Την παροιμία «Με τον ήλιο τα βάζω, με τον ήλιο τα βγάζω. Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;» δεν την κατάλαβα ποτέ.

Μέχρι που το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ φώτισε το προφανές.…

Χαμός στον Περσικό, οι βόμβες διαπέρασαν την οθόνη κι έφτασαν στην Κύπρο, τα στενά είναι πολύ στενά, θα μείνουμε από βενζίνη, πόσο θα κοστίζουν τα μαρούλια, Μαρία μην ανάβεις καλοριφέρ, η Ελλάς σώζει τους Σαουδάραβες, εμπλοκή ή όχι, ο Τραμπ με τις κουρτίνες του, οι Μουλάδες ως Λερναία Ύδρα, εμείς στη μέση αλλά έχουμε φρεγάτες, αχ πάλι την πληρώνει ο δύσμοιρος Λίβανος, ο Πούτιν ενθουσιασμένος.

Ουδείς γνωρίζει το φινάλε, το σχέδιο έστω…

Σε τέτοιους καιρούς καταλαβαίνεις ότι η χώρα έχει ανάγκη από σταθερή κυβέρνηση, ειρηνόφιλη αλλά με στρατιωτική ισχύ, ανακλαστικά, σαφήνεια προσανατολισμού.

Και ισχυρή αντιπολίτευση που να προσφέρει ή να συνεισφέρει σε λύσεις πάνω στα σημαντικά, ως εναλλακτικός πόλος αναγκαίος για την ύπαρξη της Δημοκρατίας.

Η οποία απειλείται και από την αίσθηση της παντοδυναμίας, της μονοκρατορίας, της έλλειψης ελέγχου. Περιμένεις προτάσεις, ερωτήσεις, απαντήσεις, προβληματισμό πάνω στη γεωπολιτική στρατηγική της χώρας, στην οικονομική προοπτική εν μέσω θύελλας, να δώσεις όραμα έμπνευσης ή ανάγκης.

Αλλά όχι, το κορυφαίο διακύβευμα είναι… αν θα συνεργαστούμε με τη Νέα Δημοκρατία!

Έ, δεν είμαστε καλά!

Και που ξέρετε τι θα προκύψει από τις κάλπες; Καλά να είστε πρώτοι αλλά αν είστε δευτεροι, τρίτοι; Κι αν δεν υπάρχει αυτοδυναμία; Πως θα κυβερνηθεί η χώρα; Θα κάνουμε αλλεπάλληλες εκλογές μέχρι να σκάσουμε; Ελπίζουμε ανομολόγητα ότι λαός που «δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» να ξεχάσει και να της δώσει αυτοδυναμία; Προκρίνουμε την ακροδεξιοτέρη εκδοχή με την σύμπραξη του Βελόπουλου ώστε να παραμείνουμε άσπιλοι κι αμόλυντοι;

«Μα οι βαθιές ιδεολογικές διαφορές…» Το ιδεολογικό «βάθος» είναι μια ελαστική έννοια στις μέρες μας. Την ορίζει η ανάγκη πολιτικής επιβίωσης.

Το μισό σημερινό υπουργικό συμβούλιο αποτελείται από στελέχη του ΠΑΣΟΚ παρέα με τους επιφανείς του ακροδεξιού ΛΑΟΣ, το υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ μεταπήδησε εγκαιρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τι ταξίδι κι αυτό, από τον Αλέξη στον Κασελάκη, του πλοίου βουλιαχθέντος οι ναυαγοί γραπώνονται εκ νέου από τον Πράσινο Ήλιο, σωσίβιο βουλευτικής έδρας. Εν τω μεταξύ ο Γιώργος Παπανδρέου, αυτός που ο Αλέξης εξ Ιθάκης αποκαλούσε Πινοσέτ, μετά το ανηλεές άδειασμα του «είμαι παρών» Βαγγέλη περί δημοψηφίσματος, τα μπίστηξε, κάνει δικό του κόμμα, ατυχήσας επανήλθε. Ο δε πληθωρικός Ευάγγελος, και χρόνια του πολλά, συγκυβέρνησε αρμονικά με τον μακράν δεξιότερο Νουδουπρόεδρο.

Αδειάστηκε με τη σειρά του δις, εκτός ψηφοδελτίων από την Φωφη, εκτός ύψιστου αξιώματος από τον Κυριάκο, θυμήθηκε τα ιδεολογικά και επέτρεψε ως Νέστωρ συστεγαζόμενος με τον «περασμένα ξεχασμένα» Γιώργο και με την ωραία Άννα της οποίας το φλερτ με τον Μητσοτάκη δεν κατέληξε σε γάμο. Στα πέριξ ο γνωστός για τις υποκριτικές του ικανότητες Πελεγρίνης, ο αεικίνητος Φαραντουρης, ο καραδοκών Κουρουμπλής.

Η απομάγευση της ιδεολογίας. Ισχύει για όλους τους κομματικούς χώρους, μην παρεξηγηθώ κιόλας Στην σύγχρονη πολιτική, ισχύει η ρήση των σωστων Μαρξ…«Αυτές είναι οι αρχές μου κι αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες».

Μέχρι τις κάλπες ας κρατάμε μικρό καλάθι…