυπουργός από το 1955 ως το 1963 με τις εκλογές του 1961 να μένουν στην ιστορία ως «οι εκλογές της βίας και της νοθείας». Ωστόσο, η μετα-χουντική θητεία του συνδέθηκε και με μια σειρά αποφάσεων, όπως αυτή για τη νομιμοποίηση της λειτουργίας του ΚΚΕ που - σε συνδυασμό με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης αργότερα από το ΠΑΣΟΚ - αποτέλεσε καθοριστικό βήμα για το ξεπέρασμα του διχασμού και την εδραίωση της μακροβιότερης δημοκρατικής περιόδου που απολαμβάνουμε έκτοτε.
Η παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πρωθυπουργία συνδέθηκε επίσης με το ευρωπαϊκό του όραμα που καθόρισε και εξακολουθεί να καθορίζει την πορεία της χώρας, η οποία εντάχτηκε στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια με την υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης στην ΕΟΚ, το 1980. Αργότερα, το 2001 επί Κώστα Σημίτη, η Ελλάδα εντάχθηκε στην ευρωζώνη, τον στενό οικονομκό πυρήνα της Ενωμένης Ευρώπης. Αμέσως μετά την υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης, ο Καραμανλής παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία εκλεγόμενος στη συνέχεια για δύο θητείες (1980-85) και (1990-95) στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Διαβάστε τη συνέχεια
Πηγή: www.athensvoice.gr