Ξέρετε πολλούς ανθρώπους που στέκονται μπροστά στα πάνοπλα στελέχη ενός αυταρχικού θεοκρατικού καθεστώτος με ότι αυτό σημαίνει, επειδή τάχα είναι υποκινούμενοι από μια ξένη δύναμη;
Δυστυχώς το ακούσαμε και αυτό. Ότι δηλαδή οι άνθρωποι που έχουν ξεχυθεί στους δρόμους της Τεχεράνης και των άλλων πόλεων είναι υποκινούμενοι από ξένες δυνάμεις. Και κατ επέκταση λένε πως όσοι στηρίζουμε τον ξεσηκωμό στο Ιράν κουβαλάμε νερό στο μύλο του Τραμπ και του Νετανιάχου.
Αυτό που δεν μπορούν και δεν θέλουν να δουν όσοι τα λένε αυτά είναι ότι υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους μια εγγενής ανάγκη να αναπνέουν ελεύθερα.
Και παρόλο που μπορεί η τρομοκρατία να κάνει τους ανθρώπους να σιωπούν και να σκύβουν το κεφάλι για πολύ καιρό, ίσως χρόνια ολόκληρα, εντούτοις παρά την καταστολή η επιθυμία φουντώνει ολοένα και περισσότερο μέχρι που κάποια στιγμή επικρατεί το παράλογο θάρρος του ως εδώ.
Τότε οι άνθρωποι συμπεριφέρονται διαφορετικά , έξω από τα συμβατικά πλαίσια, και φλεγόμενοι από την επιθυμία της Ελευθερίας δεν σκέφτονται την προσωπική τους εξασφάλιση παρά δίνονται ολόψυχα στο κυνήγι μιας άλλης ζωής.
Είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης να ξέρουν οι άνθρωποι πότε είναι υπάκουοι λόγω φόβου, ακόμα κι αν έχουν πείσει τους εαυτούς τους ότι είναι καλά. Και ξέρουν βαθιά μέσα τους ότι αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Κάποια στιγμή θα αντιδράσουν
Αυτό που κάνουν οι χιλιάδες άνθρωποι στο Ιράν είναι να διεκδικούν σαν ελεύθεροι άνθρωποι την ιδιότητα του πολίτη. Και αυτή έρχεται μόνο με Δημοκρατία. Είναι μια αμοιβαία σχέση του ατόμου - πολίτη με το σύνολο της κοινωνίας δηλαδή του κράτους χωρίς τη μεσολάβηση μουλάδων η άλλων λειτουργών μια υπερκείμενης μεταφυσικής δύναμης.
Στην ουσία αυτό που βλέπουμε στο Ιράν είναι μια ακραία έκφραση της κοινωνίας των εν δυνάμει πολιτών μιας Δημοκρατίας του Ιράν που δεν έχει ακόμα υπάρξει.
Παντού σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι συχνά αποφασίζουν και δρουν ελεύθερα για να αλλάξουν τη ζωή τους ή να υπερασπιστούν οτιδήποτε χρήζει υπεράσπισης. Συχνά επίσης δεν παλεύουν μόνο για το δικό τους συμφέρον. Γιατί αυτή είναι η ομορφιά της κοινωνίας των πολιτών. Γιατί οι άνθρωποι είναι αλληλέγγυα οντά.
Και αξίζει πολλές φορές να κινητοποιηθείς για κάτι πέρα από το στενό σου ατομικό συμφέρον.
Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν την ύπαρξη μιας ευνομούμενης δημοκρατικής πολιτείας.
Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα του μέτρου . Με την έννοια αυτή η κοινωνία των πολιτών δεν είναι η αυθαίρετη και ετσιθελική συμπεριφορά διεκδίκησης ή δήθεν υπεράσπισης της Δημοκρατίας όπως τελευταία ακούμε. Γιατί η υπεράσπιση της Δημοκρατίας πρέπει να έχει μέσα της το μέτρο. Και το μέτρο χάνεται συχνά τελευταία όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις ΗΠΑ αλλά και την Ευρώπη
Όμως στο ΙΡΑΝ τέτοιοι προβληματισμοί δεν ισχύουν.
Οι Μουλάδες μιλάνε για ταραξίες και πράκτορες. Λογικό είναι να σκέφτονται έτσι, αφού δεν μπορούν να δεχτούν πως η αυταρχική και απάνθρωπη διακυβέρνησή τους είναι ενάντια σε κάθε έννοια ελευθέριας. Όταν τα πάντα εκπορεύονται από μια αυθαίρετη θεοκρατική λογική τα ανθρωπινά δικαιώματα συνθλίβονται.
Οι άνθρωποι που στην Δύση υπερασπίζονται το λαό του Ιράν δεν κάνουν τίποτε πέρα από το αυτονόητο. Να υπερασπίζονται την ιδέα της Δημοκρατίας χωρίς αστερίσκους. Ούτε λαϊκή ούτε θρησκευτικη. Σκέτη Δημοκρατία.
Όσοι βάζουν επίθετα πάλι στην έννοια της Δημοκρατίας το κάνουν επειδή θέλουν στο όνομα της να δημιουργήσουν ένα άλλο καθεστώς που μόνο δημοκρατία δεν θα είναι.
Μην το ξεχνάμε.