Η κινητοποίηση (Παρασκευή 16/1/2026) σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Γιάννενα "Για τη Δημοκρατία στο ΙΡΑΝ", απέδειξε αυτό που κρύβουμε συνεχώς από τον εαυτό μας, γιατί τρομάζουμε να το δούμε: Πως η Δημοκρατία έχει πολύ λίγους οπαδούς.
Οι πολλοί λένε, "....δεν μας πειράζει ακόμη και Δημοκρατία να έχουμε, αρκεί να φέρνει εισοδήματα" και μία άλλη κατηγορία την δέχεται προσωρινά, ώστε να την χρησιμοποιήσει ως εργαλείο για να την καταργήσει.
Δεν είναι τυχαίο αυτό που ζούμε, σε ζωντανή "μετάδοση", στη χώρα μας αυτές τις μέρες. Όπου ένα καταστατικά αντιδημοκρατικό κόμμα, με ελάχιστους εγκάθετους, διαλύει τη χώρα, επιχειρώντας μία μορφή "πραξικοπήματος" με την βίαιη κατάργηση της ελευθερίας στη μετακίνηση και η κοινωνία είναι απαθής.
Αν λοιπόν χθες η κινητοποίηση είχε σκοπό την υπεράσπιση ενός τυράννου ή μιας θρησκευτικής-ναζιστικής οργάνωσης (π.χ. Χαμάς), επειδή αυτοί είναι εχθροί της Δημοκρατίας (και της Δύσης βεβαίως), θα συνέρρεαν πλήθη. Κυρίως από τα κόμματα της Αριστεράς. (Αναφέρομαι σε κόμματα, διότι η μεγάλη πλειονότητα αυτών που πήγαν χθες είναι παλιοί αριστεροί, που χειραφετήθηκαν από την κομματική μέγγενη).
Χθες όμως δεν συναντήσαμε πλήθη. Ήταν λίγοι. 'Ανθρωποι που ξανασυναντήσαμε στην κίνηση "Μένουμε Ευρώπη", το πραγματικό περιεχόμενο της οποίας ήταν "Μένουμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ".
Και ήταν λίγοι χθες, διότι η κίνηση δεν στρεφόταν κατά της Δημοκρατίας - ούτε κατά των εβραίων όπου γης - αλλά ρητά διακηρύχθηκε το αντίθετο: ήταν "Για τη Δημοκρατία στο ΙΡΑΝ". Έτσι, άλλοι αδιαφόρησαν και άλλοι - κυρίως από τα κόμματα της Αριστεράς - λοιδόρησαν ή περιφρόνησαν.
Φυσικά υπάρχουν και εκείνοι, πάλι λίγοι όμως, οι οποίοι, για χιλιάδες λόγους, δεν μπόρεσαν να δώσουν το παρών, ενώ θα ήθελαν.
Αυτοί ήταν οι πρώτοι παρόντες.
Όμως οι λίγοι που είτε πήγαν, είτε θα ήθελαν να είναι παρόντες και δεν μπόρεσαν, είναι εκείνοι που πάντα σώζουν την αξιοπρέπειά μας.
Και μας δίνουν το δικαίωμα να ελπίζουμε πως η Δημοκρατία δεν έχει μόνον εχθρούς και αδιάφορους. Έχει και Εραστές. Έστω και λίγους. Που υλοποιούν όμως ένα θαύμα: Φαντάζουν πολλοί. Πάρα πολλοί. Επειδή στη Δημοκρατία βρίσκουν νόημα ζωής. Όπως στον Έρωτα!
Κάποτε αποπειράθηκα την εξήγηση του παραδόξου, με άρθρο που δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ και αναδημοσιεύτηκε στη Μεταρρύθμιση.
Το επαναφέρω:
Η «δυστυχία» στη δημοκρατία
Το ξέρουμε από την ιστορία. Οι άνθρωποι πέθαιναν πάντα για την πίστη τους στον Θεό, για τα σύνορα, για τον Φύρερ, τον Τύραννο ή τον Βασιληά, ποτέ όμως για τη Δημοκρατία.
Κι αυτό γιατί όλες οι τυραννίες υπόσχονται έναν Παράδεισο. Άλλος τον Παράδεισο κάποιας κοινωνικής τάξης, άλλος της φυλής και άλλος του Θεού. Είναι οι Μεγάλες Υποσχέσεις, για τις οποίες στην ιστορία λατρεύτηκαν οι τύραννοι.
Αντίθετα η Δημοκρατία είναι φτωχή και ταπεινή. Αφού, μπροστά στα μεγαλεία που υπόσχονται όλα τα τέρατα της ιστορίας, μόνον λίγη ελευθερία προσφέρει κι αυτή ανάπηρη, αφού ξεκινάει ως υποχρέωση.
Διότι, σου λέει, «η ελευθερία σου αρχίζει εκεί που αρχίζει και η ελευθερία του άλλου». Δηλαδή, αν θέλεις να είσαι ελεύθερος, πρέπει να φροντίζεις εσύ και την ελευθερία του άλλου!
Και το χειρότερο: Ενώ γεννιέσαι για να είσαι το κέντρο του κόσμου – και έτσι αισθάνεσαι μέχρι να τον εγκαταλείψεις - σου επιβάλλει την υποχρέωση να τον μοιράζεσαι ισότιμα με τους άλλους.
Συνέχεια