Ασφαλώς ποιος μπορεί να πιστεύει ότι το Ιράν αποτελεί άμεση απειλή για τις ΗΠΑ, όπως είπε και ο επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας των ΗΠΑ που παραιτήθηκε. Και από κοντά οι Ευρωπαίοι οι οποίοι διστάζουν να αναμειχθούν σε ένα πόλεμο που θεωρούν ότι δεν είναι δικός τους. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ; Και για την Βόρεια Κορέα κάποτε οι “νίπτω τας χείρας μου”, λέγανε ότι δεν αποτελούσε απειλή για κανένα. Και έβαζαν τον ΟΗΕ να βγάζει αποφάσεις για διεθνείς κυρώσεις και απαγορεύσεις πυρηνικού εξοπλισμού της Βόρειας Κορέας. Όμως όλες οι αποφάσεις του ΟΗΕ ήταν χάρτινες και άχρηστες χωρίς αντίκρισμα. Η Βόρεια Κορέα με την βοήθεια της Ρωσίας (Της Σοβιετικής Ένωσης παλιότερα) και της Κίνας έγινε πυρηνική δύναμη και με τους βαλλιστικούς της πυραύλους, ο παράφρονας δικτάτορας της απειλεί οποιαδήποτε χώρα του ελεύθερου Κόσμου.

Αυτό θέλει να κάνει και το Ιράν των Μουλάδων. Να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και βαλλιστικούς πυραύλους. Σε πρώτη φάση έχει εξαγγείλει την καταστροφή του Ισραήλ και στην συνέχεια τις ΗΠΑ και η αμαρτωλή Δύση. Ο μικρός και ο μεγάλος σατανάς όπως λένε στα κείμενα τους. Και μετά λένε κάποιοι τι θέλει το Ισραήλ και επιτίθεται στο Ιράν. Για να σώσει το λαό του κύριοι όπως θα έκανε κάθε λογικό Κράτος στην θέση του. Να σώσει το λαό του από τους φανατικούς μουλάδες οι οποίοι εγκατέστησαν σε πλατεία της Τεχεράνης ρολόι που μετράει αντίστροφα, μέχρι την οριστική καταστροφή του Ισραήλ.

Χρόνια τώρα το Ιράν κοροϊδεύει ασύστολα την Δύση για τα πυρηνικά του. Κάθε τόσο βρίσκεται με διεθνείς αντιπροσωπείες για να διαπραγματευθεί υποτίθεται ότι δεν σκοπεύει να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα, σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Η 1η απόφαση Ιούλιος 1696/2006 αποτέλεσε Διεθνές Δίκαιο και απαγόρευσε στο Ιράν να εμπλουτίσει Ουράνιο. Η συμφωνία παραβιάζεται από το Ιράν σχεδόν αμέσως και ανακοινώνονται διεθνείς κυρώσεις από τον ΟΗΕ. Όλες οι αποφάσεις για κυρώσεις γίνονται κουρελόχαρτα από το καθεστώς του Ιράν, αφού βρίσκει εναλλακτικές με την Κίνα και την Ρωσία. Κάθε τόσο στελέχη του καθεστώτος συναντώνται με αξιωματούχους του ΟΗΕ, της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας, των ΗΠΑ και της Ευρώπης και όλους τους κοροϊδεύουν ασύστολα, εξευτελίζοντας τη διεθνή κοινότητα Άλλωστε όσοι έχουν μελετήσει το Ισλάμ και κυρίως το Σιιτικό δόγμα, όχι μόνο επιτρέπεται να λένε ψέματα, αλλά για θέματα Στρατηγικής και υπηρέτησης υπέρτατων Σκοπών, αλλά και σε περιόδους πολέμου, επιβάλλεται να χρησιμοποιείς τα πιο ξεδιάντροπα ψέματα για να παραπλανήσεις τους εχθρούς σου. Άλλωστε είδαμε τους αξιωματούχους του καθεστώτος πως χρησιμοποιούν το ψέμα ως εργαλείο πολιτικής και Στρατηγικής αυτές τις πρώτες ημέρες του πολέμου.

Η Ευρώπη που σήμερα παίζει τον πόντιο Πιλάτο λέγοντας ότι αυτός δεν είναι δικός της πόλεμος τι νομίζει; Ότι πραγματικά δεν την αφορά η πυρηνική και βαλλιστική απειλή του Ισλαμικού Καθεστώτος του Ιράν ; Το οποίο όμως θεωρεί ως βασικό του εχθρό μετά το Ισραήλ, την Δύση. Κάπως έτσι σκεφτόντουσαν και οι ευρωπαϊκές χώρες για τον Χίτλερ και την Ναζιστική Γερμανία, όταν υπέγραφαν τη συμφωνία του Μονάχου τον Σεπτέμβριο του 1938 που προέβλεπε την παραχώρηση από την Τσεχοσλοβακία ενός μέρους της (Σουδητία), για να κατευνάσουν τον Χίτλερ. Και όταν ο Χίτλερ καταλαμβάνει μετά από έξι μήνες όλη την Τσεχοσλοβακία και εισβάλλει στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν πλέον αναπόφευκτος με μια Ευρώπη αιφνιδιασμένη. Ο Ουίλσον Τσώρτσιλ ο αρχιτέκτονας της Νίκης, κάνοντας κριτική στην ηγεσία της χώρας του και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες μετά την συμφνία του Μονάχου με τον Χίτλερ είπε : “Είχατε να διαλέξετε ανάμεσα στον πόλεμο και την ατίμωση. Διαλέξατε την ατίμωση και θα έχετε πόλεμο”.

Και ένας καλοπροαίρετος μπορεί να επισημάνει ότι το Ιράν δεν είναι Ναζιστική Γερμανία. Τα μεγέθη δεν είναι ανάλογα είναι αλήθεια. Όμως η προσέγγιση αυτή παραβλέπει ή υποβαθμίζει το γεγονός ότι το Ιράν δεν είναι μόνο του. Από πίσω του είναι η Ρωσία και η Κίνα και όποιος δεν το βλέπει αυτό απλά είτε δεν θέλει (;) να βλέπει, είτε λέει ψέματα και αυτός πρώτα από όλα καθησυχάζοντας τον εαυτό του. Όλες οι αναλύσεις συμφωνούν ότι το καθεστώς του Ιράν τους τελευταίους μήνες εξοπλιζόταν εντατικά με βαλλιστικούς πυραύλους και δορυφορικά συστήματα επικοινωνίας από την Ρωσία και την Κίνα αντίστοιχα. Η Ρωσία με ένα αυταρχικό και αναθεωρητικό καθεστώς Πούτιν, που εισβάλει στην Ουκρανία και παρενοχλεί τις γειτονικές της χώρες ακόμη και χώρες του ΝΑΤΟ. Η Κίνα –πολύ πιο ύπουλη και επικίνδυνη δύναμη- με την Κομμουνιστική Δικτατορία του Κομμουνιστικού Κόμματος, μετά την περίοδο Μάο, άλλαξε Στρατηγική. Μια δύναμη πολύ ισχυρή η οποία δυστυχώς δεν αστειεύεται, ούτε λέει ψέματα. Ότι λέει τα εννοεί και τα κάνει. Με αποφάσεις οι οποίες ανανεώθηκαν στο τελευταίο 20ο Συνέδριο του ΚΚΚ για μια σοσιαλιστική κοινωνία στο εσωτερικό με την απόλυτη εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Στο εξωτερικό εξάγγειλε την παγκόσμια ηγεμονία, κυρίως μέσα από τεράστιες οικονομικές επενδύσεις σε υποδομές (Συμβάσεις που δημιουργούν μεγάλη εξάρτηση της χώρας υποδοχής από την Κίνα), μέσω διείσδυσης στις χώρες της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας, την οποία ονομάζει πρωτοβουλία “Ζώνη και Δρόμος”.

Μια νέα κοινωνία έχει αναδυθεί και λειτουργεί στην Κίνα μετά τον Μάο Τσε Τουνγκ και την ανάληψη της εξουσίας από τον Τεγκ Σιαοπίνγκ το 1978. Μιας μεγάλης χώρας με θαυμαστή ιστορία και ιδιαίτερη συμβολή στον ανθρώπινο πολιτισμό. Από τότε όμως άρχισε η νέα “ειρηνική” πορεία της Κίνας για την κατάκτηση του Πλανήτη. Όχι με επαναστάσεις και πολέμους. Με τα όπλα που νίκησε η φιλελεύθερη δημοκρατία τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Την οικονομία, την έρευνα και την καινοτομία σε πρώτη φάση μέσω της συνεργασίας. Σε δεύτερη φάση όμως με την οικονομική ισχύ και ηγεμονία μέσω της Στρατηγικής της διείσδυσης στις άλλες χώρες μετατρέποντας αυτές τις χώρες σε δορυφόρους της είτε εξαρτώμενες σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας. Βέβαια στον ελεύθερο Κόσμο η οικονομία λειτουργία στα πλαίσια μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας. Στην Κίνα δεν ισχύει αυτό. Δεν νοείται πολυκομματισμός, ατομικές ελευθερίες και δημοκρατία με διαφωνίες και αντιθέσεις. Στους πολιτικά διαφωνούντες η Κίνα τους δίνει οικονομικές ευκαιρίες για να πλουτίσουν. Εάν συνεχίσουν την ταραχοποιό τους δράση, τους συλλαμβάνει μια ηλιόλουστη ημέρα, δεν τους εκτελεί όπως παλιά (αν ισχύουν αυτές οι πληροφορίες), ούτε τους βασανίζει μέχρι θανάτου, ούτε τους εξορίζει για αναμόρφωση αμέσως, όπως έκανε το σοσιαλιστικό σύστημα την περίοδο της “Πολιτιστικής Επανάστασης”. Τους φυλακίζει προς διαπαιδαγώγηση και τους ξαναδίνει ευκαιρίες αναμόρφωσης, μέχρι να γίνουν “πιστοί” του συστήματος ή τουλάχιστον ακίνδυνοι. Όπως έγινε με τους εξεγερμένους της πλατείας Τιενανμέν, εκτός από κάποιες δεκάδες που χαρακτηρίστηκαν αντεπαναστάτες και εκτελέστηκαν το 1989. Εκτός από αυτούς που εκτέλεσε το καθεστώς με συνοπτικές διαδικασίες, πολλοί φυλακίστηκαν για αναμόρφωση δια μέσου αναγκαστικής εργασίας και κάποιοι διέφυγαν στο εξωτερικό.

Το μοντέλο ονομάστηκε σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς. Δηλαδή ένα οικονομικό μοντέλο που δίνει μεγάλες επιχειρηματικές ευκαιρίες για να εισρεύσουν κεφάλαια στην χώρα, επενδύοντας σε συγκεκριμένους τομείς και περιοχές που επέλεξε το Κράτος. Ο Κεντρικός Σχεδιασμός και ο ασφυκτικός έλεγχος και παρακολούθηση του Κόμματος και του Κράτους σε κάθε δραστηριότητα του κάθε ξεχωριστού πολίτη και επιχείρησης συνεχίζεται ασφαλώς, χρησιμοποιώντας τις νέες τεχνολογίες και τα νέα σύγχρονα μέσα που αναπτύσσονται ραγδαία. Απλά η σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς τελειώνει με την ολοκληρωτική εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος που αποτελεί την απόλυτη εξουσία στην Κίνα.

Το νέο σύστημα δίνει πολλές ευκαιρίες σε εκατομμύρια ανθρώπους να ξεφύγουν από τη φτώχεια και τη μιζέρια, να αγοράσουν σπίτι, αυτοκίνητο και εξοχικό και να πάνε διακοπές στο εξωτερικό. Εδώ και πενήντα περίπου χρόνια χτίζεται ένας νέος τύπος σοσιαλιστικού ανθρώπου με Κινεζικά χρώματα, ο οποίος κοιτάζει τη δουλειά του, τον εαυτό του και την οικογένεια του, δουλεύει ασταμάτητα θέλοντας να βγάλει χρήματα για το επόμενο βήμα στην προσωπική του ανέλιξη. Δεν ενδιαφέρεται τι συμβαίνει γύρω του ή για τους δικούς του περιορισμούς και όρια και ασχολείται αποκλειστικά με την οικονομική βελτίωση της θέσης του και πως θα επιτύχει τους στόχους που βάζει. Δεν τον νοιάζει και πολύ εάν δεν έχει δημοκρατία. Άλλωστε δεν έχει ζήσει ποτέ σε συνθήκες φιλελεύθερης δημοκρατίας και ενδεχομένως δεν του λέει κάτι η λέξη δημοκρατία. Δεν ενοχλείται εάν οι υποψήφιοι για τις εκλογές σε όλα τα επίπεδα θα πρέπει να έχουν εγκριθεί από το κόμμα. Έτσι γινόταν όλα τα χρόνια, έτσι έμαθε. Δεν ενοχλείται που δεν ακούει, δεν διαβάζει, δεν βλέπει διαφορετικές απόψεις στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης για τα μεγάλα και σοβαρά προβλήματα, παρά μόνον τι λέει επίσημα το Κράτος δηλαδή το Κόμμα. Δεν τον νοιάζει να γράψει ή να αναζητήσει κάτι στο Google, Instagram, X/Twitter, WhatsApp, YouTube, αφού είναι μονίμως μπλοκαρισμένα και φιλτραρισμένα για το τι θα βλέπει και θα ακούει. Δεν τον νοιάζει να γράψει ότι του κατέβει στο κεφάλι στο προφίλ του στα δικά τους μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ούτε φιλοδοξεί να γράψει κάτι ιδιαίτερο για τα προβλήματα του, για την ζωή του, για την δημοκρατία του, για το κόμμα, για το Κράτος και να προκαλέσει συζήτηση και αντιδράσεις. Θα ανεβάσει οτιδήποτε δεν αφορούν τα προηγούμενα. Δεν τον πειράζει που δεν βλέπει συζητήσεις και καυγάδες στην τηλεόραση ανάμεσα στους πολιτικούς. Του αρέσει πλέον η ησυχία της εικόνας νεκροταφείου με τους χιλιάδες συνέδρους στο Συνέδριο του Κόμματος, όπου επικρατεί απόλυτη ησυχία, μιλάνε μόνο αυτοί που έχουν οριστεί από το κόμμα και εάν κάποιος πει κάτι διαφορετικό, δεν ενοχλείται εάν την άλλη ημέρα δεν τον ξαναδεί κανένας. Είναι ο νέος σοσιαλιστικός άνθρωπος της νέας δυστοπίας που άρχισε να δημιουργείται στον Κόσμο μετά την εποχή του Μάο στην Κίνα και συνεχίζεται απλώνοντας τα πλοκάμια της σε όλο τον Κόσμο, με στόχο σε πρώτη φάση την οικονομική της κυριαρχία και σε δεύτερη φάση την πολιτική κυριαρχία και επικράτηση ως το αυριανό μοντέλο της κοινωνίας των ανθρώπων του Πλανήτη Γη.

Απλά η σοσιαλιστική ουτοπία των Μαρξ και Ένγκελς έγινε σοσιαλιστική δυστοπία, είτε με την υπαρκτό σοσιαλισμό, είτε με τον σοσιαλισμό τύπου Κίνας.