Τις τελευταίες ημέρες εξελίσσεται ένας δημόσιος διάλογος για τα λάθη που έρχονται στο φως μέσα από την υποτιθέμενη προσπάθεια «διεύρυνσης» του ΠΑΣΟΚ.
Μια διεύρυνση που σημαδεύτηκε από ονόματα που υπονευμευσαν με κάθε τρόπο κάθε μεγάλη προσπάθεια εκσυγχρονισμού του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με ιδιαίτερη συμβολική ΑΞΙΑ , με ονόματα που δεν είχαν ιδέα ότι συμπορεύονται με το ΠΑΣΟΚ , ενώ είναι μέλη άλλων κομμάτων και με ονόματα που ποτέ δεν έφυγαν αλλά ακόμα και σήμερα είναι ενεργά μέλη σε όργανα του κόμματος .
Ετσι είναι φυσικό μέσα στον χώρο να επισημαίνουν ότι τέτοιες επιλογές δημιουργούν  πολιτικά και εύλογα  ερωτήματα.
Αντί όμως να υπάρξει μια ουσιαστική συζήτηση - απάντηση για όλα αυτά  από το επίσημο ΠΑΣΟΚ διαρρέεται το γνωστό μοτο : 

«Μην μιλάτε γιατί προκαλείτε εσωστρέφεια».

Δηλαδή τι ζητείται;
Να μπει <<ΚΟΦΤΗΣ>> σε κάθε κριτική;
Να υπάρχει σιωπή  μπροστά σε επιλογές που είναι  λάθος;
Να βαφτίζεται «εσωστρέφεια» κάθε φωνή που επισημαίνει προβλήματα;
Αυτές όμως δεν είναι πρακτικές ενός δημοκρατικού, συλλογικού κόμματος.
Είναι πρακτικές αρχηγικού κόμματος, όπου η κριτική θεωρείται πρόβλημα και όχι στοιχείο πολιτικής λειτουργίας.
Και βεβαίως, μαζί με αυτές τις πρακτικές, υπάρχουν και πολιτικές ευθύνες.
Ευθύνες εκείνων που εισηγούνται και προωθούν τέτοιες επιλογές , χωρίς να λογοδοτούν πουθενά ,αλλά και εκείνων που τις υπερασπίζονται ζητώντας σιωπή αντί για συζήτηση.
Η εσωστρέφεια δεν γεννιέται από την κριτική.
Γεννιέται όταν επιχειρείται να επιβληθεί σιωπή.
Αν πραγματικά θέλουν ένα ΠΑΣΟΚ που θα πείθει ξανά την κοινωνία, τότε ο διάλογος, η αυτοκριτική και η ειλικρίνεια δεν είναι απειλή.
Είναι προϋπόθεση.