Ένας νέος ρηχός διχασμός - "τριχασμός" αν μου επιτραπεί ο βαρβαρισμός - αναδύεται στη χώρα, με αφορμή την σύλληψη του τυράννου Μαδούρο.

Όπου από τη μια με τον τύραννο Μαδούρο συντάσσονται όλοι οι απαδοί της Χαμάς, οι οπαδοί του Πούτιν και των μουλάδων, οι αντισημίτες και όλη η Αριστερά, που δεν άφησε δικτάτορα, τύραννο ή δήμιο, που να μην τον λατρέψει ως Μεσσία.

Και από την άλλη με τον Τραμπ, εκτός των ακραιφνών οπαδών του που υποδύονται μεν τους "φιλελεύθερους" αλλά στην πραγματικότητα σκέφτονται σαν χωροφύλακες ορεινού σταθμού χωροφυλακής, συμπαρατάσσονται και όσοι, ενώ είναι σταθεροί υπερασπιστές της Δημοκρατίας, θεωρούν υποχρέωσή τους να βρίσκονται μαζί του, επειδή με τον τύραννο Μαδούρο βρίσκεται η πουτινική, χαμασική και αντισημιτική αριστερά που αναφέραμε, την οποία δικαίως απεχθάνονται.

Υπάρχει όμως και μία τρίτη, μικρή κατηγορία.

Είναι αυτοί οι οποίοι δεν κάνουν επιλογή τυράννων και γι' αυτό απορρίπτουν και τον Πούτιν και τον Μαδούρο και τον Τραμπ, ως εχθρούς της Δημοκρατίας.

Έτσι χαίρονται μεν για την πτώση του δικτάτορα Μαδούρο αλλά δεν ελπίζουν να έρθει η δημοκρατία στην Βενεζουέλα μέσω Τραμπ.

Διότι ξέρουν ότι ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για καμία δημοκρατία.

Άλλωστε γνωρίζουν ότι ο ίδιος, προκειμένου να αποτρέψει την πιστοποίηση της νίκης του Μπάιντεν στις εκλογές με τις οποίες εκλέχτηκε πρόεδρος, καθοδήγησε μία πρωτόγονη φασίζουσα ορδή, στην βίαιη κατάληψη του Καπιτωλίου. Δηλαδή στην βίαιη κατάλυση της Δημοκρατίας.

Και τώρα διέταξε την σύλληψη του Μαδούρο, όχι επειδή ο τελευταίος είναι δικτάτορας αλλά για δικούς του λόγους, που δεν τους ξέρουμε καν. Ουδείς άλλωστε τον πιστεύει ό,τι κι αν λέει.

Όταν μάλιστα έχει την ιδιοτελή δημόσια υποστήριξη του καθεστώτος Πούτιν, το οποίο, δια του Ντμίτρι Μεντβέντεφ, χαρακτηρίζει απλώς "συνεπείς" προς το συμφέρον της Αμερικής τις πράξεις του Τραμπ! Ό, τι δηλαδή θεωρεί και ο Πούτιν τις "πράξεις" του στην Ουκρανία.

Γι' αυτό και μόνον μελαγχολία φέρνει η επίγνωση ότι η γκανγκστερική απαγωγή από τις ΗΠΑ αρχηγού κράτους, έστω και δικτάτορα, κανονικοποιεί τις μεθόδους πειρατείας στις διεθνείς σχέσεις, χωρίς να προσφέρει τίποτε απολύτως στη δημοκρατία.

Πλην αν αυτή έρθει απροσδόκητα, με όρους ετερογονίας των σκοπών.