Το θέμα δεν είναι να αντιπαραβάλλουμε την αγριότητα.

Εμείς αυτό αλλά εσείς το άλλο, ποιος ήρξατο χειρών αδίκων και τέτοια.

Αλλά να επιμένουμε στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Αυτό είναι και το επίτευγμα του δυτικού πολιτισμού.

Οχι γιατί δεν τα καταπατά.

Αλλά γιατί δίνει στους πολίτες τη δυνατότητα ελέγχου, κριτικής, αυτοκριτικής, αναθεώρησης πολιτικής, τιμωρίας των ενόχων.

Και τους διαπαιδαγωγεί με την αντίστοιχη κουλτούρα.

Η μάχη των κρατών και των εθνικών οντοτήτων για επικράτηση και επιβίωση οδηγεί στην βαρβαρότητα.

Δεν μπαίνω στην ιστορία της αντιπαράθεσης αλλά το συγκριτικό πλεονέκτημα του Ισραήλ βρίσκεται στη σχέση του με τη Δημοκρατία.

Και στο κατά πόσον οι πολίτες του θα τη διαφυλάξουν, θα ελέγξουν την εξουσία, θα διαφυλάξουν τον ανθρωπιστικό πυρήνα της.

Οσο κι αν διακυβεύεται η ύπαρξη του κράτους τους.

Η προσβλητική συμπεριφορά απέναντι στους ακτιβιστές κρατούμενους και ιδιαίτερα της προκλητικής επίδειξης της από τον, φασίστα…τι άλλο, υπουργό Μπέν Γκβιρ προσφέρει πολλά στο αντισημιτικό ρεύμα που αναπτύσσεται στην Ευρώπη.

Και ουσιαστικά υπηρετεί την προπαγάνδα του.

Όπως και οι άλλες, πολύ σκληρότερες αντιδράσεις της κυβέρνησης Νεντανιάχου.

Η καταδίκη και η αλλαγή πορείας είναι υπόθεση των πολιτών του Ισραήλ.

Εμείς εκ του μακρόθεν κρίνουμε, προσπαθούμε να κατανοήσουμε την μια ή την άλλη πλευρά, καταδικάζουμε και συμπαραστεκόμαστε αναλόγως.

Αλίμονο όμως αν κλείσουμε τα μάτια στο απεχθές.

Κι αυτό δυστυχώς συμβαίνει στο όνομα της υπεράσπισης της κατατρεγμενης Παλαιστίνης ή του απελπισμένου δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ.

Η απαίτηση των κανόνων, των ορίων, της ανθρωπιάς, σε αυτό τον απάνθρωπο πόλεμο, είναι μονόδρομος.

Για όσους αντιμάχονται τον αντισημιτισμό, αυτό το παλαιό ιδεολογικό μίασμα της ανθρωπότητας που ανθίζει ανάμεσά μας.

Για όσους αντιλαμβάνονται, πέρα από συναισθηματικές ιδεολογικές καταβολές, την απειλή του περιρρέοντος Ισλαμοφασισμού.