Η εισβολή στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του Μαδούρο παράγει ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο στη διαμόρφωση γεωπολιτικής στρατηγικής εκ μέρους των ισχυρών στρατιωτικά δυνάμεων. Προσφέροντας ένα νέο πεδίο όπου ο διαμοιρασμός των ζωνών ελέγχου των υπό διαμόρφωση «Νέων Αυτοκρατοριών» δεν περιορίζεται μόνο στον οικονομικό πόλεμο ή ακόμη και στις εισβολές τύπου Πούτιν στην Ουκρανία, αλλά επεκτείνεται και σε μαφιόζικου τύπου χτυπήματα με στόχο τους προσωπικούς αντιπάλους κάθε επίδοξου «ηγεμόνα». Αποτελώντας υπόδειγμα για όλους τους ομοίους του να καταλαμβάνουν περιοχές «αποκεφαλίζοντας» την ηγεσία του αντιπάλου. Ενώ ανοίγει ταυτοχρόνως το δρόμο σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις μελλοντικών συγκρούσεων μεταξύ των ίδιων των υπερδυνάμεων με ιδιαίτερα ζοφερές προβλέψεις. Κι αυτό είναι παντελώς άσχετο με το ότι ο Μαδούρο είχε επιβάλλει ένα διεφθαρμένο, δικτατορικό στην ουσία του, καθεστώς.

Χρόνια τώρα ξέρουμε πως η «εξαγωγή Δημοκρατίας» με τα όπλα δεν οδηγεί παρά στα αντίθετα αποτελέσματα -και υπάρχουν άπειρα σχετικά παραδείγματα. Ιδίως δε, όταν στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτή η «εξαγωγή» προέρχεται από έναν Πρόεδρο που εγκαθιστά στην ίδια τη χώρα του ένα αυταρχικό καθεστώς με νέο-φασιστικά χαρακτηριστικά -το οποίο μόνο υπόδειγμα δε μπορεί να αποτελεί για την υπεράσπιση των «δημοκρατικών αξιών».

Και εδώ είναι που η Ευρώπη, η οποία όλο και περισσότερο, όλο και εντονότερα, αποδεικνύεται ως μία από τις τελευταίες νησίδες όπου λειτουργούν -έστω και διαρκώς αμφισβητούμενες- αυτές οι δημοκρατικές αξίες, είναι πια υποχρεωμένη να υψώσει το -έστω και κολοβωμένο- ανάστημα της απέναντι στον επελαύνοντα διαμοιρασμό του πλανήτη μεταξύ των «Νέων Αυτοκρατοριών» και των απειλητικών επιδιώξεων τους.