Το Συνέδριο δεν είναι διαδικαστικό γεγονός. Είναι πολιτική δοκιμασία. Και οι δοκιμασίες απαιτούν καθαρές επιλογές, όχι διαχείριση εσωτερικών ισορροπιών.

Το δίλημμα είναι ωμό:
Ή το ΠΑΣΟΚ θα επανιδρυθεί ως σύγχρονη, συγκροτημένη δύναμη σοσιαλδημοκρατικής διακυβέρνησης ή θα ανακυκλώσει τον εαυτό του σε ένα παιχνίδι μηχανισμών και διχαστικών διλημμάτων.

Η μέχρι τώρα δημόσια εικόνα δεν ανταποκρίνεται στο βάρος της στιγμής. Συζητήσεις για μπλοκ, αριθμούς και πρόωρα «όχι» σε συνεργασίες. Χωρίς να υπάρχει καν η λαϊκή εντολή .
Πολιτική εσωτερικής κατανάλωσης. Η κοινωνία δεν παρακολουθεί συσχετισμούς και απλοϊκά διχαστικά διλήμματα. Περιμένει ρεαλιστικό κυβερνητικό σχεδιο , η αλλοιώς πρόταση διακυβέρνησης.

Σε μια εποχή αντισυστημισμού, αποπολιτικοποίησης και βαθιάς κοινωνικής δυσπιστίας, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να απαντήσει αν μπορεί να διατυπώσει τη «Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη» του 21ου αιώνα. Αν μπορεί να εκφράσει τον σύγχρονο κοινωνικό ριζοσπαστισμό που γεννούν οι ανισότητες. Αν μπορεί να διεκδικήσει ξανά πολιτική ηγεμονία.

Και εδώ αρχίζει η πραγματική αξιολόγηση ΟΛΩΝ .

Σε αυτό το περιβάλλον αξιολογούνται όλα τα στελέχη της ηγετικής ομάδας που συμμετέχουν στον δημόσιο διάλογο. Δεν είναι όλοι ίδιοι.
Άλλοι επιλέγουν την άνεση των μηχανιστικών ισορροπιών, και άλλη τα διχαστικά  μηνύματα . 
Ενώ υπάρχουν κι αυτοί που καταθέτουν καθαρό πολιτικό λόγο, αναλαμβάνουν ρίσκο και μιλούν με ιδεολογική σαφήνεια.

Το Συνέδριο θα καταγράψει αυτή τη διαφορά.

Είναι προσωπικές στρατηγικές με διαφορετική πολιτική κατεύθυνση , γιατί καλύπτονται κάτω από ένα ΑΣΑΦΕΣ πολιτικό αφήγημα.

Αν το ΠΑΣΟΚ μετατραπεί σε πεδίο εσωτερικού ελέγχου, θα έχει αποδεχθεί τον ρόλο του συμπληρώματος. Αν τολμήσει στρατηγικό επανακαθορισμό, μπορεί να διεκδικήσει ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το πρόγραμμα του δεν μπορεί να είναι θεωρητική άσκηση σε <<δοκιμαστικό σωλήνα>> γιατί απ ότι φαίνεται αυτό ΔΕΝ αρκεί .
Πρέπει να γίνει καθαρή κυβερνητική πρόταση, με ρεαλισμό , κοινωνικό αποτύπωμα και σεβασμό στην λαϊκή εντολή των επομένων εκλογών κι έτσι θα κριθεί εάν υπάρχει ανάγκη να διαφοροποιηθεί το σημερινό αφήγημα .

Η εποχή δεν συγχωρεί ουδέτερους.
Δεν συγχωρεί διπλές γλώσσες.
Δεν συγχωρεί πολιτική χωρίς σαφή ιδεολογικό πυρήνα.

Το δίλημμα δεν είναι οργανωτικό. Είναι υπαρξιακό:
Κόμμα μηχανισμών ή κόμμα πολιτικής;

Η απάντηση δεν θα κριθεί από το θόρυβο που παράγουν χειροκροτητές.
Θα δοθεί με πολιτικό θάρρος και ιδεολογική ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ .
Θα κριθεί – αμείλικτα – από την κοινωνία , αλλά είναι και ο ΜΟΝΟΣ τρόπος να <<παραχθει>> η σύγχρονη γενιά των πολιτικών στελεχών του και όχι αυτή του δοκιμαστικού σωλήνα των παρεών , που τόσο έχει ανάγκη η ΠΑΡΑΤΑΞΗ