Νοσταλγώ τις εποχές με τα καλιστεία, ιδιαίτερα σε κάτι θέρετρα. Στο καζίνο Λουτρακίου παρήλαυναν οι μπικινοφορούσες υποψήφιες star Hellas, σαγηνευτικές και ανδροπλάνες.

Μετά το σώμα η αξιολόγηση του πνεύματος. “Τι εύχεσαι για την ανθρωπότητα- ειρήνη και αγάπη, το μεγαλύτερο ελάττωμα σου,- αχ δυστυχώς είμαι πολύ ειλικρινής, ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας- να είσαι ο εαυτός σου…”

Πάμε τώρα στα δικά μας τα σοβαρά.

Είχαμε ιστορικά 2-3 κόμματα που διεκδικούσαν την εύνοια μας. Έκαναν τα συνέδρια τους, ψήφιζαν τους προέδρους τους, τους ξαναψήφιζαν ή τους άλλαζαν, ανάλογα με την επιτυχία. Οι πρόεδροι έρχονται και παρέρχονται, τα κόμματα παραμένουν. Γιατί υπάρχει μια κοινή ιδεολογική βάση συσπείρωσης την οποία ορίζουμε ως δεξιά, κέντρο, σοσιαλδημοκρατία, αριστερά. Ορισμοί σχηματικοί, περισσότερο ορίζουν μια ιστορική διαδρομή γιατί όλο και περισσότερο οι ανάγκες της κοινωνικής εξέλιξης, της οικονομίας, της γεωπολιτικής, οδηγούν στην μίξη των πολιτικών.

Ο κανονικός Καραμανλής κατηγορήθηκε για «Σοσιαλμανής», ο Σημίτης ως νεοφιλελεύθερος, η Αριστερά μια χαρά τα πήγε με την Ακροδεξιά, εξού και ο όρος «Τσιπροκαμμένοι», ο Μητσοτάκης έκανε ρελάνς τοποθετώντας στο μισό υπουργικό συμβούλιο τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Θέλω να πω ότι ανάμεσα στις πολιτικές παρατάξεις τα σύνορα δεν χωρίζονται από ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα. Αντίθετα! Η δύναμη τους βρίσκεται στην πολυσυλλεκτικότητα και στην προσαρμοστικότητα. Οι ολοφυρόμενοι για την «ψυχή» της παράταξης καλό είναι να θυμούνται ότι η «ψυχή» της Δημοκρατίας έχει ανάγκη από πολύ ευρύτερες συναινέσεις και συμπορεύσεις.

Τέλος πάντων, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ συγκροτήθηκαν και εξελίχθηκαν γύρω από κάποιες, έστω και ρευστές αρχές και ιδέες. Του ΚΚΕ είναι άκαμπτες, ατσάλι, δεν πά να γκρεμίζεται το σύμπαν, αλλά υπάρχουν. Κι ο, αιωνία του η μνήμη, ΣΥΡΙΖΑ διαδέχθηκε μια άποψη της Αριστεράς. Διεκδίκησαν την ψήφο μας σηματοδοτώντας κάποιες συγκροτημένες ιστορικά ιδεολογικές απόψεις. Με τους αναγκαίους συμβιβασμούς τους.

Πίσω στα καλλιστεία μας. Εδώ δεν μας πολυνοιάζει η ιστορία ή οι απόψεις. Τα πρόσωπα κι η γοητεία τους μόνο.

Στην πασαρέλα πρώτος ο Βελόπουλος, ουδείς καταλαβαίνει τι ακριβώς λέει και ουδείς γνωρίζει αν υπάρχουν άλλοι πραγματικοί άνθρωποι στο κόμμα…ποιο κόμμα; Ακολουθεί η Ζωίτσα σχηματίζει καρδούλες… δεν είναι δεξιά/δεν είναι αριστερή/τ’ είναι ποιος τάχα θα το βρει…έφυγε κι ο αρραβωνιαστικός οπότε με ποιον να κάνει συνέδριο. Να σου κι η Λατινοπουλου; Περιχαρής λικνίζεται και δίπλα της ουδείς/ Υπάρχει άλλος πλην αυτής;

Ακολουθούν οι ντίβες…

Η Μαρία των Τεμπών, ρομφαιοφόρος πέραν των συνομωσιών ουδείς γνωρίζει τι πρεσβεύει, κάθε φορά που θέλησε να το διευκρινήσει μας μπέρδεψε περισσότερο, καλύτερα μη μιλάς της είπαν, ανέλαβε ο εκλεκτός της ρωσικής πρεσβείας.

Νάσου κι ο Τσίπρας, ο παλιός. Καλά αυτός δεν έφτιαξε τον ΣΥΡΙΖΑ και νίκησε κι έχασε και πήρε την ευθύνη; Ευθύνη σημαίνει φταίω όχι διαφωνώ. Τώρα γιατί φτιάχνει το δικό του; Ούτε καν «Tsipras and the syrizas”. “Tsipras rock band” σκέτο.

Θέλει κι ο Σαμαράς να βγει, διστάζει, άργησε και σαν καρικατούρα μοιάζει…

Η πασαρέλα με τα ομορφοπαιδα που προσποιούνται οτι είναι κόμματα αρχών. Τουλάχιστον η υποψήφια Μις είναι πιο ειλικρινής.

«Ανησυχείτε για το περιβάλλον;»

«Μα βέβαια, είμαι οικολόγος. Έχω μειώσει στο μισό την λακ των μαλιων μου περιορίζοντας την τρύπα του όζοντος».

Πραγματική η απάντηση…