Το 1996, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον διεκδικούσε την επανεκλογή του. Ο πολιτικός του σύμβουλος Ντικ Μόρις τον παρότρυνε να «τριγωνοποιήσει» το πολιτικό του μήνυμα συνθέτοντας δημοφιλή «δεξιά» και «αριστερά» προγράμματα. Οι ψηφοφόροι, πρόβλεψε, θα έδιναν μεγαλύτερο βάρος σε αυτά που συμφωνούν, παρά στις διαφωνίες τους. Ο Κλίντον επανεκλέχτηκε παμηγυρικά.
Στη «δημοκρατική» αντιπολίτευση στη σημερινή Ελλάδα κινούνται τρεις πολιτικές σχολές:
- Οι «Σοβαροί» ρεαλιστές, στοχεύουν σε μία κυβερνητική εναλλαγή εντός του status quo, στο όνομα της τιμιότητας, της αποτελεσματικότητας, του συγχρονισμού.
- H «Βραχμανική Αριστερά», καρτερά την αντιστροφή της κίνησης προς την «Πολεμική Οικονομία» και τη συνεχή διόγκωση των ανισοτήτων.
- Οι «Λαϊκιστές», καταγγέλλουν με οργή και κραυγές όποιο κακώς κείμενο πέφτει στην αντίληψή τους.
Για να σας το «ζωγραφίσω», αυτά τα ρεύματα θα μπορούσαν να τα εκπροσωπούν αντίστοιχα οι Άννα Διαμαντοπούλου, Ευκλείδης Τσακαλώτος και Παύλος Πολλάκης.
Απέχουμε πια ένα χρόνο το πολύ από την τρίτη στη σειρά εκλογή της Νέας Δημοκρατίας στην Κυβέρνηση. Εδώ κι εφτά χρόνια, η «δημοκρατική» αντιπολίτευση στη ΝΔ αποδείχτηκε ικανή κυρίως στο να διασπάται. Κανένα κομμάτι της δεν μπορεί να κερδίσει μόνο του. Για να παίξει κάποιον ρόλο στις επόμενες εκλογές, θα πρέπει να πολιτευτεί, όχι με τα υλικά που θα ονειρευόταν κάθε συνιστώσα της, αλλά με ό,τι υπάρχει στο γιαπί.
Στις εκλογές νικάνε πάντοτε πολυσυλλεκτικά σχήματα. Αν το 1996 ο Κλίντον κέρδισε χάρη στην «τριγωνοποίηση» το 2026-2027 εμείς πρέπει να πατήσουμε στο «τρίγωνο» «Σοβαροί»-«Βραχμάνοι»-«Λαϊκιστές» και να «πυραμιδοποιήσουμε» την πολιτική μας πρόταση.
Αυτή η σύνθεση μόνο αδύνατη δεν είναι. Η θεσμική ανασυγκρότηση της Δημοκρατίας μας μάς ενώνει όλους. Οι πάντες συμφωνούν στη διάκριση των εξουσιών, στη σταθεροποίηση του εκλογικού κύκλου, στην περιφερειακή οργάνωση του κράτους, σε περισσότερη άμεση δημοκρατία και εργασιακά δικαιώματα.
Από εκεί και πέρα, ο καθένας θα πρέπει να πιει λίγο πολιτικό «μουρουνόλαδο» και να «βάλει στο ράφι» ουσιώδη στοιχεία της πολιτικής του πρότασης. Οι Σοβαροί την TINA, για να αναδείξουν ένα ή δύο εμβληματικά μέτρα στα συλλογικά αγαθά (π.χ. την εθνικοποίηση του νερού, την δωρεάν χρήση των ΜΜΜ, την κοινωνική στέγη). Οι Βραχμάνοι τον φιλειρηνισμό, στο όνομα της ευρωπαϊκής ενοποίησης και ισχυροποίησης. Οι Λαϊκιστές την καταγγελτική τους συνθηματολογία, για να κινητοποιήσουν τον λαό υπέρ πραγματικών προοδευτικών μέτρων.
Σε κανέναν δεν είναι ευχάριστο να βάζει νερό στο κρασί του. Από την άλλη, η πολιτική δεν είναι ομολογία πίστεως. Για τις «αβαρίες» που θα κάνει κάθε ρεύμα, «κακό της κεφαλής του», που δεν κατάφερε να πείσει για τις ιδέες του ούτε καν μια σημαντική μειοψηφία.
Είναι αστείο αυτό που λέγεται, πως «τα πρόσωπα» δεν έχουν σημασία. Τα πρόσωπα είναι ο κατ’ εξοχήν τρόπος να επικοινωνούνται οι πολιτικές. Σε μία εποχή που το πολιτικό σύστημα μπατάρει δεξιά και ακροδεξιά, η «δημοκρατική» αντιπολίτευση ισορροπεί φυσιολογικά στην πιο μετριοπαθή της εκδοχή. Δεν είναι τυχαίο που η κοινωνία βλέπει την Άννα Διαμαντοπούλου σαν το πιο «πρωθυπουργήσιμο» πρόσωπο αριστερά της ΝΔ. Εάν θέλει να κυβερνήσει με το 1/3 του εκλογικού σώματος, η δημοκρατική αντιπολίτευση οφείλει να προσγειωθεί στα κιλά της. Εάν δεν θέλει, θα τιμωρηθεί σκληρά από το εκλογικό σώμα.